piątek, 20 listopada 2026

Wszystko na ostatnią chwilę - Jakub Bączykowski, czyli rozkwitanie, przekwitanie

Co roku przychodzi taki czas, gdy zaczynamy myśleć o Świętach Bożego Narodzenia, a że kojarzą się one miło, to nic dziwnego że nie tylko sklepy zaczęły to wykorzystywać, ale i kino albo literatura. Mamy więc wysyp książek z okładkami i fabułą okołoświąteczną, a mimo tego że sprzedaż pewnie w lutym już spadnie, nie jest to produkt całoroczny, to przecież za rok znowu będzie można go sprzedać. Może nawet w pakiecie z jakąś kontynuacją? 

Trochę śmieszkuję, ale sami przyznajcie że coś jest na rzeczy. I mówię to niezależnie od tego że sam czasami zanurzam się w takie historie z przyjemnością. Tak jak i teraz. Jakub Bączykowski po raz drugi zabiera nas do salony fryzjerskiego Rita, w którym klienci czują się tak dobrze, że prawie od razu zaczynają opowiadać o swoim życiu i o problemach. O pierwszym tomie cyklu pisałem tak, teraz więc mogę część uwag powtórzyć, a może i wzmocnić. 
Uważam bowiem taką konstrukcję za nie pozbawioną wad - fajnie że w pewien sposób każda postać, każda historia to jakiś zamknięty fragment, ale czasem aż by się chciało wrócić i zobaczyć jaki był ciąg dalszy. Klient/klientka przychodzi, o czymś rozmawia, z czegoś się zwierza, Rita po swojemu próbuje coś doradzić czy skomentować, a potem...

czwartek, 19 listopada 2026

Upiór - Maciej Siembieda, czyli pomiędzy życiem a śmiercią

Maciej Siembieda zdobywa u nas coraz większą rzeszę fanów i to cieszy, choć mam nadzieję, że nie będzie dla autora zbytnią presją by więcej, szybciej i coraz słabiej, jak to było w przypadku Mroza. A pamiętam pierwsze kryminały z cyklu z Jakubem Kanią gdzie w sumie jakoś wielkiego szumu wokół nich nie było. A mi już wtedy podobało się to wyszukiwanie różnych smaczków historycznych i budowanie wokół nich intrygi. Teraz mam wrażenie że autor trochę sobie zażartował, bo niby powieść całkiem poważna, a mimo wszystko nie mogę się oprzeć wrażeniu, że sporo tu mrugania okiem do czytelnika. Główny motyw jest jakiś taki... no powiedzcie sami: czy lęk przed tym że pochowany będziesz żywcem bo ktoś się pomyli i obudzisz się w trumnie pod ziemią, można traktować zupełnie serio? Nawet nawiązania do Władysława Reymonta są powiedzmy takie mało "czołobitne" - owszem pojawią się głosy że wielkim pisarzem był, ale i sporo informacji które nie stawiają go w jakimś bardzo korzystnym świetle. A może właśnie czynią go jeszcze ciekawszym? W końcu podobno dziś im dziwniej tym lepiej, a nasz noblista ma kilka ciekawych kart w życiorysie, wśród których zajmowanie się spirytyzmem czy lęk przed pochowaniem żywcem nie należą do tych najbardziej oryginalnych. 

Czytałem Upiora zaraz po jednej z nowszych powieści Chmielarza, gdzie również wykorzystał on wątek paranormalny, tyle że Siembieda wykorzystał go jedynie jako okazję do stworzenia pewnej tajemniczej otoczki, potem już schodzi na ziemię i nie ma tyle zgrzytania zębami jak przy "Tam gdzie mrok zapada szybciej". 

środa, 18 listopada 2026

Łabędź i nietoperz - Keigo Higashino, czyli zadośćuczynienie ma wysoką cenę

Powracam do Keigo Higashino w wydaniu kryminalnym (bo przeczytałem też innego typu historię jego autorstwa - można sprawdzić w zakładce Przeczytane na górze bloga) i powiem Wam że to chyba nie będzie ostatni raz. Mimo pewnego schematu, który dostrzegam w tych dwóch książkach jest we mnie ciekawość, czy zawsze sięgać będzie po podobne chwyty dla zawikłania fabuły. Zachwyca mnie za to kompletnie inna kultura i styl prowadzenia śledztwa - ci gliniarze którzy nawet podejrzanemu kłaniają się uprzejmie, dbałość by w żaden sposób nie urazić nikogo i nie naruszyć procedur. Oczywiście gdyby pogrzebać pod tą warstwą zasad, pewnie odkrylibyśmy niejedną bardziej mroczną stronę, jest jednak coś fascynującego i odmiennego w tym sposobie prowadzenia rozmów ze świadkami, przesłuchań, całego procesu dochodzenia. Wpływa to na pewno na tempo i chwilami można też poczuć się już znużonym ilością kolejnych obco brzmiących dla nas nazwisk, mimo wszystko ja wciąż uważam że jest to coś tak odmiennego od zalewu innych kryminałów, że wchodzę w to z przyjemnością. 

wtorek, 17 listopada 2026

Przemytnicy, czyli a mówili że to będzie proste zadanie

Premiera kinowa zdaje się już w tym tygodniu, więc niech wjadą Przemytnicy. Kino które może nie dostarczy Wam wiele nowego jako thriller, ale może zaskoczyć tym że rzadko kiedy takie kino ma w sobie tyle surowego piękna. Plenery w jakich osadzono akcję zachwycają ale i operator potrafił z nich wydobyć trochę magii. Mamy więc klimatyczne kino z twardymi facetami gotowymi zrobić wszystko albo prawie wszystko, by zapewnić sobie szansę na lepsze życie. W kraju trwa Wielki Kryzys, bieda aż piszczy i nie jest wcale trudno znaleźć się na ulicy. A gdy chcesz jakoś chronić swoich najbliższych, łatwo też możesz narazić się stróżom prawa, którzy litości dla tych bez grosza przy duszy nie mają. 

Tak właśnie Samuel znalazł się za kratami, a żeby skrócić wyrok haruje jak wół w obozie pracy. Marzy o tym by zdążyć wyjść by jego córka nie trafiła wyrokiem sądu do rodziny zastępczej, bo wtedy odzyskać ją będzie jeszcze trudniej. I dostaje swoją szansę. Nie do końca legalną, wymagającą nie tylko wytrzymałości ale i szczęścia. Ale przecież szansę. 

poniedziałek, 16 listopada 2026

Passing Fires - Jeremy Cunningham, gdy liście spadają a za oknem coraz chłodniej

Przyznam się, że teraz najczęstszą składanką na Spotify jaka powraca to rzeczy typu "jesieniara" i to jakoś otula moje serducho. Ale czasem sobie coś z tej listy jak wpadnie w ucho zatrzymuję na dłużej i potem sprawdzam krążek. I tak między innymi znalazłem Jeremy'ego Cunninghama.

niedziela, 15 listopada 2026

Panie przodem - Maria Mazurek, Wojciech Harpula, czyli kto się boi zmian a kto się z nich cieszy

Co prawda miałem pisać o Chimerze Małeckiego, ale ponieważ do tego chyba muszę mieć spokojną głowę, a teraz niewiele czasu i niedługo biegnę na kolejny spektakl, wybieram ze zbioru szkiców coś innego. 

Plany notatkowe wciąż się więc zmieniają, ale chyba w najbliższych dniach pojawi się m.in. coś o serialu Znieczulenie (a zabieram się za Cichą noc niedługo), dwa spektakle, może coś z nadciągających premier kinowych, nowy Bączykowski, koreański Dół jako lektura na DKK. Na szczęście wciąż mam o czym pisać, żeby tylko sił i czasu starczyło.    


Panie przodem wydane było już kilka lat temu i sam nie wiem czy wtedy czytałoby się to lepiej, czy to jest kwestia tego że po prostu niewiele dla mnie tu rzeczy nowych lub zaskakujących. Rzecz nie straciła bynajmniej na aktualności, jednak rozmowy na jakiś temat, gdy rozmówcy powołują się np. na jakieś dane, zawsze mają taki charakter trochę publicystyczny. A czy sięgamy po artykuły sprzed kilku lat? Rzadko. Zebranie więc takich rozmów wokół jakiego tematu może i jest dobrym pomysłem, jednak w przypadku książek trochę mam wrażenie że szybko tracą one na świeżości w takim sensie że nie budzą już takich emocji. Temat bowiem przecież nie przestał być ważny. A jest nim... No w uproszczeniu można by rzec równouprawnienie, a dokładniej byłoby chyba poszukiwanie różnych obszarów w których kobiety i mężczyźni nie mają równych praw, w których widać coś do zrobienia. 

sobota, 14 listopada 2026

Na co patrzymy? Will Gompertz, czyli 150 lat sztuki nowoczesnej w mgnieniu oka

Ze sztuką nowoczesną nie zawsze mi po drodze, uznałem więc że będę dobrym odbiorcą do przetestowania książki, która ma ją przybliżać. Will Gompertz stworzył coś w rodzaju przewodnika, pokazując nie tylko na mapie czasu kolejne nurty i twórców, ale i zarysowując relacje między nimi, inspiracje lub też jakąś formę dialogu. I choć w uproszczeniu rzeczywiście można by to sprowadzić do potocznego określenia "im dziwniej tym lepiej", to podróż przez kolejne wystawy, manifesty i szukanie coraz odważniejszej formy wyrazu, ma w sobie coś naprawdę fascynującego. Widzimy bowiem że to nie tylko wyścig "będę pierwszy", który na coś wpadł, ale rzeczywiści poszukiwania sposobu na poruszenie odbiorców. Odwzorowanie rzeczywistości zostało odrzucone jako nudne, zbyt klasyczne, niewiele wnoszące, teraz liczyła się wyobraźnia, zaskoczenie widza, połączenia które zostaną zapamiętane. Trudno powiedzieć czy to od początku była jedynie forma buntu wobec podejścia klasycystycznego, narzucania sposobu opowiadania o rzeczywistości, czy też próba odpowiedzi na zmieniający się świat wokół. Dziś żartuje się, że żeby zostać artystą sztuki nowoczesnej nie trzeba nic umieć, te dzieła jednak długo raczej nie przetrwają w pamięci, zostanie w niej coś co rzeczywiście porusza.

czwartek, 12 listopada 2026

Jak żyć żeby nie zwariować, czyli powiedz dość i idź dalej

Obok komedii "romantycznych", "świątecznych" i zwyczajnie głupawych widać rośnie nam nowy gatunek - komedii o kryzysach życiowych, w których owszem wątek romansowy zwykle jest ale wcale nie jest dominujący a i nie ma obowiązku zakończyć go happy endem. Tak się składa, że najczęściej bohaterkami są kobiety i pewnie to one też będą głównie odbiorczyniami tego typu filmów. A ich celem ma być dostarczenie podtrzymującego na duchu przesłania: choćby życie ci się waliło na głowę i choćbyś popełniała nie wiadomo jakie błędy, uśmiechnij się, zaakceptuj siebie i żyj jakby jutra miało nie być. Czyli generalnie nie przejmuj się tym co inni myślą, mówią, bo to przecież ty decydujesz o wszystkim. I generalnie trudno się nie zgodzić, szkoda jedynie że przy okazji wciska się sporo kitu obiecując jak to wszystko zacznie się układać oraz w dziwny sposób wprowadza się podwójnych standardów moralnych. To już któryś z kolei film, w którym wyraźnie mówi się: jeżeli on zdradza to jest świnia i zasługuje na potępienie, ale jak kobieta zdradza to ma do tego święte prawo, bo to znaczy że nie była szczęśliwa, a szczęście jej się należy. Albo przygoda. Albo chwilowa przyjemność. Nieważne. Grunt że masz nie mieć poczucia winy. To ma być takie "feel good movie", który ma podnosić na duchu. 

Ja wiem - może to i uproszczenie, bo przecież nie zmusi się nikogo do tkwienia w relacji jeżeli nie czuje się kochany ani nie kocha, ale jakoś wkurzają mnie takie scenariuszowe kwiatki i zastanawiam się czemu to wciąż się powtarza, bo jeżeli o facecie ktoś by próbować stworzyć taką historię, pewnie reżysera by zjedli z butami za krzywdzenie i instrumentalne traktowanie kobiet. 

No dobra, ale czy to jedyny problem z "Jak żyć żeby nie zwariować"?

środa, 11 listopada 2026

Tam, gdzie zmrok zapada szybciej - Wojciech Chmielarz, czyli od czego uciekasz i co ukrywasz

W kolejce do opisania książki m.in. Siembiedy, Duszyńskiego, Ostrowskiego, w czytaniu do tego jeszcze Higashino, więc trochę będzie jeszcze w tym miesiącu thrillerów. Ale dziś coś mniej typowego. Wojciech Chmielarz zafundował bowiem historię, w której może i jest trochę napięcia, jest jakaś tajemnica do odkrycia, ale przede wszystkim jest jakieś dramatyczne zderzenie z konsekwencjami własnych wyborów. To nie jest historia w której łatwo można by było oddzielić dobrych od złych - prawie wszyscy popełniają jakieś błędy, a potem nie potrafią się do nich przyznać. Zaciętość, jakiś dziwny upór, zapętlenie się w przekonaniu że tak właśnie jest dobrze, że tak ma być, zero chęci do dialogu, do zrobienia kroku wstecz. A potem moment gdy muszą zderzyć się z konsekwencjami, ale i tak powtarzają: to twoja wina, to przez ciebie... 
Wprowadzenie tu pewnego elementu paranormalnego trochę dziwi i może budzić pewnego rodzaju niechęć (bo jednak lubujący się w kryminałach lubią logikę), przyznaję jednak że jakoś pasuje do tej opowieści, do mroku jaki w niej jest. Chwile szczęścia, nadzieje, dość szybko rozwiewają się niczym mgiełka i zostaje jedynie ból, rozpacz, a czasem by ich nie odczuwać totalne zamrożenie. Tak jakby chłód mógł w czymkolwiek pomóc, coś rozwiązać... Skoro nie może być lepiej, to niech przynajmniej inni też odczują że świat jest do dupy i ja im będę to przypominać. 

wtorek, 10 listopada 2026

Orły Republiki, czyli naród to my

Oto Tarik Saleh domyka swoją trylogię kairską, w której korzystając z kryminalnej konwencji korzysta z okazji by opowiedzieć o mieście i o swoim kraju. Co prawda pisałem na Notatniku jedynie o drugiej części cyklu (możecie sprawdzić tu), pewnie jednak poszukam jeszcze i nadrobię tą pierwszą. 

Orły Republiki to z jednej strony dramat, a z drugiej thriller polityczny, bo jesteśmy świadkami zarówno pewnego procesu "prostytuowania się" artysty (choć powiedzmy głośno że pod przymusem) z władzą, jak i gierek realizowanych na samej górze, gdzie przy wszechwładnym prezydencie rosną ambicje niektórych oficerów i polityków szykujących przewrót. A w tle dodatkowo atmosfera dużych wpływów Bractwa Muzułmańskiego w Egipcie, które narzuca społeczeństwu swoje standardy moralne i chętnie wprowadziłoby je również do katalogu prawnego. 

poniedziałek, 9 listopada 2026

Igo - 12, czyli najlepszy męski wokal w Polsce

Jakoś muzycznie ostatnio nic nie porywa, tak by przesłuchać całość i mieć ochotę na powtórki czy też na pisanie, odgrzebuję zatem krążek, który już parę razy próbowałem. I przyznam wciąż mam do niego dość ambiwalentne odczucia, choć już trochę więcej sympatii niż na początku. Ale może Wam bardziej podejdzie? 

Igor Walaszek, czyli Igo, połowa duetu Bass Astral, który kiedyś podbił moje serducho (ku mojemu zaskoczeniu), potem panowie się rozeszli na nagrywają własne rzeczy, choć przyznam że dość podobne. Szkoda więc że nie razem. W przypadku Igo co ciekawe wybrał śpiewanie po polsku, trochę bardziej osobiste teksty, ale w połączeniu z muzą, w której jest sporo energii, która raczej kojarzy się rozrywkowo i tanecznie, a nie jako muza do wsłuchiwania się. Wciąż mam więc trochę poczucie, że jego głos się ciut tu marnuje, że mógłby wybrzmieć lepiej, skoro jednak artysta tak wybiera, nie ma co dyskutować. Może po prostu nie moje klimaty na razie... A może "zaskoczy" jak przy Bass Astral? Wtedy przełomem był koncert, więc może i teraz muszę spróbować?

niedziela, 8 listopada 2026

Bóg przechadzający się w popołudniowym wietrze - Mário de Carvalho, czyli w całym tym szaleństwie jakie jest wokół...

W całym szaleństwie jakie dzieje się wokół, nie wolno dać się w nim zatracić. 

Myślę sobie że to dobra lektura by napisać o niej właśnie po tym jak wszyscy wstrząśnięci zamachem w Krakowie, myślimy sobie "jak to możliwe". Mário de Carvalho zabiera nas do II wieku naszej ery, gdzieś na peryferia Imperium Rzymskiego, jednak w tym ciekawym zderzeniu różnych porządków, tych które chylą się ku upadkowi i tych nadchodzących, można również odnaleźć różne analogie do tego jak myślimy o świecie i dziś. Otoczeniu różnymi dobrami, przyzwyczajeni do swojego statusu, z niepokojem myślmy o zmianach, ale może są one naturalną koleją rzeczy i nie powinniśmy się ich bać. Może to właśnie nasza niechęć do dzielenia się oraz przepaść między warunkami życia, napędza destrukcyjne siły, które w takim razie chcą coś wywalczyć choćby siłą. Czy rzeczywiście zagrożenie widzimy tam skąd ono naprawdę nadciąga?   
 

To nie jest więc dla mnie jedynie pięknie napisana, erudycyjna powieść historyczna, przenosząca nas w świat antyku i rodzącego się chrześcijaństwa. Znajduję tu również ciekawą refleksję na temat stanu ludzkiego ducha, w obliczu pewnej katastrofy. Koniec, ale może wcale nie taki definitywny? Może to również nowy początek? Można walczyć, można uciekać, można załamywać ręce, a można również udać się w pewną wewnętrzną podróż, w poszukiwaniu spokoju i odpowiedzi. 

sobota, 7 listopada 2026

Kobieta Guma, czyli wiem co czujesz...

Tekst Marcina Szczygielskiego, reżyseria Maciej Wojtyszki, obiecywałem więc sobie dość dużo po najnowszej premierze Teatru Gudejko obiecywałem. Może troszkę szkoda, że tak dużo w scenariuszu miejsca poświęcono tylko jednej postaci, bo może gdyby rozłożyć akcenty, byłoby jeszcze ciekawiej - mimo całej sympatii dla p. Ewy Kasprzyk chyba to jednak nie miał być monodram czy też stand up, a chwilami można tak się poczuć. 

Pomysł był całkiem interesujący i nie dziwię się patronatowi od Fundacji Nie widać po mnie, która dostrzegła w tym szansę by szerzej docierać z informacją o tym jak ważne jest wsparcie psychologiczne i szukanie pomocy. Jak to jednak bywa, w formacie komediowym nie da się czasem uniknąć pewnych uproszczeń, może niestety ten aspekt gdzieś zginąć pod śmiechem z powodu "problemów" z jakimi pojawiają się kolejne postacie oraz sposobu radzenia sobie z nimi przez główną bohaterkę. 

piątek, 6 listopada 2026

Po prostu się żyje - Tomasz Potkaj, czyli trochę o Matysiakach, dużo o codzienności w PRL-u

Sentymentalne powroty są w modzie, a nawet młodzi (przynajmniej niektórzy) z ciekawością wracają do czasów PRL-u, bo dla nich to odległa historia i to trudna do wyobrażenia. Dla mojego pokolenia - po prostu dzieciństwo, choć ja i tak załapałem się tylko na dwie dekady komuny, a przecież Matysiakowie startowali w roku 1956. Ależ kawał czasu! I wciąż zdaje się słuchowisko nadal jest nadawane! Ja jakoś nigdy nie byłem wielkim fanem, ale przecież niejeden raz widziałem i słyszałem jak moja babcia siedziała przy odbiorniku i nie wolno jej było przeszkadzać. Potem gdy już więcej w telewizji pojawiało się programów, filmów i seriali, pewnie mocno liczba słuchaczy spadła, jednak wciąż są tacy, którzy z przyjemnością wracają do swoich ulubionych bohaterów. Siłą od początku było to, że twórcy próbowali odtworzyć nie jakąś idealną bajkę, ale świat zwyczajnych ludzi, ich problemy. 

I oto mamy okazję poznać nie tylko początku słuchowiska, niektórych aktorów wcielających się w członków rodziny Matysiaków i ich sąsiadów. 

czwartek, 5 listopada 2026

Niezidentyfikowane szczątki ludzkie i prawdziwa natura miłości, czyli bez bliskości ani rusz

Ten spektakl – w mojej ocenie - będzie różnie odbierany przez osoby w różnym wieku i przez kolejne pokolenia, a jednocześnie będzie zawsze aktualny. Zapewne do czasu, aż staniemy się osobnikami całkiem bezwolnymi i całkowicie pozbawionymi emocji. Sztuka, która premierę miała w Kanadzie w 1989r. była zapewne konfrontowana z modnym wówczas „prawem dżungli” czyli obrazem młodych mieszkańców miast, którzy zmuszeni są do rywalizacji o pracę, pozycję społeczną, pieniądze i władzę. Bohaterowie sztuki postrzegali miasto jako miejsce niebezpieczne i nieprzyjazne (hałas, tłum, wszechobecny pęd), wywołujące poczucie zagubienia i zagrożenia. Jednak końcówka XIX w. była dopiero preludium tego co miało nadejść.



Spektakl dyplomowy studentów i studentek I roku kierunku: aktorstwo (specjalność: aktorstwo dramatyczne) mocno osadzony jest w realiach współczesnych. Grupa młodych przyjaciół i znajomych żyją w świecie tak wypranym z głębszych wartości, że wydaje się on niemal nierealny, sztuczny. Niemal żadne z nich nie jest zdolne do stworzenia bliskiej i trwałej relacji. Chłodni emocjonalnie, leniwi, zepsuci, cyniczni, a jednocześnie zagubieni, samotni, bezbronni. Szukają biskości, przyjaźni i miłości w brutalnym świecie wielkiego miasta, w którym (dodatkowo) grasuje seryjny morderca. Pogubieni, przebodźcowani sami o sobie mówią, że są „popier****nym pokoleniem” i żyją w „poliestrowym świecie”. 

Wnuczka Picassa, czyli szału nie ma

Ze sporymi nadziejami siadałem do seansu z Teatrem Telewizji zapowiadanym jako powrót Teatru Sensacji, czyli słynnej Kobry. No i jeszcze Machulski. Przecież to fachowiec w połączeniu wątków komediowych i kryminalnych, choć jego ostatnie produkcje już tak dobrze nie wchodzą. Czemu więc ten spektakl - choć ładny i wydawałoby się zgrabnie zapakowany - jakoś ani nie ekscytuje ani nie bawi? Może to dość przewidywalny od początku przekręt, który stanowi oś scenariusza. A może trochę sztuczne sytuacje i dialogi kreowane tak jakby w pośpiechu, bo przecież już kolejne osoby za drzwiami czekają by wejść. Niektóre nawet powiedziałbym nie wiadomo po co, bo nie wykorzystuje się kompletnie ich potencjału (Więckiewicz). Na pierwszym planie i w centrum uwagi wciąż jest Masza Wągrocka, która radzi sobie naprawdę dobrze, tyle że nie ma za bardzo czasu by wszystkie sceny zostały dobrze ograne i jakoś zapadły w emocje widzowi. 

środa, 4 listopada 2026

Zwierzęta, czyli każda decyzja to również konsekwencje

Ben Affleck może i ciut przytył i się zestarzał, wciąż jednak próbuje opowiadać historie nie tylko stając przed kamerą ale i za nią. Najnowsza jego produkcja do zobaczenia na Netflixie to mroczny thriller psychologiczny, w którym rozterki moralne przeplatają się z różnymi kłamstwami, przez które jeszcze bardziej sytuacja się komplikuje. Gdyby to było takie proste: jesteś bogaty, kandydujesz na prezydenta i ktoś porywa twoje dziecko żądając okupu - albo zbierasz kasę albo dzwonisz na policję... Tu jednak od początku wszystko się komplikuje, bo w tajemnicy przed żoną kasę już wydałeś i a porywaczom nie wszystko poszło dokładnie tak jak planowali. Każda jednak twoja decyzja to nie tylko ryzyko tego że dziecku stanie się krzywda, w głowie bowiem masz to, że lada dzień wybory i grasz o sympatię wyborców. Lepiej więc okazać światu twarz wspaniałego męża i ojca, który jest czuły i zrobi wszystko, ale tylko w granicach prawa, czy może jednak kogoś silnego, kto sam jeden potrafi stawić czoła wszystkim przeciwnościom. 

H - Bernard Minier, czyli zbrodnia to nie show

Nadal szaleję z kryminałami i thrillerami, kilka dni temu zakończony Siembieda, przed chwilą Chmielarz, a zaczynam kolejnego Keigo Higashino :) Będzie o czym pisać. A dziś Bernard Minier!

Jego cykl o Martinie Servazie – komendancie z Tuluzy (to już 9 tom), za każdym razem dostarcza sporo przyjemności, a choć bohater powoli się starzeje i młodsi, bardziej energiczni powoli wchodzą na jego miejsce, jak się okazuje nie tak łatwo policji zupełnie bez niego się obyć. Zwłaszcza gdy sprawa dotyczy Juliana Hirtmanna, seryjnego zabójcy który uciekł z więzienia i wśród różnych zbrodni które pojawiły się w regionie, nie brakuje ludzi, którzy właśnie jemu je przypisują. Nic dziwnego - mało który zbrodniarz budziłby tyle emocji, wykazywałby się takim okrucieństwem. Kto miałby pomóc w śledztwie, jak nie ten który pomógł go schwytać? Choć wcześniej Martin Servaz specjalnie został odsunięty od służby, miał odpoczywać i się ukryć z rodziną na uboczu, by przypadkiem sam nie stać się celem zemsty mordercy, gdy tylko go poproszono o pomoc, długo się nie zastanawiał. Zwłaszcza że już wcześniej zastanawiał się nad pewnymi tropami, które go niepokoiły. Chwilę przed policją współpracę w polowaniu na Hirtmanna zaproponował mu pewien pisarz, wspierany przez nieformalną grupę internetowych pasjonatów kryminalnych. 

wtorek, 3 listopada 2026

Trzy pożegnania, czyli może nie tylko to co za nami

Wczoraj Zaduszki, więc jeszcze w klimacie nostalgicznym. Świetna rola Alba Rohrwacher i film, który jest dobrą propozycją dla tych, którzy nie boją się tematów związanych z odchodzeniem. Hiszpańska reżyserka Isabel Coixet sięgnęła po powieść chyba mało u nas znanej pisarki włoskiej Micheli Murgii zatytułowaną „Tre ciotole. Rituali per un anno di crisi” („Trzy miski. Rytuały na rok kryzysu”). I już sam tytuł trochę mówi o tym czego możecie się spodziewać. Gdy Antonio oznajmia Marcie że czuje się zmęczony związkiem i że odchodzi, to trochę tak jakby jej się życie zawaliło. Wszystkie wspomnienia, radości, miejsca do których chodzili... Teraz miałaby to przekreślić? Co jej zostanie... On kucharz i szef znanej restauracji, a teraz nawet jedzenie dla niej jakby straciło blask. Na szczęście ma jeszcze pracę w szkole - jest nauczycielką WF-u i choć z naszej perspektywy nie jest to może najważniejszy przedmiot, ona wydaje się lubić swoją pracę i uczniów. 

Ile trzeba czasu by wyjść z kryzysu? Ile trzeba mieć siły by znowu z ciekawością i radością wyjść do ludzi, do świata? 

poniedziałek, 2 listopada 2026

Cirque du Soleil: Kurios – Gabinet osobliwości, czyli nie dziwią zachwyty

Dopiero teraz rozumiem euforię mojego dziecka, które wróciło z Gdańska z występu Cirque du Soleil na żywo. Wtedy myślałam: cyrk jak cyrk… Myliłam się. To nie cyrk, to spektakl artystyczny na najwyższym poziomie i nie dziwią mnie już zachwyty osób, które miały możliwość obejrzenia spektakli Cirque du Soleil na żywo, kiedy obejrzenie ich - dzięki nazywowkinie.pl - na kinowym ekranie wywołuje u mnie takie emocje.


Cirque du Soleil (Cyrk Słońca) został założony 16 czerwca 1984r. w Baie-Saint-Paul w Kanadzie przez Guya Laliberte i Gilles’a Ste-Croixa z wizją odejścia od zwierząt i obręczy, tak charakterystycznych do tej pory dla cyrkowych występów. Powodem było przeświadczenie, że taki zabieg zwiększy skupianie się widowni na samym występie, który zawsze opowiada jakąś historię, a nie jest w jedynie zlepkiem występów poszczególnych wykonawców cyrkowych. I to prawda. Opowiadanie historii jest zawsze wabiące, dłużej zatrzymuje naszą uwagę i jest bardziej atrakcyjne. W ten sposób powstają wspaniałe spektakle, które łączą ze sobą nie tylko cyrkową akrobatykę, ale także teatr, taniec i muzykę w jedno i pozostawiają niezapomniane wrażenia. I to wszystko za niewielkie pieniądze można obejrzeć w sieci Multikino, siedząc w wygodnych fotelach.

Korespondentka - Virginia Evans, czyli zerkając wstecz, ale i wokół siebie...

Mając do wyboru parę powieści, które mocno refleksyjnie pasowałyby mi do początku listopada, zwykle nostalgicznego i na pewno mnie rozrywkowego (ja nie z pokolenia Halloween), zastanawiałem się od której by tu zacząć i padło na Korespondentkę. Było o niej przez chwilę głośno na różnych blogach, mnie jakoś bardzo nie urzekła, trudno odmówić jej jednak pewnego uroku. Rzadko kiedy bowiem całą fabułę autorce/autorowi udaje się opowiedzieć poprzez listy. A że przez długi czas uwielbiałem korespondować z różnymi osobami (niewiele kontaktów przetrwało, ale w sercu wciąż Was mam), to jakoś bliskie mi było przyzwyczajenie a może nawet upór bohaterki powieści, by porządkować świat właśnie listami. Dziś to coraz rzadsze, a namysł i czas który poświęcamy na pisanie maila, czy innej wiadomości elektronicznej nijak ma się do tego który spędzało się nad kartką papieru.     
Sybil Van Antwerp od lat komunikuje się poprzez listy. Pisze do dzieci, przyjaciół, dawnych współpracowników, do autorów, których podziwia po przeczytaniu ich powieści. To ostatnie przyznam że jest dość urokliwe, bo chyba nigdy mi nie przyszło do głowy, a pewnie dla pisarzy też nie jest tak częste jak maile czy spotkania autorskie. Słowo napisane, które też można potem schować do szuflady, wrócić do niego po latach, ma jakąś niesamowitą siłę i magię, budzi wspomnienia, emocje. Czy listy pisane do kogoś ważnego, ale nigdy nie wysyłane też mogą być równie ważne? Może pozwalają nazwać coś i wypowiedzieć na co byśmy nie mieli odwagi w cztery oczy...

niedziela, 1 listopada 2026

Święty Franciszek - Maciej Rajfur, czyli tylko nie mów o nim Biedaczyna z Asyżu

Dziś Wszystkich Świętych, więc to dobra okazja do tego, by napisać o najnowszej książce Macieja Rajfura. Znowu rozmowy, znowu ludzie związani z Kościołem i znowu niebanalnie. Łatwo bowiem opowiadając o Franciszku, chyba najbardziej znanym świętym Kościoła Katolickiego, popaść w banały. Wokół niego narosło tak wiele jakichś dziwnych mitów, że czasem trudno oddzielić prawdę od jakiejś legendy. A przecież mamy nie tylko jakieś jego pisma, ale i owoce, które zostawił, regułę którą potem przez wieki starało się realizować tylu po nim. Niby proste wskazówki, a czasem tak trudne do wdrażania, bo człowiek przecież bywa słaby i nawet próbując realizować dobro, potrafi zapędzić się w jakieś dziwne sytuacje. Zapatrzeni we Franciszka, musimy przede wszystkim zdawać sobie sprawę skąd on sam czerpał siłę, bo przecież sam nie uważał się za świętego. Pamiętamy więc o jego ubóstwie, o pokorze, o tym jak rozmawiał ze zwierzętami, ale czy to nie uproszczenie duchowości, którą starał się przekazać? Całe jego życie, wskazówki które chciał przekazać pokazywały na Boga jako tego, który nas otacza miłością i zachwyceni tym nie powinniśmy przestawać go wielbić i przekazywać to przesłanie innym. 

czwartek, 29 października 2026

Slough House - Mick Herron, czyli cynizm kontra ideały albo o tym kto ma ostanie słowo

O serii "Kulawe konie" Micka Herrona i o serialu na podstawie tych powieści pisałem już na blogu więc pewnie nie zdziwi Was, że najnowszy tom też długo nie czekał na stosie na przeczytanie. Mimo że to nie jest styl bardzo lekki, łatwy i przyjemny, to i tak trudno się oderwać! Autor ma swój styl i jak na literaturę sensacyjno-szpiegowską, nie jest on pozbawiony urokliwych wtrętów, poetyckich opisów, których spodziewałbym się raczej literaturze pięknej, a nie po jednej z najlepszych serii mocno odświeżającej gatunek. Prawie każdy tom to początkowo przebijanie się przez masę scen i wątków, które jeszcze nie wiemy jak zostaną połączone, ale pozwalają zorientować się jakim bagnem jest obecnie działanie służb - mocno ograniczane przez polityków, biurokrację i konieczność oszczędzania. Czy dziś służby specjalne nie są potrzebne? Zmienia się na pewno charakter ich działania - coraz więcej rzeczy robi się w sieci, ale to nie tak, że nie jest potrzebna praca na ulicy albo sprowadza się ona jedynie do siłowego momentu aresztowania. Gierki, układy, frustracje, nawet nuda - oto codzienność. Z jednej strony wciąż spodziewasz się zagrożeń i musisz być na nie gotowy, ale nie wiesz kiedy i skąd nadciągną, czymś normalnym jest więc że czasem coś przegapisz. A gdy złapią cię na błędzie, odsuną cię na boczny tor. Staniesz się jednym z Kulawych koni. 

wtorek, 27 października 2026

Zobaczysz wszystko, czyli ile w tym prawdy

Hype wokół tego obrazu jest ogromny, rzadko który dokument narobił tyle zamieszania i nie ściągnął takich tłumów do kin. A ja przyznam się, że mam bardzo mieszane odczucia. 
Przyzwyczajeni jesteśmy już do różnych form dokumentów: od interwencyjnych, śledczych, przez próby odtworzenia biografii, jakieś intymne portrety. "Zobaczysz wszystko" jednak zaskakuje bo przesuwa granice i igra z oczekiwaniami widzów. Trzy godziny wydają się naprawdę igraniem również z cierpliwością, o dziwo jednak głosy po seansach wcale nie są krytyczne tak jakby ta długość kompletnie nie przeszkadzała. No dobra, czeka się na jakiś finał, na ten strzał, który wreszcie rozstrzygnie wszystkie wątpliwości. W zadziwiający sposób jednak to wcale nie finał się zapamiętuje a to co do niego doprowadza. 

poniedziałek, 26 października 2026

Palace for the people - Greta Van Fleet, czyli wszystko już było albo czy stylizacja jest czymś złym

W poniedziałek cały dzień szkolenia, ale za to jest chwila w niedzielę by usiąść i wystukać kilka zdań, zrobić zaplanowaną notkę. Do końca miesiąca zostały mi jedynie trzy i pewnie wszystkie powstaną właśnie we Wrocławiu, bo pogoda jakoś mało sprzyjająca spacerom wieczorem. 

Odpalam więc krążek - który to już raz w ostatnich tygodniach - o którym dziś i zasiadam do klawiatury. Greta Van Fleet - słyszałem o nich tyle dobrego, dotąd jednak jakoś nie było okazji by sięgnąć po cały krążek. A gdy sięgnąłem po ten najnowszy mógłbym go słuchać na okrągło. Zdecydowanie moje klimaty i wpada mi to w ucho, a chodzi nie tylko o melodyjność tych numerów, powiedziałbym nawet potencjalną przebojowość, ale i smaczki których tu jest cała masa. Pisało się o nich dużo w kontekście podobieństwa do Led Zeppelin, że próbują jakoś wskrzesić styl, który trochę został zapomniany. Ale zważywszy na to, że w muzyce naprawdę trudno wymyślić coś zupełnie nowego, czy to źle że ktoś sięga po to co mu się podoba, co mu bliskie i próbuje zrobić coś podobnego? 

niedziela, 25 października 2026

Niezniszczalne lato Liliany - Cristina Rivera Garza, czyli nie chciała być czyjąś własnością

Nagroda Pulitzera w roku 2024, oczekiwania więc miałem dość duże. I choć może nie był to temat dla mnie zupełnie nowy, to forma w jakiej go podjęto, na pewno zwraca uwagę. To jakby rozliczenie z samą sobą przez autorkę, wyrażenie swojej bezradności, tęsknoty i żalu. Ktoś spyta czemu prawie trzy dekady od śmierci siostry? Czy to wciąż temat dla Cristiny Rivery Garzy żywy? Żeby jednak napisać tak intensywną opowieść o stracie, oskarżenie wobec przyzwolenia na traktowanie kobiet jako własności, nie tylko sama autorka musiała znaleźć w sobie siłę. Musiało też upłynąć trochę wody, by społeczeństwo zrozumiało, że to nie są pojedyncze morderstwa, ale cały system myślenia o takich zbrodniach w sposób bagatelizujący, sprawiający że mogły one uchodzić bezkarnie lub karane były w sposób bardzo łagodny.  

Żałoba i tęsknota, przeradza się po trochu w śledztwo i zderzenie się z aparatem sprawiedliwości, który najwyraźniej głęboko schował sprawę, by nikt nie znalazł ich błędów i lekceważenia. Ale to nawet nie samo śledztwo jest tu najważniejsze. 

sobota, 24 października 2026

Gdyby nie czerń - Filip Zawada, czyli czemu ci ludzie tacy dziwni

O ile książka o której pisałem wczoraj dawała się połknąć błyskawicznie, to z powieścią Filipa Zawady miałem trochę problem. Pozornie - zbiór mniej lub bardziej zabawnych i ciekawych scenek z życia, saga rodzinna, zbudowana trochę na zasadzie podglądactwa przez wszechwiedzącego obserwatora, który zna również myśli i emocje bohaterów. Relacje. Marzenia. Żale. Lęki.  

Wciąż jednak miałem pewną trudność by odpowiedzieć sobie na pytanie po co miałbym obserwować bohaterów, bynajmniej nie dlatego że byli mało interesujący, ale było w tym coś z obserwowania mrówek przez kogoś kto miałby czerpać frajdę z ich nieszczęść, bo jest świadom że zaraz nastąpi jakiś kataklizm który zniszczy mrowisko.  
Nie miałem więc z tego jakiejś wielkiej przyjemności, choć doceniam niektóre pomysły, bo historia jest zarazem chwilami tragiczna jak i zabawna. 

piątek, 23 października 2026

Firefly Lane - Kristin Hannah, czyli trzy dekady przyjaźni

Kristin Hannah już parę razy pojawiała się na notatniku i to trochę jak z Kubą Błaszczykowskim - czasem przychodzi ochota na takie wzruszające, pełne ciepła i emocji historie, bez psychopatów czających się za rogiem i piętrowych intryg. Ktoś może to nazwać guilty pleasure no bo niby wartości w tym wielkiej literackiej nie ma, podobnie jak przy thrillerach i kryminałach, bardziej chodzi mi o rozrywkę, zanurzenie się na parę godzin w jakiejś wciągającej historii, jednocześnie bez obciążania umysłu. Przebijanie się przez niektóre polecanki krytyków i tytuły wskazane przez pełne peanów głosy znawców, potrafią nieźle przeorać głowę i tam lektura nie zawsze idzie szybko, wymaga uwagi. A tu? Po prostu płyniesz.  

Tym razem mam wrażenie że jest jeszcze bardziej banalnie niż zwykle, bo przez prawie całą książkę nie spodziewajcie się jakichś wielkich zwrotów akcji, dramatów, to życie które czasem toczy się jakoś tak zupełnie zwyczajnie. A nawet jak dzieje się w nim coś ważnego, autorka też nie roztrząsa tego w nieskończoność. Mam wrażenie że to co spotyka bohaterki to jedynie pretekst do tego by tym razem opowiedzieć o przyjaźni. Takiej która potrafi przetrwać nawet kryzysy, długie okresy milczenia, rozbieżne drogi, odległość. 

czwartek, 22 października 2026

Republika ludzi młodych - Bernadetta Darska, czyli opowieść o nowym człowieku

Choć lektura może sprawiać wrażenie trochę suchej, to jednak doceniam samo podjęcie tematu, dziś trochę zapomnianego. Nie tak dawno, zaglądając do sejmu odkryłem wystawę o pobycie (wieloletnim) dzieci z Korei Ludowej w Polsce, a historia PRL może kryć jeszcze wiele takich historii, które może jeszcze ktoś pamięta lokalnie, ale ślady w archiwach raczej wymazywano. Tu jest sytuacja trochę inna, bo niby chodzi o polskie sieroty, nie trzeba było tego jakoś kryć przed światem, nie znaczy to jednak że po roku 89 nadal z tak dużym szacunkiem dla przeszłości dbano o zachowanie pamięci o takich placówkach jak choćby ośrodek w Bartoszycach. To co instytucjonalne nie jest już dziś tak cenione, próby wychowywania w modelu socjalistycznym też nie są traktowane jako powód do chwalenia się w samorządach. Nie powinniśmy jednak przekreślać i zacierać pamięci zarówno ze względu na szacunek dla ludzi idei, którzy podejmowali się pracy wychowawczej, a jeżeli są pamiętani i wspominani z wdzięcznością przez wychowanków, to również ze względu na ich wspomnienia, których nie można przekreślać. Rodzice większości z nas przecież uczyli się w szkołach w modelu, który narzucała władza ludowa, a choć dziś możemy wytykać propagandę nie znaczy to że ich wykształcenie i wychowanie było gorsze od współczesnego. Czasy są inne, inne potrzeby, na inne wartości kładzie się nacisk, z ciekawością jednak warto wysłuchać tego jak było te 60 czy 70, czy nawet 80 lat temu. 

środa, 21 października 2026

Wyższa konieczność - Wojciech Chmielarz, czyli czyżby już koniec?

Zachwycony lekkością z jaką się płynie przez strony pierwszego i drugiego tomu cyklu o Bezimiennym, miałem w planach kolejne, ale na razie plan mi się posypał. Z racji tego że zdobyłem tom piąty z autografem, żeby potem go wystawić na WOŚP, nie mogłem się powstrzymać i zacząłem już czytać w drodze do domu. Do zaległych tomów oczywiście wrócę, sam sobie jednak trochę popsułem zabawę, znając już pewne fakty, które się w nich wydarzyły. No i smutno mi troszkę, bo zdaje się Wyższą koniecznością autor zamyka serię, a przynajmniej można odnieść takie wrażenie. Wszystko się wyjaśnia, już wiadomo krok po kroku co się zadziało, czemu Bezimienny musiał zniknąć, ba odzyskał nawet imię i rodzinę. Wciąż chciałby ją chronić i raczej trzymać się od nich z daleka, tym razem jednak ludzie, którzy próbują go złapać są na tyle przewidujący, że tak łatwo nie dadzą się zwieść. Wiedzą, że by ich chronić bohater zrobi wszystko. A może i nawet więcej. 

wtorek, 20 października 2026

Mniej obcy, czyli za duzi jesteśmy na takie bajki

Nigdy nie byłem jakimś wielkim fanem Lady Pank, jeżeli już to bliżej mi było do Perfectu, ale cholera można powiedzieć że świadomie śledziłem ich "karierę" prawie od samego początku, choć byłem gówniarz za młody na koncerty. I szlag mnie trafia na laurkowe czy też kombatanckie opowiadanie jakim to kapela był odważnym zespołem i jak miała pod górkę z cenzurą. Akurat listę przebojów dobrze pamiętam i jakoś Mniej niż zero raczej nikt grania nie zakazywał. A pałowanie na koncertach? Cóż pewnie nie na jednym to tak się działo, bo generalnie mundurowi nie przepadali za niegrzeczną młodzieżą i próbowali za wszelką cenę "nauczyć ich" szacunku do władzy ludowej. Lady Pank jako zespół stojący na czele protestów młodzieżowych? Wolne żarty. Raczej chłopaki, którzy dostali szansę by wypłynąć na fali poluzowań i w miarę dobrze to wykorzystali. Nawet jednak gdyby odrzucić te jakieś dziwne sugestie na temat wielkiej odwagi i wiecznego wojowania z władzą, to i tak film jest słabiutki. Co prawda po obejrzeniu wcześniej filmowej biografii lidera KSU nie spodziewałem się wiele po Netflixie, bo produkują dość sztampowo, ale cholera żeby tak słabo oddać zarówno lata 80 jak i atmosferę buntu jaka buzowała w dzieciakach, to już naprawdę żenada. 

poniedziałek, 19 października 2026

Eksperyment - Miłosz Skierski, czyli emocjonalność i ciekawy głos

W poniedziałkowym kąciku muzycznym dziś coś mało dla mnie typowego. Zaczęło się od krótkich filmików na FB gdzie Miłosz Skierski ze swoimi kumplami śpiewali różne dawne przeboje na trzy głosy w aucie, a ja postanowiłem sprawdzić kim ten chłopak jest. I oto okazuje się, że ma już na swoim koncie krążek, a ja naprawdę z przyjemnością go sobie parę razy odsłuchałem. 
Niby artystów grających pop, łączących trochę elektroniki, indie rockowe ballady i próbujących przekonać do siebie słuchaczy jest wielu. I choć to nie jest moja muzyczna bajka, najczęściej to rzeczy dość szybko wypadające drugim uchem, to w przypadku Miłosza jednak zwraca moją uwagę jego głos i wrażliwość, odwaga by trochę eksperymentować, by odejść od przeciętności papki muzycznej. 

Wierzę że to projekt autorski, że sporo w tym właśnie jego - w tekstach, w emocjach które próbuje przekazać. To się po prostu czuje. 

niedziela, 18 października 2026

Kajś - Zbigniew Rokita, czyli opowieść o Górnym Śląsku

Po lekturze Aglo, Bańką po Śląsku wiedziałem że muszę koniecznie sięgnąć wreszcie po tytuł Zbigniewa Rokity, który miałem już od dawna na swojej liście, czyli po Kajś. Nagradzane, chwalone, sam nie wiem czemu czekałem tak długo. Może dlatego, że tytułów do przeczytania mam całą masę i wciąż tą listę rozbudowuję, a pozycje przesuwam i przesuwam. Cieszę się że tym razem się udało. 

Pasuje mi ta reportersko-eseistyczna formuła, choć ona sprawia, że nasza uwaga czasem wzrasta, a czasem spada. Masa rzeczy, które próbuje jednocześnie przekazać autor, od historii przez współczesność, też nie zawsze sprzyja naszej ciekawości. A może gdyby to było pogłębione nie czytałoby się tak dobrze, z taką lekkością? Rokita skacze więc z tematu na temat, chwilami traci trochę tempo, jednak próbuje przekazać nam to co jego zdaniem najważniejsze na temat Górnego Śląska, aby trochę lepiej zrozumieć region i jego mieszkańców. Obala pewne stereotypy, ale też tłumaczy to co czasem budzi kontrowersje. Przyzwyczajeni do mapy powojennej, często zapominamy o tym iż ten region ma dość skomplikowaną przeszłość i raczej to nie Polacy ją przede wszystkim budowali. Ba, mimo całej sympatii wobec Polski, nawet ci którzy walczyli w powstaniach i głosowali za granicami na jej korzyść, wielu Ślązaków i ich potomków później zastanawiało się czy to był najlepszy wybór. Co bowiem dostali w zamian za mocną eksploatację i gospodarczy wyzysk przez resztę kraju? Ano niewiele. Politycy zwykle nie mieli zaufania do ludzi z regionu i narzucali swoich, kompletnie nie rozumiejących ani tradycji, ani mentalności. 

sobota, 17 października 2026

Osiecka, czyli nadzieja, miłość, strata

90. rocznicę urodzin Agnieszki Osieckiej trudno przegapić, bo w wielu miejscach pojawiają się jakieś specjalnej wydarzenia, koncerty, wspomnienia. W Warszawie mniej więcej w tym samym czasie pojawiają się dwa spektakle. I właśnie o jednym z nich, czyli o najnowszej premierze w Teatrze Ateneum w reżyserii Ewy Telegi dziś w Notatniku. 

Mała scena, więc atmosfera bardzo kameralna i dobre warunki do tego by słowa piosenek poetki mogły wybrzmieć trochę inaczej niż w tych najbardziej znanych estradowych wykonaniach. Na scenie jedynie pianino oraz z drugiej strony drewniana lada baru i stołki, na których niektórzy potrafią spędzać godziny nad jednym kufelkiem. No i w tle nostalgiczna atmosfera wywołana przez żywy obraz nawiązujący do malarstwa Edwarda Hoppera - pusty bar i wieczorne, zamglone miasto. 
I choć wiadomo że w spektaklu aktor niesie największy ciężar, to w tym przypadku mam wrażenie iż słowa, którymi Katarzyna Łochowska mogła nas czarować dają jej już na starcie połowę sukcesu. Nawet nie dlatego że część z tych utworów i tekstów znamy, ale dlatego że one niosą ze sobą tyle emocji, tyle treści. 

Czego najbardziej żałują umierający - Bonnie Ware, czyli ja też żałuję. Że to czytałem

Chyba lektury różnych reportaży zarówno krajowych jak i zagranicznych autorów, mocno podniosły moją poprzeczkę, bo gdy ktoś obiecuje mi reportaż a potem dostaję... no sam nie wiem jak to nazwać, garść wspomnień i banałów, to krew mnie zalewa. Tytuł wybrany jako lektura na DKK i chyba się nawet wybiorę ciekaw tego czy inni mieli podobne odczucia jak ja. Gdy ktoś snuje wspomnienia o tym jak to przenosił się z miejsca na miejsce, jak szukał pracy i jakąś znajdował, jak chorował, jak przeżywał różne kryzysy, to żaden to dla mnie reportaż... 
Autorka rzeczywiście jedną z prac jaką wykonywała to była opieka nad osobami starszymi w domach opieki, a potem również w domach prywatnych, gdzie na zlecenie rodzin towarzyszyła osobom starszym, często w ostatnich miesiącach życia, gdy ktoś musiał z nimi cały czas już być. I gdyby temu poświęciła więcej miejsca, opisując nie tylko jakieś krótkie fragmenty niczym sprawozdawczyni, ale wchodząc głębiej, zarówno w swoje emocje jak i osób którym towarzyszyła, może było z tego coś ciekawszego. 

czwartek, 15 października 2026

Winni, czyli nie mogę rozmawiać, ale potrzebuję pomocy

Zdaje się, że notek w październiku już jest więcej niż dni, które upłynęły, ale potem nie wiadomo jak będzie, więc wolę pisać póki jeszcze mam możliwość, jakaś delegacja na horyzoncie, a wtedy nie wiadomo czy będzie możliwość...

Z obiecywanych Wam rzeczy na pewno zalegam jeszcze z reportażem Rokity, książek zresztą nagrodziło się w międzyczasie sporo m.in. nowy Chmielarz, Korespondentka, Kristin Hannah i jeszcze kilka. Filmów mniej, ale też coś będę skrobał m.in. o Mniej obcy (po cholerę wydawać kasę na produkcję takich przeciętniaków to nie wiem), z muzyki już chyba 5 albumów o których chcę coś napisać... A i jeszcze spektakl z Ateneum - "Osiecka" może jutro. 
 
A dziś jeszcze przez chwilę w klimatach sensacyjno-kryminalnych, choć Winni to raczej thriller psychologiczny z pewnym twistem. Tyle że po raz kolejny wychodzi na to, że Amerykanie biorą w miarę świeżą produkcję europejską na warsztat i robią jej kopię, zwykle słabszą i tak też jest i tym razem, byle ze znanym aktorem... Oryginał widziałem więc w sumie nawet tego twistu specjalnie nie miałem. Pomysł wyjściowy był ciekawy, trudno to było spieprzyć, natomiast Netflix już dawno niczym dobrym nie zaskoczył, robi po prostu seryjnie przeciętniaki i im tego więcej, tym poziom satysfakcji spada. Jeżeli nie znacie duńskiej produkcji pewnie i tak bym polecił właśnie ją, ale jeżeli łatwiej Wam sięgnąć po pilota i mieć coś od razu to amerykańska wersja też wchodzi nieźle. Może nie tak dobrze, ale nieźle. 

środa, 14 października 2026

Ostatnia rozgrywka - Jeffrey Archer, czyli aż żal że więcej nie będzie

Właśnie skończyłem 54 lata, a wieczór kończyłem sobie lekturą najnowszej powieści Jeffreya Archera. I jak się okazuje niestety również powieści ostatniej. Domknięcie cyklu nad którym pracował ostatnio to była jedna z ostatnich rzeczy, którą zdążył zrobić. 
Obdarowywał nas hojnie kolejnymi powieściami przez 50 lat, ja pierwszą jego książkę czytałem chyba w wieku lat nastu. Niestety  za diabła nie wiem czy była to Sprawa honoru, czy Co do grosza, pewnie jedna z tych dwóch. A potem wracałem do jego książek  mniej lub bardziej regularnie. Choć to lektury w porównaniu ze współczesnymi thrillerami sensacyjnymi może nie z tak zawrotnym tempem, to zawsze potrafił świetnie zaciekawić, zbudować napięcie, dać sporo frajdy. Seria z Williamem Warwickiem jest na to dobrym dowodem. Pomyślana w ten sposób, by każdy tom był jakimś szczeblem kariery młodego chłopaka, który marzy o służbie w policji. Mógłby zostać prawnikiem, miał koneksje, możliwości, studia, a on wybiera drogę mozolnej pracy, począwszy od służby na ulicy. Potem wydział narkotykowy, aż wreszcie najważniejsze zadania i szansa na awans na jedno z najważniejszych stanowisk w służbach mundurowych. Od tego czy je dostanie zależy to czy nie nawali w jednym z ostatnich postawionym przed nim zadań - ma odpowiadać za bezpieczeństwo w trakcie igrzysk olimpijskich w Londynie w roku 2012. Jeżeli coś się wydarzy, zamiast awansu odejdzie w niesławie. 

wtorek, 13 października 2026

Zaproszenie, czyli ile może zmienić jeden wieczór

Jedno pomieszczenie, czwórka aktorów i raptem kilka godzin akcji. Jeeeeeju jakie to dobre! Świetny scenariusz i dialogi sprawiają, że ten film bawi, ale i wzrusza (ach ta końcówka). Schemat: jedna z par trochę już zmęczona życiem, znudzona i wypalona w relacji, a druga nakręcona tak, że aż z nich bije energia, niby nie jest nowy. Rzadko udawało się z tego wyciągnąć aż tyle. 

Rutyna, dogryzanie sobie, kłótnie, frustracja - czy tam jeszcze jest szansa na to by rozpalić ogień, by rozbudzić czułość na nowo? Przecież oboje tego gdzieś tam wewnątrz pragną, tyle że wydaje im się że już nie mogą tego oczekiwać od drugiej połówki. 

I na to nakłada się cała "afera" z nowymi sąsiadami, którzy od roku kochają się tak głośno, że na dole ich słychać. No przecież nie można przechodzić obok tego obojętnie, przecież trzeba im zwrócić uwagę. Tak myśli Joe, choć Angela wciąż go strofuje, że to niekulturalne.