Myślałeś kiedyś o tym jak gromadzić te ulotne chwile towarzyszące dobremu filmowi, spektaklowi, płycie czy książce? To miejsce na dzielenie się opiniami czy emocjami. Zachwytem i rozczarowaniem. Mam nadzieję, że będzie ono nie tylko dla mnie. W natłoku śmieci warto szukać perełek - każdy dzień to jedna propozycja kulturalna w notatniku. Znajdźmy czas dla siebie - na książkę, kino, teatr, koncert czy płytę. Jeżeli nie teraz to kiedy?
piątek, 20 listopada 2026
Wszystko na ostatnią chwilę - Jakub Bączykowski, czyli rozkwitanie, przekwitanie
Trochę śmieszkuję, ale sami przyznajcie że coś jest na rzeczy. I mówię to niezależnie od tego że sam czasami zanurzam się w takie historie z przyjemnością. Tak jak i teraz. Jakub Bączykowski po raz drugi zabiera nas do salony fryzjerskiego Rita, w którym klienci czują się tak dobrze, że prawie od razu zaczynają opowiadać o swoim życiu i o problemach. O pierwszym tomie cyklu pisałem tak, teraz więc mogę część uwag powtórzyć, a może i wzmocnić.
Uważam bowiem taką konstrukcję za nie pozbawioną wad - fajnie że w pewien sposób każda postać, każda historia to jakiś zamknięty fragment, ale czasem aż by się chciało wrócić i zobaczyć jaki był ciąg dalszy. Klient/klientka przychodzi, o czymś rozmawia, z czegoś się zwierza, Rita po swojemu próbuje coś doradzić czy skomentować, a potem...
czwartek, 19 listopada 2026
Upiór - Maciej Siembieda, czyli pomiędzy życiem a śmiercią
Czytałem Upiora zaraz po jednej z nowszych powieści Chmielarza, gdzie również wykorzystał on wątek paranormalny, tyle że Siembieda wykorzystał go jedynie jako okazję do stworzenia pewnej tajemniczej otoczki, potem już schodzi na ziemię i nie ma tyle zgrzytania zębami jak przy "Tam gdzie mrok zapada szybciej".
środa, 18 listopada 2026
Łabędź i nietoperz - Keigo Higashino, czyli zadośćuczynienie ma wysoką cenę
wtorek, 17 listopada 2026
Przemytnicy, czyli a mówili że to będzie proste zadanie
Tak właśnie Samuel znalazł się za kratami, a żeby skrócić wyrok haruje jak wół w obozie pracy. Marzy o tym by zdążyć wyjść by jego córka nie trafiła wyrokiem sądu do rodziny zastępczej, bo wtedy odzyskać ją będzie jeszcze trudniej. I dostaje swoją szansę. Nie do końca legalną, wymagającą nie tylko wytrzymałości ale i szczęścia. Ale przecież szansę.
poniedziałek, 16 listopada 2026
Passing Fires - Jeremy Cunningham, gdy liście spadają a za oknem coraz chłodniej
Dość spokojne, lekko bujające rytmy, czasem mocniej wbija improwizacja na saksofonie, jakaś solówka na gitarze, więc jest jazz ale jest i bossa nova, funky, jakieś bardziej nostalgiczne nuty, są instrumenty głównie klasyczne, elektronika jest bardzo w tle. No i jest nie tylko instrumentalnie, bo do części utworów byli zaproszeni dodatkowo goście.
A przy okazji poczytałem sobie o samym artyście, zastanawiając się czemu pojawiają się tu np. motywy rodzinne, z małymi dziećmi, ale nie zawsze w jakimś radosnym klimacie. I jak się okazuje stoi za tym ciekawa historia - młodszy brat artysty zginął od kuli w trakcie napadu na ich dom, a on długo zmagał się z traumą i od poprzedniego albumu mocno podkreśla swoje przesłanie, włączając się w kampanię przeciwko prawie do posiadania broni.
niedziela, 15 listopada 2026
Panie przodem - Maria Mazurek, Wojciech Harpula, czyli kto się boi zmian a kto się z nich cieszy
Co prawda miałem pisać o Chimerze Małeckiego, ale ponieważ do tego chyba muszę mieć spokojną głowę, a teraz niewiele czasu i niedługo biegnę na kolejny spektakl, wybieram ze zbioru szkiców coś innego.
Plany notatkowe wciąż się więc zmieniają, ale chyba w najbliższych dniach pojawi się m.in. coś o serialu Znieczulenie (a zabieram się za Cichą noc niedługo), dwa spektakle, może coś z nadciągających premier kinowych, nowy Bączykowski, koreański Dół jako lektura na DKK. Na szczęście wciąż mam o czym pisać, żeby tylko sił i czasu starczyło.
Panie przodem wydane było już kilka lat temu i sam nie wiem czy wtedy czytałoby się to lepiej, czy to jest kwestia tego że po prostu niewiele dla mnie tu rzeczy nowych lub zaskakujących. Rzecz nie straciła bynajmniej na aktualności, jednak rozmowy na jakiś temat, gdy rozmówcy powołują się np. na jakieś dane, zawsze mają taki charakter trochę publicystyczny. A czy sięgamy po artykuły sprzed kilku lat? Rzadko. Zebranie więc takich rozmów wokół jakiego tematu może i jest dobrym pomysłem, jednak w przypadku książek trochę mam wrażenie że szybko tracą one na świeżości w takim sensie że nie budzą już takich emocji. Temat bowiem przecież nie przestał być ważny. A jest nim... No w uproszczeniu można by rzec równouprawnienie, a dokładniej byłoby chyba poszukiwanie różnych obszarów w których kobiety i mężczyźni nie mają równych praw, w których widać coś do zrobienia.
sobota, 14 listopada 2026
Na co patrzymy? Will Gompertz, czyli 150 lat sztuki nowoczesnej w mgnieniu oka
Ze sztuką nowoczesną nie zawsze mi po drodze, uznałem więc że będę dobrym odbiorcą do przetestowania książki, która ma ją przybliżać. Will Gompertz stworzył coś w rodzaju przewodnika, pokazując nie tylko na mapie czasu kolejne nurty i twórców, ale i zarysowując relacje między nimi, inspiracje lub też jakąś formę dialogu. I choć w uproszczeniu rzeczywiście można by to sprowadzić do potocznego określenia "im dziwniej tym lepiej", to podróż przez kolejne wystawy, manifesty i szukanie coraz odważniejszej formy wyrazu, ma w sobie coś naprawdę fascynującego. Widzimy bowiem że to nie tylko wyścig "będę pierwszy", który na coś wpadł, ale rzeczywiści poszukiwania sposobu na poruszenie odbiorców. Odwzorowanie rzeczywistości zostało odrzucone jako nudne, zbyt klasyczne, niewiele wnoszące, teraz liczyła się wyobraźnia, zaskoczenie widza, połączenia które zostaną zapamiętane. Trudno powiedzieć czy to od początku była jedynie forma buntu wobec podejścia klasycystycznego, narzucania sposobu opowiadania o rzeczywistości, czy też próba odpowiedzi na zmieniający się świat wokół. Dziś żartuje się, że żeby zostać artystą sztuki nowoczesnej nie trzeba nic umieć, te dzieła jednak długo raczej nie przetrwają w pamięci, zostanie w niej coś co rzeczywiście porusza.
czwartek, 12 listopada 2026
Jak żyć żeby nie zwariować, czyli powiedz dość i idź dalej
Obok komedii "romantycznych", "świątecznych" i zwyczajnie głupawych widać rośnie nam nowy gatunek - komedii o kryzysach życiowych, w których owszem wątek romansowy zwykle jest ale wcale nie jest dominujący a i nie ma obowiązku zakończyć go happy endem. Tak się składa, że najczęściej bohaterkami są kobiety i pewnie to one też będą głównie odbiorczyniami tego typu filmów. A ich celem ma być dostarczenie podtrzymującego na duchu przesłania: choćby życie ci się waliło na głowę i choćbyś popełniała nie wiadomo jakie błędy, uśmiechnij się, zaakceptuj siebie i żyj jakby jutra miało nie być. Czyli generalnie nie przejmuj się tym co inni myślą, mówią, bo to przecież ty decydujesz o wszystkim. I generalnie trudno się nie zgodzić, szkoda jedynie że przy okazji wciska się sporo kitu obiecując jak to wszystko zacznie się układać oraz w dziwny sposób wprowadza się podwójnych standardów moralnych. To już któryś z kolei film, w którym wyraźnie mówi się: jeżeli on zdradza to jest świnia i zasługuje na potępienie, ale jak kobieta zdradza to ma do tego święte prawo, bo to znaczy że nie była szczęśliwa, a szczęście jej się należy. Albo przygoda. Albo chwilowa przyjemność. Nieważne. Grunt że masz nie mieć poczucia winy. To ma być takie "feel good movie", który ma podnosić na duchu.
Ja wiem - może to i uproszczenie, bo przecież nie zmusi się nikogo do tkwienia w relacji jeżeli nie czuje się kochany ani nie kocha, ale jakoś wkurzają mnie takie scenariuszowe kwiatki i zastanawiam się czemu to wciąż się powtarza, bo jeżeli o facecie ktoś by próbować stworzyć taką historię, pewnie reżysera by zjedli z butami za krzywdzenie i instrumentalne traktowanie kobiet.
No dobra, ale czy to jedyny problem z "Jak żyć żeby nie zwariować"?
środa, 11 listopada 2026
Tam, gdzie zmrok zapada szybciej - Wojciech Chmielarz, czyli od czego uciekasz i co ukrywasz
W kolejce do opisania książki m.in. Siembiedy, Duszyńskiego, Ostrowskiego, w czytaniu do tego jeszcze Higashino, więc trochę będzie jeszcze w tym miesiącu thrillerów. Ale dziś coś mniej typowego. Wojciech Chmielarz zafundował bowiem historię, w której może i jest trochę napięcia, jest jakaś tajemnica do odkrycia, ale przede wszystkim jest jakieś dramatyczne zderzenie z konsekwencjami własnych wyborów. To nie jest historia w której łatwo można by było oddzielić dobrych od złych - prawie wszyscy popełniają jakieś błędy, a potem nie potrafią się do nich przyznać. Zaciętość, jakiś dziwny upór, zapętlenie się w przekonaniu że tak właśnie jest dobrze, że tak ma być, zero chęci do dialogu, do zrobienia kroku wstecz. A potem moment gdy muszą zderzyć się z konsekwencjami, ale i tak powtarzają: to twoja wina, to przez ciebie...
Wprowadzenie tu pewnego elementu paranormalnego trochę dziwi i może budzić pewnego rodzaju niechęć (bo jednak lubujący się w kryminałach lubią logikę), przyznaję jednak że jakoś pasuje do tej opowieści, do mroku jaki w niej jest. Chwile szczęścia, nadzieje, dość szybko rozwiewają się niczym mgiełka i zostaje jedynie ból, rozpacz, a czasem by ich nie odczuwać totalne zamrożenie. Tak jakby chłód mógł w czymkolwiek pomóc, coś rozwiązać... Skoro nie może być lepiej, to niech przynajmniej inni też odczują że świat jest do dupy i ja im będę to przypominać.
wtorek, 10 listopada 2026
Orły Republiki, czyli naród to my
Orły Republiki to z jednej strony dramat, a z drugiej thriller polityczny, bo jesteśmy świadkami zarówno pewnego procesu "prostytuowania się" artysty (choć powiedzmy głośno że pod przymusem) z władzą, jak i gierek realizowanych na samej górze, gdzie przy wszechwładnym prezydencie rosną ambicje niektórych oficerów i polityków szykujących przewrót. A w tle dodatkowo atmosfera dużych wpływów Bractwa Muzułmańskiego w Egipcie, które narzuca społeczeństwu swoje standardy moralne i chętnie wprowadziłoby je również do katalogu prawnego.
poniedziałek, 9 listopada 2026
Igo - 12, czyli najlepszy męski wokal w Polsce
Igor Walaszek, czyli Igo, połowa duetu Bass Astral, który kiedyś podbił moje serducho (ku mojemu zaskoczeniu), potem panowie się rozeszli na nagrywają własne rzeczy, choć przyznam że dość podobne. Szkoda więc że nie razem. W przypadku Igo co ciekawe wybrał śpiewanie po polsku, trochę bardziej osobiste teksty, ale w połączeniu z muzą, w której jest sporo energii, która raczej kojarzy się rozrywkowo i tanecznie, a nie jako muza do wsłuchiwania się. Wciąż mam więc trochę poczucie, że jego głos się ciut tu marnuje, że mógłby wybrzmieć lepiej, skoro jednak artysta tak wybiera, nie ma co dyskutować. Może po prostu nie moje klimaty na razie... A może "zaskoczy" jak przy Bass Astral? Wtedy przełomem był koncert, więc może i teraz muszę spróbować?
niedziela, 8 listopada 2026
Bóg przechadzający się w popołudniowym wietrze - Mário de Carvalho, czyli w całym tym szaleństwie jakie jest wokół...
Myślę sobie że to dobra lektura by napisać o niej właśnie po tym jak wszyscy wstrząśnięci zamachem w Krakowie, myślimy sobie "jak to możliwe". Mário de Carvalho zabiera nas do II wieku naszej ery, gdzieś na peryferia Imperium Rzymskiego, jednak w tym ciekawym zderzeniu różnych porządków, tych które chylą się ku upadkowi i tych nadchodzących, można również odnaleźć różne analogie do tego jak myślimy o świecie i dziś. Otoczeniu różnymi dobrami, przyzwyczajeni do swojego statusu, z niepokojem myślmy o zmianach, ale może są one naturalną koleją rzeczy i nie powinniśmy się ich bać. Może to właśnie nasza niechęć do dzielenia się oraz przepaść między warunkami życia, napędza destrukcyjne siły, które w takim razie chcą coś wywalczyć choćby siłą. Czy rzeczywiście zagrożenie widzimy tam skąd ono naprawdę nadciąga?
To nie jest więc dla mnie jedynie pięknie napisana, erudycyjna powieść historyczna, przenosząca nas w świat antyku i rodzącego się chrześcijaństwa. Znajduję tu również ciekawą refleksję na temat stanu ludzkiego ducha, w obliczu pewnej katastrofy. Koniec, ale może wcale nie taki definitywny? Może to również nowy początek? Można walczyć, można uciekać, można załamywać ręce, a można również udać się w pewną wewnętrzną podróż, w poszukiwaniu spokoju i odpowiedzi.
sobota, 7 listopada 2026
Kobieta Guma, czyli wiem co czujesz...
Tekst Marcina Szczygielskiego, reżyseria Maciej Wojtyszki, obiecywałem więc sobie dość dużo po najnowszej premierze Teatru Gudejko obiecywałem. Może troszkę szkoda, że tak dużo w scenariuszu miejsca poświęcono tylko jednej postaci, bo może gdyby rozłożyć akcenty, byłoby jeszcze ciekawiej - mimo całej sympatii dla p. Ewy Kasprzyk chyba to jednak nie miał być monodram czy też stand up, a chwilami można tak się poczuć.
Pomysł był całkiem interesujący i nie dziwię się patronatowi od Fundacji Nie widać po mnie, która dostrzegła w tym szansę by szerzej docierać z informacją o tym jak ważne jest wsparcie psychologiczne i szukanie pomocy. Jak to jednak bywa, w formacie komediowym nie da się czasem uniknąć pewnych uproszczeń, może niestety ten aspekt gdzieś zginąć pod śmiechem z powodu "problemów" z jakimi pojawiają się kolejne postacie oraz sposobu radzenia sobie z nimi przez główną bohaterkę.
piątek, 6 listopada 2026
Po prostu się żyje - Tomasz Potkaj, czyli trochę o Matysiakach, dużo o codzienności w PRL-u
Sentymentalne powroty są w modzie, a nawet młodzi (przynajmniej niektórzy) z ciekawością wracają do czasów PRL-u, bo dla nich to odległa historia i to trudna do wyobrażenia. Dla mojego pokolenia - po prostu dzieciństwo, choć ja i tak załapałem się tylko na dwie dekady komuny, a przecież Matysiakowie startowali w roku 1956. Ależ kawał czasu! I wciąż zdaje się słuchowisko nadal jest nadawane! Ja jakoś nigdy nie byłem wielkim fanem, ale przecież niejeden raz widziałem i słyszałem jak moja babcia siedziała przy odbiorniku i nie wolno jej było przeszkadzać. Potem gdy już więcej w telewizji pojawiało się programów, filmów i seriali, pewnie mocno liczba słuchaczy spadła, jednak wciąż są tacy, którzy z przyjemnością wracają do swoich ulubionych bohaterów. Siłą od początku było to, że twórcy próbowali odtworzyć nie jakąś idealną bajkę, ale świat zwyczajnych ludzi, ich problemy.
I oto mamy okazję poznać nie tylko początku słuchowiska, niektórych aktorów wcielających się w członków rodziny Matysiaków i ich sąsiadów.
czwartek, 5 listopada 2026
Niezidentyfikowane szczątki ludzkie i prawdziwa natura miłości, czyli bez bliskości ani rusz
Spektakl dyplomowy studentów i studentek I roku kierunku: aktorstwo (specjalność: aktorstwo dramatyczne) mocno osadzony jest w realiach współczesnych. Grupa młodych przyjaciół i znajomych żyją w świecie tak wypranym z głębszych wartości, że wydaje się on niemal nierealny, sztuczny. Niemal żadne z nich nie jest zdolne do stworzenia bliskiej i trwałej relacji. Chłodni emocjonalnie, leniwi, zepsuci, cyniczni, a jednocześnie zagubieni, samotni, bezbronni. Szukają biskości, przyjaźni i miłości w brutalnym świecie wielkiego miasta, w którym (dodatkowo) grasuje seryjny morderca. Pogubieni, przebodźcowani sami o sobie mówią, że są „popier****nym pokoleniem” i żyją w „poliestrowym świecie”.
Wnuczka Picassa, czyli szału nie ma
środa, 4 listopada 2026
Zwierzęta, czyli każda decyzja to również konsekwencje
Ben Affleck może i ciut przytył i się zestarzał, wciąż jednak próbuje opowiadać historie nie tylko stając przed kamerą ale i za nią. Najnowsza jego produkcja do zobaczenia na Netflixie to mroczny thriller psychologiczny, w którym rozterki moralne przeplatają się z różnymi kłamstwami, przez które jeszcze bardziej sytuacja się komplikuje. Gdyby to było takie proste: jesteś bogaty, kandydujesz na prezydenta i ktoś porywa twoje dziecko żądając okupu - albo zbierasz kasę albo dzwonisz na policję... Tu jednak od początku wszystko się komplikuje, bo w tajemnicy przed żoną kasę już wydałeś i a porywaczom nie wszystko poszło dokładnie tak jak planowali. Każda jednak twoja decyzja to nie tylko ryzyko tego że dziecku stanie się krzywda, w głowie bowiem masz to, że lada dzień wybory i grasz o sympatię wyborców. Lepiej więc okazać światu twarz wspaniałego męża i ojca, który jest czuły i zrobi wszystko, ale tylko w granicach prawa, czy może jednak kogoś silnego, kto sam jeden potrafi stawić czoła wszystkim przeciwnościom.
H - Bernard Minier, czyli zbrodnia to nie show
Jego cykl o Martinie Servazie – komendancie z Tuluzy (to już 9 tom), za każdym razem dostarcza sporo przyjemności, a choć bohater powoli się starzeje i młodsi, bardziej energiczni powoli wchodzą na jego miejsce, jak się okazuje nie tak łatwo policji zupełnie bez niego się obyć. Zwłaszcza gdy sprawa dotyczy Juliana Hirtmanna, seryjnego zabójcy który uciekł z więzienia i wśród różnych zbrodni które pojawiły się w regionie, nie brakuje ludzi, którzy właśnie jemu je przypisują. Nic dziwnego - mało który zbrodniarz budziłby tyle emocji, wykazywałby się takim okrucieństwem. Kto miałby pomóc w śledztwie, jak nie ten który pomógł go schwytać? Choć wcześniej Martin Servaz specjalnie został odsunięty od służby, miał odpoczywać i się ukryć z rodziną na uboczu, by przypadkiem sam nie stać się celem zemsty mordercy, gdy tylko go poproszono o pomoc, długo się nie zastanawiał. Zwłaszcza że już wcześniej zastanawiał się nad pewnymi tropami, które go niepokoiły. Chwilę przed policją współpracę w polowaniu na Hirtmanna zaproponował mu pewien pisarz, wspierany przez nieformalną grupę internetowych pasjonatów kryminalnych.
wtorek, 3 listopada 2026
Trzy pożegnania, czyli może nie tylko to co za nami
Ile trzeba czasu by wyjść z kryzysu? Ile trzeba mieć siły by znowu z ciekawością i radością wyjść do ludzi, do świata?
poniedziałek, 2 listopada 2026
Cirque du Soleil: Kurios – Gabinet osobliwości, czyli nie dziwią zachwyty
Cirque du Soleil (Cyrk Słońca) został założony 16 czerwca 1984r. w Baie-Saint-Paul w Kanadzie przez Guya Laliberte i Gilles’a Ste-Croixa z wizją odejścia od zwierząt i obręczy, tak charakterystycznych do tej pory dla cyrkowych występów. Powodem było przeświadczenie, że taki zabieg zwiększy skupianie się widowni na samym występie, który zawsze opowiada jakąś historię, a nie jest w jedynie zlepkiem występów poszczególnych wykonawców cyrkowych. I to prawda. Opowiadanie historii jest zawsze wabiące, dłużej zatrzymuje naszą uwagę i jest bardziej atrakcyjne. W ten sposób powstają wspaniałe spektakle, które łączą ze sobą nie tylko cyrkową akrobatykę, ale także teatr, taniec i muzykę w jedno i pozostawiają niezapomniane wrażenia. I to wszystko za niewielkie pieniądze można obejrzeć w sieci Multikino, siedząc w wygodnych fotelach.
Korespondentka - Virginia Evans, czyli zerkając wstecz, ale i wokół siebie...
Sybil Van Antwerp od lat komunikuje się poprzez listy. Pisze do dzieci, przyjaciół, dawnych współpracowników, do autorów, których podziwia po przeczytaniu ich powieści. To ostatnie przyznam że jest dość urokliwe, bo chyba nigdy mi nie przyszło do głowy, a pewnie dla pisarzy też nie jest tak częste jak maile czy spotkania autorskie. Słowo napisane, które też można potem schować do szuflady, wrócić do niego po latach, ma jakąś niesamowitą siłę i magię, budzi wspomnienia, emocje. Czy listy pisane do kogoś ważnego, ale nigdy nie wysyłane też mogą być równie ważne? Może pozwalają nazwać coś i wypowiedzieć na co byśmy nie mieli odwagi w cztery oczy...
niedziela, 1 listopada 2026
Święty Franciszek - Maciej Rajfur, czyli tylko nie mów o nim Biedaczyna z Asyżu
czwartek, 29 października 2026
Slough House - Mick Herron, czyli cynizm kontra ideały albo o tym kto ma ostanie słowo
O serii "Kulawe konie" Micka Herrona i o serialu na podstawie tych powieści pisałem już na blogu więc pewnie nie zdziwi Was, że najnowszy tom też długo nie czekał na stosie na przeczytanie. Mimo że to nie jest styl bardzo lekki, łatwy i przyjemny, to i tak trudno się oderwać! Autor ma swój styl i jak na literaturę sensacyjno-szpiegowską, nie jest on pozbawiony urokliwych wtrętów, poetyckich opisów, których spodziewałbym się raczej literaturze pięknej, a nie po jednej z najlepszych serii mocno odświeżającej gatunek. Prawie każdy tom to początkowo przebijanie się przez masę scen i wątków, które jeszcze nie wiemy jak zostaną połączone, ale pozwalają zorientować się jakim bagnem jest obecnie działanie służb - mocno ograniczane przez polityków, biurokrację i konieczność oszczędzania. Czy dziś służby specjalne nie są potrzebne? Zmienia się na pewno charakter ich działania - coraz więcej rzeczy robi się w sieci, ale to nie tak, że nie jest potrzebna praca na ulicy albo sprowadza się ona jedynie do siłowego momentu aresztowania. Gierki, układy, frustracje, nawet nuda - oto codzienność. Z jednej strony wciąż spodziewasz się zagrożeń i musisz być na nie gotowy, ale nie wiesz kiedy i skąd nadciągną, czymś normalnym jest więc że czasem coś przegapisz. A gdy złapią cię na błędzie, odsuną cię na boczny tor. Staniesz się jednym z Kulawych koni.
wtorek, 27 października 2026
Zobaczysz wszystko, czyli ile w tym prawdy
Hype wokół tego obrazu jest ogromny, rzadko który dokument narobił tyle zamieszania i nie ściągnął takich tłumów do kin. A ja przyznam się, że mam bardzo mieszane odczucia.
Przyzwyczajeni jesteśmy już do różnych form dokumentów: od interwencyjnych, śledczych, przez próby odtworzenia biografii, jakieś intymne portrety. "Zobaczysz wszystko" jednak zaskakuje bo przesuwa granice i igra z oczekiwaniami widzów. Trzy godziny wydają się naprawdę igraniem również z cierpliwością, o dziwo jednak głosy po seansach wcale nie są krytyczne tak jakby ta długość kompletnie nie przeszkadzała. No dobra, czeka się na jakiś finał, na ten strzał, który wreszcie rozstrzygnie wszystkie wątpliwości. W zadziwiający sposób jednak to wcale nie finał się zapamiętuje a to co do niego doprowadza.
poniedziałek, 26 października 2026
Palace for the people - Greta Van Fleet, czyli wszystko już było albo czy stylizacja jest czymś złym
Odpalam więc krążek - który to już raz w ostatnich tygodniach - o którym dziś i zasiadam do klawiatury. Greta Van Fleet - słyszałem o nich tyle dobrego, dotąd jednak jakoś nie było okazji by sięgnąć po cały krążek. A gdy sięgnąłem po ten najnowszy mógłbym go słuchać na okrągło. Zdecydowanie moje klimaty i wpada mi to w ucho, a chodzi nie tylko o melodyjność tych numerów, powiedziałbym nawet potencjalną przebojowość, ale i smaczki których tu jest cała masa. Pisało się o nich dużo w kontekście podobieństwa do Led Zeppelin, że próbują jakoś wskrzesić styl, który trochę został zapomniany. Ale zważywszy na to, że w muzyce naprawdę trudno wymyślić coś zupełnie nowego, czy to źle że ktoś sięga po to co mu się podoba, co mu bliskie i próbuje zrobić coś podobnego?
niedziela, 25 października 2026
Niezniszczalne lato Liliany - Cristina Rivera Garza, czyli nie chciała być czyjąś własnością
Nagroda Pulitzera w roku 2024, oczekiwania więc miałem dość duże. I choć może nie był to temat dla mnie zupełnie nowy, to forma w jakiej go podjęto, na pewno zwraca uwagę. To jakby rozliczenie z samą sobą przez autorkę, wyrażenie swojej bezradności, tęsknoty i żalu. Ktoś spyta czemu prawie trzy dekady od śmierci siostry? Czy to wciąż temat dla Cristiny Rivery Garzy żywy? Żeby jednak napisać tak intensywną opowieść o stracie, oskarżenie wobec przyzwolenia na traktowanie kobiet jako własności, nie tylko sama autorka musiała znaleźć w sobie siłę. Musiało też upłynąć trochę wody, by społeczeństwo zrozumiało, że to nie są pojedyncze morderstwa, ale cały system myślenia o takich zbrodniach w sposób bagatelizujący, sprawiający że mogły one uchodzić bezkarnie lub karane były w sposób bardzo łagodny.
Żałoba i tęsknota, przeradza się po trochu w śledztwo i zderzenie się z aparatem sprawiedliwości, który najwyraźniej głęboko schował sprawę, by nikt nie znalazł ich błędów i lekceważenia. Ale to nawet nie samo śledztwo jest tu najważniejsze.
sobota, 24 października 2026
Gdyby nie czerń - Filip Zawada, czyli czemu ci ludzie tacy dziwni
O ile książka o której pisałem wczoraj dawała się połknąć błyskawicznie, to z powieścią Filipa Zawady miałem trochę problem. Pozornie - zbiór mniej lub bardziej zabawnych i ciekawych scenek z życia, saga rodzinna, zbudowana trochę na zasadzie podglądactwa przez wszechwiedzącego obserwatora, który zna również myśli i emocje bohaterów. Relacje. Marzenia. Żale. Lęki.
Wciąż jednak miałem pewną trudność by odpowiedzieć sobie na pytanie po co miałbym obserwować bohaterów, bynajmniej nie dlatego że byli mało interesujący, ale było w tym coś z obserwowania mrówek przez kogoś kto miałby czerpać frajdę z ich nieszczęść, bo jest świadom że zaraz nastąpi jakiś kataklizm który zniszczy mrowisko.
Nie miałem więc z tego jakiejś wielkiej przyjemności, choć doceniam niektóre pomysły, bo historia jest zarazem chwilami tragiczna jak i zabawna.
piątek, 23 października 2026
Firefly Lane - Kristin Hannah, czyli trzy dekady przyjaźni
Tym razem mam wrażenie że jest jeszcze bardziej banalnie niż zwykle, bo przez prawie całą książkę nie spodziewajcie się jakichś wielkich zwrotów akcji, dramatów, to życie które czasem toczy się jakoś tak zupełnie zwyczajnie. A nawet jak dzieje się w nim coś ważnego, autorka też nie roztrząsa tego w nieskończoność. Mam wrażenie że to co spotyka bohaterki to jedynie pretekst do tego by tym razem opowiedzieć o przyjaźni. Takiej która potrafi przetrwać nawet kryzysy, długie okresy milczenia, rozbieżne drogi, odległość.
czwartek, 22 października 2026
Republika ludzi młodych - Bernadetta Darska, czyli opowieść o nowym człowieku
środa, 21 października 2026
Wyższa konieczność - Wojciech Chmielarz, czyli czyżby już koniec?
wtorek, 20 października 2026
Mniej obcy, czyli za duzi jesteśmy na takie bajki
poniedziałek, 19 października 2026
Eksperyment - Miłosz Skierski, czyli emocjonalność i ciekawy głos
Niby artystów grających pop, łączących trochę elektroniki, indie rockowe ballady i próbujących przekonać do siebie słuchaczy jest wielu. I choć to nie jest moja muzyczna bajka, najczęściej to rzeczy dość szybko wypadające drugim uchem, to w przypadku Miłosza jednak zwraca moją uwagę jego głos i wrażliwość, odwaga by trochę eksperymentować, by odejść od przeciętności papki muzycznej.
Wierzę że to projekt autorski, że sporo w tym właśnie jego - w tekstach, w emocjach które próbuje przekazać. To się po prostu czuje.
niedziela, 18 października 2026
Kajś - Zbigniew Rokita, czyli opowieść o Górnym Śląsku
Po lekturze Aglo, Bańką po Śląsku wiedziałem że muszę koniecznie sięgnąć wreszcie po tytuł Zbigniewa Rokity, który miałem już od dawna na swojej liście, czyli po Kajś. Nagradzane, chwalone, sam nie wiem czemu czekałem tak długo. Może dlatego, że tytułów do przeczytania mam całą masę i wciąż tą listę rozbudowuję, a pozycje przesuwam i przesuwam. Cieszę się że tym razem się udało.
Pasuje mi ta reportersko-eseistyczna formuła, choć ona sprawia, że nasza uwaga czasem wzrasta, a czasem spada. Masa rzeczy, które próbuje jednocześnie przekazać autor, od historii przez współczesność, też nie zawsze sprzyja naszej ciekawości. A może gdyby to było pogłębione nie czytałoby się tak dobrze, z taką lekkością? Rokita skacze więc z tematu na temat, chwilami traci trochę tempo, jednak próbuje przekazać nam to co jego zdaniem najważniejsze na temat Górnego Śląska, aby trochę lepiej zrozumieć region i jego mieszkańców. Obala pewne stereotypy, ale też tłumaczy to co czasem budzi kontrowersje. Przyzwyczajeni do mapy powojennej, często zapominamy o tym iż ten region ma dość skomplikowaną przeszłość i raczej to nie Polacy ją przede wszystkim budowali. Ba, mimo całej sympatii wobec Polski, nawet ci którzy walczyli w powstaniach i głosowali za granicami na jej korzyść, wielu Ślązaków i ich potomków później zastanawiało się czy to był najlepszy wybór. Co bowiem dostali w zamian za mocną eksploatację i gospodarczy wyzysk przez resztę kraju? Ano niewiele. Politycy zwykle nie mieli zaufania do ludzi z regionu i narzucali swoich, kompletnie nie rozumiejących ani tradycji, ani mentalności.
sobota, 17 października 2026
Osiecka, czyli nadzieja, miłość, strata
90. rocznicę urodzin Agnieszki Osieckiej trudno przegapić, bo w wielu miejscach pojawiają się jakieś specjalnej wydarzenia, koncerty, wspomnienia. W Warszawie mniej więcej w tym samym czasie pojawiają się dwa spektakle. I właśnie o jednym z nich, czyli o najnowszej premierze w Teatrze Ateneum w reżyserii Ewy Telegi dziś w Notatniku.
Mała scena, więc atmosfera bardzo kameralna i dobre warunki do tego by słowa piosenek poetki mogły wybrzmieć trochę inaczej niż w tych najbardziej znanych estradowych wykonaniach. Na scenie jedynie pianino oraz z drugiej strony drewniana lada baru i stołki, na których niektórzy potrafią spędzać godziny nad jednym kufelkiem. No i w tle nostalgiczna atmosfera wywołana przez żywy obraz nawiązujący do malarstwa Edwarda Hoppera - pusty bar i wieczorne, zamglone miasto.
I choć wiadomo że w spektaklu aktor niesie największy ciężar, to w tym przypadku mam wrażenie iż słowa, którymi Katarzyna Łochowska mogła nas czarować dają jej już na starcie połowę sukcesu. Nawet nie dlatego że część z tych utworów i tekstów znamy, ale dlatego że one niosą ze sobą tyle emocji, tyle treści.
Czego najbardziej żałują umierający - Bonnie Ware, czyli ja też żałuję. Że to czytałem
Autorka rzeczywiście jedną z prac jaką wykonywała to była opieka nad osobami starszymi w domach opieki, a potem również w domach prywatnych, gdzie na zlecenie rodzin towarzyszyła osobom starszym, często w ostatnich miesiącach życia, gdy ktoś musiał z nimi cały czas już być. I gdyby temu poświęciła więcej miejsca, opisując nie tylko jakieś krótkie fragmenty niczym sprawozdawczyni, ale wchodząc głębiej, zarówno w swoje emocje jak i osób którym towarzyszyła, może było z tego coś ciekawszego.
czwartek, 15 października 2026
Winni, czyli nie mogę rozmawiać, ale potrzebuję pomocy
Z obiecywanych Wam rzeczy na pewno zalegam jeszcze z reportażem Rokity, książek zresztą nagrodziło się w międzyczasie sporo m.in. nowy Chmielarz, Korespondentka, Kristin Hannah i jeszcze kilka. Filmów mniej, ale też coś będę skrobał m.in. o Mniej obcy (po cholerę wydawać kasę na produkcję takich przeciętniaków to nie wiem), z muzyki już chyba 5 albumów o których chcę coś napisać... A i jeszcze spektakl z Ateneum - "Osiecka" może jutro.
A dziś jeszcze przez chwilę w klimatach sensacyjno-kryminalnych, choć Winni to raczej thriller psychologiczny z pewnym twistem. Tyle że po raz kolejny wychodzi na to, że Amerykanie biorą w miarę świeżą produkcję europejską na warsztat i robią jej kopię, zwykle słabszą i tak też jest i tym razem, byle ze znanym aktorem... Oryginał widziałem więc w sumie nawet tego twistu specjalnie nie miałem. Pomysł wyjściowy był ciekawy, trudno to było spieprzyć, natomiast Netflix już dawno niczym dobrym nie zaskoczył, robi po prostu seryjnie przeciętniaki i im tego więcej, tym poziom satysfakcji spada. Jeżeli nie znacie duńskiej produkcji pewnie i tak bym polecił właśnie ją, ale jeżeli łatwiej Wam sięgnąć po pilota i mieć coś od razu to amerykańska wersja też wchodzi nieźle. Może nie tak dobrze, ale nieźle.
środa, 14 października 2026
Ostatnia rozgrywka - Jeffrey Archer, czyli aż żal że więcej nie będzie
Właśnie skończyłem 54 lata, a wieczór kończyłem sobie lekturą najnowszej powieści Jeffreya Archera. I jak się okazuje niestety również powieści ostatniej. Domknięcie cyklu nad którym pracował ostatnio to była jedna z ostatnich rzeczy, którą zdążył zrobić.
Obdarowywał nas hojnie kolejnymi powieściami przez 50 lat, ja pierwszą jego książkę czytałem chyba w wieku lat nastu. Niestety za diabła nie wiem czy była to Sprawa honoru, czy Co do grosza, pewnie jedna z tych dwóch. A potem wracałem do jego książek mniej lub bardziej regularnie. Choć to lektury w porównaniu ze współczesnymi thrillerami sensacyjnymi może nie z tak zawrotnym tempem, to zawsze potrafił świetnie zaciekawić, zbudować napięcie, dać sporo frajdy. Seria z Williamem Warwickiem jest na to dobrym dowodem. Pomyślana w ten sposób, by każdy tom był jakimś szczeblem kariery młodego chłopaka, który marzy o służbie w policji. Mógłby zostać prawnikiem, miał koneksje, możliwości, studia, a on wybiera drogę mozolnej pracy, począwszy od służby na ulicy. Potem wydział narkotykowy, aż wreszcie najważniejsze zadania i szansa na awans na jedno z najważniejszych stanowisk w służbach mundurowych. Od tego czy je dostanie zależy to czy nie nawali w jednym z ostatnich postawionym przed nim zadań - ma odpowiadać za bezpieczeństwo w trakcie igrzysk olimpijskich w Londynie w roku 2012. Jeżeli coś się wydarzy, zamiast awansu odejdzie w niesławie.
wtorek, 13 października 2026
Zaproszenie, czyli ile może zmienić jeden wieczór
Rutyna, dogryzanie sobie, kłótnie, frustracja - czy tam jeszcze jest szansa na to by rozpalić ogień, by rozbudzić czułość na nowo? Przecież oboje tego gdzieś tam wewnątrz pragną, tyle że wydaje im się że już nie mogą tego oczekiwać od drugiej połówki.
I na to nakłada się cała "afera" z nowymi sąsiadami, którzy od roku kochają się tak głośno, że na dole ich słychać. No przecież nie można przechodzić obok tego obojętnie, przecież trzeba im zwrócić uwagę. Tak myśli Joe, choć Angela wciąż go strofuje, że to niekulturalne.




































