Surowa północ, czy park narodowy, czyli W pułapce zbrodni oraz Dzikość

Na kryminalną środę tym razem naszykowałem nie książkę, choć właśnie skończyłem jeden dobry kryminał, a drugi pewnie do nocy też skończę. Tym razem seriale, bo nagromadziło mi się kilka i lada chwila wyparują z głowy. Trzeba więc zrobić trochę miejsca. Nie pytajcie o klucz doboru, czasem przyciągnie mnie twarz aktora jak w przypadku produkcji islandzkiej, czasem zwiastun...

Obie dzisiejsze produkcje są co najwyżej średniakami, więc jeżeli macie niewiele czasu, spokojnie można sobie je darować. 

W przypadku produkcji islandzkiej może lepiej mi było zacząć od serialu "W pułapce", trafiłem jednak na coś co Netflix wyświetla jako osobny serial, a jest tak naprawdę trzecim sezonem z tymi samym bohaterami. Może dwa poprzednie sezony byłyby ciekawsze?

Na pewno może się podobać klimat, bo jednak ta Islandia zawsze wywołuje trochę ciarki na plecach i sprawia że każda zbrodnia wydaje się bardziej surowa. Ci ludzie też jacyś tacy... 

Bugonia, czyli czy czujesz nadciągającą apokalipsę?

Powiedzieć że filmy Yorgosa Lanthimosa są wyjątkowo pokręcone to w sumie nawet mało. Reżyser pozostaje wciąż jednym z większych oryginałów, za każdym razem zaskakując nawet swoich fanów. Mogą jedynie zgadywać czy tym razem poziom dziwnych pomysłów będzie większy czy mniejszy niż ostatnio. 

Bugonia mówi całkiem sporo o kondycji współczesnych umysłów i o ich zawartości, pewnie równie dużo jak i Jedna bitwa po drugiej. I choć to historie o Stanach, ta przedziwna mieszanka teorii spiskowych, niechęci do władzy i do bogaczy, nieufności, jakiegoś sentymentu do tego że "dawniej było lepiej", jest przecież dość wyraźna prawie na całej kuli ziemskiej.


Ci którzy uważają iż "wiedzą więcej", czyli rozpoznają zagrożenia i identyfikują ich źródła, często wskazują palcem na te same problemy jak i ci których krytykują, czyli np. radykalne ekologowie. Ten głos: obudźmy się, bo zbliża się zagłada świata jaki znamy, robi się coraz potężniejszy, a mimo to z powodu niektórych form protestu, czy radykalizmu niektórych haseł, pozostaje częściej ignorowany i wyśmiewany niż aprobowany. Oczywiście można by w dwóch bohaterach, którzy postanawiają dokonać śmiałego czynu, można by widzieć jedynie dwóch świrów, pogubionych ludzi, którzy uwierzyli w jakieś bzdury, ale może doprowadzeni do desperacji rzeczywiście niektórzy sięgają po najbardziej dziwne metody, bo chcą wykorzystać jakąkolwiek szansę na zmiany?

Na niebie czarnej tarczy - Henry no hurry, czyli zwolnić tempo

Na kilka dni muszę zwolnić tempo, zregenerować siły, a więc muzycznie też będzie zwolnienie tempa. O tym artyście u siebie już pisałem, choć mam wrażenie że wciąż nie przebił się ona jakoś do powszechnej świadomości, piszę więc o kolejnym krążku z dużą przyjemnością. Może ktoś go dzięki temu odkryje jak ja kiedyś? 

Wawrzyniec Dąbrowski bo to on kryje się za nazwą Henry No Hurry, już od dłuższego czasu wędruje po naszym kraju ze swoją muzyką, robi to jednak w swoim własnym stylu i ze swoją wrażliwością. To często kameralne spotkania w niewielkich klubach, czasem nawet w mieszkaniach prywatnych. Wzruszające teksty, delikatny podkład muzyczny i ten głos, w którym jest tyle subtelności, delikatności. A mimo skromnej warstwy muzycznej, te kawałki naprawdę potrafią oczarować. 

Monolok - Paweł Sołtys, czyli tylu historii wysłuchałem, a dziś tylko wspominam

Resztkami sił jeszcze szybko na koniec niedzieli i notka na temat jednej z ostatnio czytanych powieści.  

Będzie chyba krótko, bo mam wrażenie że trudno o niej opowiadać, to jest coś trochę nieuchwytnego, co jednych zachwyci, a innych pozostawi obojętnymi. Przypominało trochę Zytę Rudzką i opowieści jej bohaterek, tyle że u Pawła Sołtysa nie ma jednego bohatera, a przynajmniej nie stoi on w centrum. Czeka na swoich klientów w salonie fryzjerskim, a tam już toczą się różne opowieści, czasem wspomnienia, refleksje na temat tego jak wszystko się zmienia. Ludzie odchodzą, ale kiedyś przynajmniej zostawała po nich jakaś historia, ktoś ich pamiętał, nawet jeżeli potem opowieść obrastała w różne dopowiedzenia, zmiany i stawała się np. ostrzeżeniem przed wyborami jakich nie należy dokonywać. 

Czego tu nie ma: tęsknota, zazdrość, miłość ta szczęśliwa i ta trochę mniej, pieniądze i ich brak, uzależnienia, destrukcje, a przede wszystkim jest świat w którym oni wszyscy żyją, znają się i stąd każdy może opowiedzieć o tym drugim choć trochę. Bo dobra historia jest w cenie. A słyszeliście o... A znacie... A wiecie że...

Dom numer pięć - Justyna Bednarek, czyli liczy się nie tylko ciało ale i charakter!

W piątku staram się podrzucać coś familijnego, to łapcie wznowienie powieści Justyny Bednarek, autorki dość popularnej serii o skarpetkach. 

Choć w dużej mierze akcja dzieje się w świecie wyobraźni, czy też snu, jakimś świecie równoległym, ważne jest to jaki jest początek tej historii oraz jak zmieniają się bohaterowie. Można trochę upraszczając sprawę powiedzieć, że to lekcja dotycząca hejtu, oceniania, i nietolerancji, może nawet prześladowania kogoś słabszego, odróżniającego się od reszty dzieciaków. Równie dobrze można jednak stwierdzić, że to lekcja nabierania pewności siebie, odwagi, poczucia wartości, przełamywania lęków. Bo zmiana następuje zarówno w tym kto był prześladowcą, jak i w tym kto tego doświadczał. 

Piotrek, który w wyniki postępującej choroby powoli traci wzrok i musi nosić coraz silniejsze okulary, trochę pogodzić się z tym, że nie może być tak aktywny jak jego rówieśnicy i osiągać podobnych wyników. A może mu się tylko tak wydaje? Gdy nauczyciel wychowania fizycznego daje mu szansę, pokazuje że bynajmniej nie odstaje od nich i to dzięki niemy jego drużyna wygrywa. Niestety nie bardzo podoba się do klasowego osiłkowi, który znalazł się wśród przegranych i poczuł się upokorzony. 

Reminders of him. Cząstka ciebie którą znam, czyli lepsza książka Colleen Hoover czy film

Tak się zastanawiam czy zacząć od wrażeń z książki czy filmu. Nie ukrywam, że mimo iż zwykle dużo lepiej wypada lektura niż jej ekranizacja, to w tym przypadku...

No właśnie. Chyba pewne rzeczy lepiej wypadają na ekranie. I mimo całego schematyzmu, niekoniecznie porywającego aktorstwa w tej produkcji, ogląda się to jakoś bez poczucia straty czasu. No oczywiście jeżeli ktoś nie ma alergii na rzewne historie.  

Taka ona właśnie ma być. Z jednej strony próba rozpoczęcia od nowa, poukładania się z przeszłością, która doprowadziła młodą dziewczynę do pięcioletniego pobytu w więzieniu, pełna wspomnień, kopniaków od życia i niechęci tych, którzy nie mogą jej wybaczyć. Z drugiej... tak, oczywiście domyślacie się prawidłowo, to historia o tym iż ktoś jej daje drugą szansę, na zakochuje się w niej na zabój i ofiarowuje dużo więcej niż oczekiwała. No i już może ktoś się wzruszył bo lubi takie historie. 

Algorytm - W. P. Rdzanek, czyli zdradził czy też stał się ofiarą?

Całkiem niezły debiut. Może kojarzyć się z trylogią Szamałka "Ukryta sieć" bo i tu od razu jest informacja że to będą przynajmniej trzy części (ale długo na szczęście nie trzeba będzie czekać) no i te technologie cyfrowe i zagrożenia z nimi związane na pierwszym planie. Bliżej jednak tej powieści powiedziałbym chyba nawet do Severskiego - do prowadzenia sprawy przez policję, ale we współpracy ze służbami wywiadu zarówno po polskie jak i amerykańskiej stronie. W końcu jeżeli jest podejrzenie wycieku cennych danych i dochodzi do zaginięcia informatyka pracującego nad tajnym projektem, rzuca się wszystkie ręce na pokład, prawda?

Genialny programista Karol Koppel już dawno zwrócił uwagę służb amerykańskich, a od niedawna pracował dla nich nad bardzo interesującym programem, który miał pomóc w błyskawiczny sposób w wyszukiwaniu osób, łącząc informacje z różnych baz danych, ich wygląd oraz wszelkie podejrzane aktywności lub poglądy. ZEUS miał być już prawie gotowy, gdy informatyk znika. W poszukiwania i wyjaśnienie sprawy poza służbami angażują się też wuj chłopaka, były wojskowy, a obecnie znany prawnik, pracowniczka jego kancelarii i od niedawna dziewczyna Karola oraz kobieta, która ma na zlecenie CIA przyjrzeć się im z bliska czy przypadkiem sami nie byli zaangażowani w tą alarmującą sytuację. 

Twoją historię i tak opowiedzą po swojemu, czyli Czarna śmierć i Ołowiane dzieci

We wtorkowym kąciku dla kinomaniaków pisałem o różnych filmach, rzadko jednak o serialach. Ponieważ trochę jednak mi się tego uzbierało, poświęćmy im trochę czasu. Zwłaszcza że powodów do tego by poświęcić na nie kilka godzin swojego czasu nie brakuje – również w Polsce seriale robimy coraz lepsze. Wiele z nich oparte jest na jakichś wydarzeniach historycznych i tu na szczęście odchodzimy od martyrologii, dęcia w trąby, szukamy bohaterów którzy noszą w sobie pęknięcia. Liczy się atmosfera i opowieść, a nie jedynie wierność faktom. Może to oburzać, bo przecież drugi serial nie powstanie, ale po prostu uznajmy, że jeżeli kogoś zainteresuje jakaś historia, sięgnie po dokumenty, pogrzebie głębiej. Jeżeli uzna fabułę za prawdę, cóż... najwyraźniej wiele jeszcze musi się nauczyć. 

Dziś więc o dwóch tego typu serialach. Czarna śmierć przyciągnęła przed ekrany sporo ludzi, bo to w końcu TVP, co dziwne bo choć temat ciekawy, sama konstrukcja tego obrazu wcale nie była typowa i oczywista, jak lubi widz masowy. Mnie co prawda wkurzały tu pewne rzeczy – od tytułu począwszy (kto wprowadza widza w błąd skoro historia jest o czarnej ospie a oni używają nazwy czarna śmierć używanej przy dżumie) i takiego sobie aktorstwa, wcale ta produkcja nie rozczarowała. 

The Finest Hour - Oudeziel, czyli to jakaś kapela ze Stanów, prawda?

Kolejne wypatrzone polskie wydawnictwo muzyczne, które nie ukrywam że trochę mnie zaskoczyło. Jak przeczytacie notkę nie będziecie mieli takiej zaskoczki jak ja, ale po kolei. Oudeziel to w miarę nowy zespół z Gdańska grający muzykę artrockową, ale muzycy występowali już wcześniej w innych projektach i mają nawet doświadczenia międzynarodowe. I powiem że to słychać. Często bowiem polskie kapele idą trochę na żywioł, szukają pomysłu jak by tu przebić się do radia, na siłę znaleźć przebój. Tworzenie projektów, w których muzycy, producent pracują nad jakąś wspólną wizją można by ze świecą szukać. 

I choć The Finest Hour to nie do końca moja muzyczna bajka - albo za dużo elektroniki, albo wokal trochę bez pazura, to jednak muszę przyznać: czuć że to jest muzyka, która bez wstydu mogłaby powstać i być grana za granicą. I przy pierwszym odsłuchu od razu bym stawiał, że to jakaś kapela ze Stanów. 

To był zwykły przypadek, czyli nie musimy być tacy sami

Pozwólcie że zanim napiszę o kolejnym obrazie przed wieczorem Oscarów, przypomnę Wam jeden tekst sprzed lat 8 - ZNAK wznowiło ten tytuł i powiem że przypomniałem sobie go z przyjemnością. Chodzi o biografię Zbyszka Cybulskiego, kto lubi aktora, będzie miał okazję wrócić do jego produkcji a jego samego zobaczyć w trochę innym świetle. Amant? Gwiazdor? Człowiek rozkochujący w sobie kobiety? 
***

A dziś zabieram Was do Iranu. Choć Jafar Panahi nie może kręcić u siebie, wciąż opowiada o ludziach którzy zostali w kraju, o ich emocjach i zwykle robi to bardzo celnie. 
 

Wyobraźcie sobie ludzi, którzy trafiają, niejednokrotnie bez żadnego powodu do aresztu reżimu, który oskarża ich o zdradę kraju i torturami zmusza do zeznań. Macie to? No to zapomnijcie o swoich oczekiwaniach. Bo choć ten film jest mocnym uderzeniem w autorytarny system, to jego fabuła może nieźle zaskoczyć. Chwilami miałem wrażenie że akcenty komediowe są aż przesadzone, że warto by było mocniej, bardziej poważnie. A mimo to może właśnie dlatego ostanie minuty zostają nam w głowach tak mocno, to przesłanie głęboko ludzki głos ofiar dociera do nas tak wyraźnie. 

Miasteczko Nonstead - Marcin Mortka, czyli inspirując się najlepszymi

Marcin Mortka w niesłuchanie płodny sposób buduje i podrzuca fanom kolejne powieści, a co ważne wciąż szuka nowych pomysłów. Choć pewnie dobre pomysły warto by rozbudowywać i kontynuować, on ciągle znajduje nowe przestrzenie. Po klimatach pirackich, fantasy, legendach skandynawskich i jakichś opowieściach o wikingach, oto w ubiegłym roku pojawiła się pozycja, która może być zaskoczeniem. Tym razem bowiem nie ma w niej humoru, za to jest mrok i groza. Miasteczko Nonstead już doczekało się kontynuacji i pewnie sobie ją za jakiś czas zafunduję, bo ta opowieść, trochę w stylu Kinga czy Koontza, mimo że prosta i pełna schematów, klimat ma po prostu bombowy.   


Niewielkie miasteczko w Stanach, niczym właśnie z książek obydwu wymienionych panów, mieścina w której dzieją się dziwne rzeczy, mieszkańcy zdaje się jednak już trochę się do tego przyzwyczaili. Taki urok, że czasem wychodzą na jaw jakieś mroczne sprawy, ale ponieważ każdy coś takiego posiada, lepiej nie komentować ani nie rozmawiać na ten temat. 

Komuś z zewnątrz wydawałoby się że będzie trudno zdobyć zaufanie ludzi, a jednak główny bohater Nathaniel McCornishe - pisarz uciekający trochę przed sukcesem który go przerósł, dość szybko nawiązuje kilka kontaktów, a potem przez wplątany jest w dość naturalny sposób we wszystko co się tu dzieje. 

Cuda za rogiem - Keigo Higashino, czyli czasem wystarczą małe gesty

Keigo Higashino poznałem niedawno i pokochałem za Podejrzanego X, z zaskoczeniem przyjmując do wiadomości, że słynie nie tylko z powieści kryminalnych. A może nie powinienem się dziwić? Wszak tamta powieść też zauroczyła mnie właśnie tym iż była oryginalna, miała mocną warstwę obyczajową, czy też kulturową. Cuda za rogiem jednak tam mocno się różnią, że mogą okazać się zaskoczeniem. Łączy je może fakt, iż prawie niewidocznymi nitkami udało się połączyć różne postacie i wątki. Tak chodziło o pragnienie pomocy kobiecie potrzebującej pomocy, a potem pewną rozgrywkę pomiędzy śledczym a sąsiadem kobiety. 
 
Cuda za rogiem wpisują się za to w pełne ciepła historie typu comfort books, gdzie nawet trudne życiowe sprawy udaje się załatwić za pomocą odrobiny życzliwości, empatii, czasem wybaczenia. Odrobina magii, otwarte serca i to wystarczy by działy się cuda. 


Tą odrobinę magii tym razem zapewni nam niewielki sklepik, którego właściciel postanowił kiedyś poza handlowaniem, udzielać też porad potrzebującym. Początkowo to miał być żart, coś raczej przyciągającego uwagę, nic na serio, jak się okazało jednak w ludziach jest głęboka potrzeba czasem poszukania anonimowo pomocy. A szczerość, życzliwość może okazać się wystarczająca by komuś pomóc.

A jak tam u was z prochami, czyli seriale Grupa zadaniowa i Krwawe wybrzeże

Poszukując rzeczy do oglądania nie zawsze kieruję się ocenami na Filmwebie, bo mogą wprowadzać w błąd, ale jest jeszcze inny sposób - obserwowanie rekomendacji ludzi, którzy wiesz że mają podobny gust, nie rekomendują tytułów słabych. I tak oto u Marcina Mellera wypatrzyłem na dwa starsze seriale, które w ostatnich tygodniach z przyjemnością pochłonąłem. Oba dotyczą wydziałów antynarkotykowych labo grup powołanych do spraw związanych z prochami, więc łączę je w jednej notce, może ktoś podobnie jak ja, dotąd je przegapił. 

Najpierw Grupa zadaniowa od HBO. Naprawdę miodzio! Dobrze poprowadzone historie nie tylko śledztwa prowadzonego przez funkcjonariuszy, ale i tych będących po drugiej stronie. Coś co miało być sposobem na utarcie nosa motocyklowym i narkotykowym gangom, prywatną zemstą i pomysłem na zdobycie gotówki, przerodziło się w totalną rozpierduchę i spowodowało, że ściga cię zarówno policja jak i bandziory.