Kobieta Guma, czyli wiem co czujesz...

Tekst Marcina Szczygielskiego, reżyseria Maciej Wojtyszki, obiecywałem więc sobie dość dużo po najnowszej premierze Teatru Gudejko obiecywałem. Może troszkę szkoda, że tak dużo w scenariuszu miejsca poświęcono tylko jednej postaci, bo może gdyby rozłożyć akcenty, byłoby jeszcze ciekawiej - mimo całej sympatii dla p. Ewy Kasprzyk chyba to jednak nie miał być monodram czy też stand up, a chwilami można tak się poczuć. 

Pomysł był całkiem interesujący i nie dziwię się patronatowi od Fundacji Nie widać po mnie, która dostrzegła w tym szansę by szerzej docierać z informacją o tym jak ważne jest wsparcie psychologiczne i szukanie pomocy. Jak to jednak bywa, w formacie komediowym nie da się czasem uniknąć pewnych uproszczeń, może niestety ten aspekt gdzieś zginąć pod śmiechem z powodu "problemów" z jakimi pojawiają się kolejne postacie oraz sposobu radzenia sobie z nimi przez główną bohaterkę. 

Po prostu się żyje - Tomasz Potkaj, czyli trochę o Matysiakach, dużo o codzienności w PRL-u

Sentymentalne powroty są w modzie, a nawet młodzi (przynajmniej niektórzy) z ciekawością wracają do czasów PRL-u, bo dla nich to odległa historia i to trudna do wyobrażenia. Dla mojego pokolenia - po prostu dzieciństwo, choć ja i tak załapałem się tylko na dwie dekady komuny, a przecież Matysiakowie startowali w roku 1956. Ależ kawał czasu! I wciąż zdaje się słuchowisko nadal jest nadawane! Ja jakoś nigdy nie byłem wielkim fanem, ale przecież niejeden raz widziałem i słyszałem jak moja babcia siedziała przy odbiorniku i nie wolno jej było przeszkadzać. Potem gdy już więcej w telewizji pojawiało się programów, filmów i seriali, pewnie mocno liczba słuchaczy spadła, jednak wciąż są tacy, którzy z przyjemnością wracają do swoich ulubionych bohaterów. Siłą od początku było to, że twórcy próbowali odtworzyć nie jakąś idealną bajkę, ale świat zwyczajnych ludzi, ich problemy. 

I oto mamy okazję poznać nie tylko początku słuchowiska, niektórych aktorów wcielających się w członków rodziny Matysiaków i ich sąsiadów. 

Niezidentyfikowane szczątki ludzkie i prawdziwa natura miłości, czyli bez bliskości ani rusz

Ten spektakl – w mojej ocenie - będzie różnie odbierany przez osoby w różnym wieku i przez kolejne pokolenia, a jednocześnie będzie zawsze aktualny. Zapewne do czasu, aż staniemy się osobnikami całkiem bezwolnymi i całkowicie pozbawionymi emocji. Sztuka, która premierę miała w Kanadzie w 1989r. była zapewne konfrontowana z modnym wówczas „prawem dżungli” czyli obrazem młodych mieszkańców miast, którzy zmuszeni są do rywalizacji o pracę, pozycję społeczną, pieniądze i władzę. Bohaterowie sztuki postrzegali miasto jako miejsce niebezpieczne i nieprzyjazne (hałas, tłum, wszechobecny pęd), wywołujące poczucie zagubienia i zagrożenia. Jednak końcówka XIX w. była dopiero preludium tego co miało nadejść.



Spektakl dyplomowy studentów i studentek I roku kierunku: aktorstwo (specjalność: aktorstwo dramatyczne) mocno osadzony jest w realiach współczesnych. Grupa młodych przyjaciół i znajomych żyją w świecie tak wypranym z głębszych wartości, że wydaje się on niemal nierealny, sztuczny. Niemal żadne z nich nie jest zdolne do stworzenia bliskiej i trwałej relacji. Chłodni emocjonalnie, leniwi, zepsuci, cyniczni, a jednocześnie zagubieni, samotni, bezbronni. Szukają biskości, przyjaźni i miłości w brutalnym świecie wielkiego miasta, w którym (dodatkowo) grasuje seryjny morderca. Pogubieni, przebodźcowani sami o sobie mówią, że są „popier****nym pokoleniem” i żyją w „poliestrowym świecie”. 

Wnuczka Picassa, czyli szału nie ma

Ze sporymi nadziejami siadałem do seansu z Teatrem Telewizji zapowiadanym jako powrót Teatru Sensacji, czyli słynnej Kobry. No i jeszcze Machulski. Przecież to fachowiec w połączeniu wątków komediowych i kryminalnych, choć jego ostatnie produkcje już tak dobrze nie wchodzą. Czemu więc ten spektakl - choć ładny i wydawałoby się zgrabnie zapakowany - jakoś ani nie ekscytuje ani nie bawi? Może to dość przewidywalny od początku przekręt, który stanowi oś scenariusza. A może trochę sztuczne sytuacje i dialogi kreowane tak jakby w pośpiechu, bo przecież już kolejne osoby za drzwiami czekają by wejść. Niektóre nawet powiedziałbym nie wiadomo po co, bo nie wykorzystuje się kompletnie ich potencjału (Więckiewicz). Na pierwszym planie i w centrum uwagi wciąż jest Masza Wągrocka, która radzi sobie naprawdę dobrze, tyle że nie ma za bardzo czasu by wszystkie sceny zostały dobrze ograne i jakoś zapadły w emocje widzowi. 

Zwierzęta, czyli każda decyzja to również konsekwencje

Ben Affleck może i ciut przytył i się zestarzał, wciąż jednak próbuje opowiadać historie nie tylko stając przed kamerą ale i za nią. Najnowsza jego produkcja do zobaczenia na Netflixie to mroczny thriller psychologiczny, w którym rozterki moralne przeplatają się z różnymi kłamstwami, przez które jeszcze bardziej sytuacja się komplikuje. Gdyby to było takie proste: jesteś bogaty, kandydujesz na prezydenta i ktoś porywa twoje dziecko żądając okupu - albo zbierasz kasę albo dzwonisz na policję... Tu jednak od początku wszystko się komplikuje, bo w tajemnicy przed żoną kasę już wydałeś i a porywaczom nie wszystko poszło dokładnie tak jak planowali. Każda jednak twoja decyzja to nie tylko ryzyko tego że dziecku stanie się krzywda, w głowie bowiem masz to, że lada dzień wybory i grasz o sympatię wyborców. Lepiej więc okazać światu twarz wspaniałego męża i ojca, który jest czuły i zrobi wszystko, ale tylko w granicach prawa, czy może jednak kogoś silnego, kto sam jeden potrafi stawić czoła wszystkim przeciwnościom. 

H - Bernard Minier, czyli zbrodnia to nie show

Nadal szaleję z kryminałami i thrillerami, kilka dni temu zakończony Siembieda, przed chwilą Chmielarz, a zaczynam kolejnego Keigo Higashino :) Będzie o czym pisać. A dziś Bernard Minier!

Jego cykl o Martinie Servazie – komendancie z Tuluzy (to już 9 tom), za każdym razem dostarcza sporo przyjemności, a choć bohater powoli się starzeje i młodsi, bardziej energiczni powoli wchodzą na jego miejsce, jak się okazuje nie tak łatwo policji zupełnie bez niego się obyć. Zwłaszcza gdy sprawa dotyczy Juliana Hirtmanna, seryjnego zabójcy który uciekł z więzienia i wśród różnych zbrodni które pojawiły się w regionie, nie brakuje ludzi, którzy właśnie jemu je przypisują. Nic dziwnego - mało który zbrodniarz budziłby tyle emocji, wykazywałby się takim okrucieństwem. Kto miałby pomóc w śledztwie, jak nie ten który pomógł go schwytać? Choć wcześniej Martin Servaz specjalnie został odsunięty od służby, miał odpoczywać i się ukryć z rodziną na uboczu, by przypadkiem sam nie stać się celem zemsty mordercy, gdy tylko go poproszono o pomoc, długo się nie zastanawiał. Zwłaszcza że już wcześniej zastanawiał się nad pewnymi tropami, które go niepokoiły. Chwilę przed policją współpracę w polowaniu na Hirtmanna zaproponował mu pewien pisarz, wspierany przez nieformalną grupę internetowych pasjonatów kryminalnych. 

Trzy pożegnania, czyli może nie tylko to co za nami

Wczoraj Zaduszki, więc jeszcze w klimacie nostalgicznym. Świetna rola Alba Rohrwacher i film, który jest dobrą propozycją dla tych, którzy nie boją się tematów związanych z odchodzeniem. Hiszpańska reżyserka Isabel Coixet sięgnęła po powieść chyba mało u nas znanej pisarki włoskiej Micheli Murgii zatytułowaną „Tre ciotole. Rituali per un anno di crisi” („Trzy miski. Rytuały na rok kryzysu”). I już sam tytuł trochę mówi o tym czego możecie się spodziewać. Gdy Antonio oznajmia Marcie że czuje się zmęczony związkiem i że odchodzi, to trochę tak jakby jej się życie zawaliło. Wszystkie wspomnienia, radości, miejsca do których chodzili... Teraz miałaby to przekreślić? Co jej zostanie... On kucharz i szef znanej restauracji, a teraz nawet jedzenie dla niej jakby straciło blask. Na szczęście ma jeszcze pracę w szkole - jest nauczycielką WF-u i choć z naszej perspektywy nie jest to może najważniejszy przedmiot, ona wydaje się lubić swoją pracę i uczniów. 

Ile trzeba czasu by wyjść z kryzysu? Ile trzeba mieć siły by znowu z ciekawością i radością wyjść do ludzi, do świata? 

Cirque du Soleil: Kurios – Gabinet osobliwości, czyli nie dziwią zachwyty

Dopiero teraz rozumiem euforię mojego dziecka, które wróciło z Gdańska z występu Cirque du Soleil na żywo. Wtedy myślałam: cyrk jak cyrk… Myliłam się. To nie cyrk, to spektakl artystyczny na najwyższym poziomie i nie dziwią mnie już zachwyty osób, które miały możliwość obejrzenia spektakli Cirque du Soleil na żywo, kiedy obejrzenie ich - dzięki nazywowkinie.pl - na kinowym ekranie wywołuje u mnie takie emocje.


Cirque du Soleil (Cyrk Słońca) został założony 16 czerwca 1984r. w Baie-Saint-Paul w Kanadzie przez Guya Laliberte i Gilles’a Ste-Croixa z wizją odejścia od zwierząt i obręczy, tak charakterystycznych do tej pory dla cyrkowych występów. Powodem było przeświadczenie, że taki zabieg zwiększy skupianie się widowni na samym występie, który zawsze opowiada jakąś historię, a nie jest w jedynie zlepkiem występów poszczególnych wykonawców cyrkowych. I to prawda. Opowiadanie historii jest zawsze wabiące, dłużej zatrzymuje naszą uwagę i jest bardziej atrakcyjne. W ten sposób powstają wspaniałe spektakle, które łączą ze sobą nie tylko cyrkową akrobatykę, ale także teatr, taniec i muzykę w jedno i pozostawiają niezapomniane wrażenia. I to wszystko za niewielkie pieniądze można obejrzeć w sieci Multikino, siedząc w wygodnych fotelach.

Korespondentka - Virginia Evans, czyli zerkając wstecz, ale i wokół siebie...

Mając do wyboru parę powieści, które mocno refleksyjnie pasowałyby mi do początku listopada, zwykle nostalgicznego i na pewno mnie rozrywkowego (ja nie z pokolenia Halloween), zastanawiałem się od której by tu zacząć i padło na Korespondentkę. Było o niej przez chwilę głośno na różnych blogach, mnie jakoś bardzo nie urzekła, trudno odmówić jej jednak pewnego uroku. Rzadko kiedy bowiem całą fabułę autorce/autorowi udaje się opowiedzieć poprzez listy. A że przez długi czas uwielbiałem korespondować z różnymi osobami (niewiele kontaktów przetrwało, ale w sercu wciąż Was mam), to jakoś bliskie mi było przyzwyczajenie a może nawet upór bohaterki powieści, by porządkować świat właśnie listami. Dziś to coraz rzadsze, a namysł i czas który poświęcamy na pisanie maila, czy innej wiadomości elektronicznej nijak ma się do tego który spędzało się nad kartką papieru.     
Sybil Van Antwerp od lat komunikuje się poprzez listy. Pisze do dzieci, przyjaciół, dawnych współpracowników, do autorów, których podziwia po przeczytaniu ich powieści. To ostatnie przyznam że jest dość urokliwe, bo chyba nigdy mi nie przyszło do głowy, a pewnie dla pisarzy też nie jest tak częste jak maile czy spotkania autorskie. Słowo napisane, które też można potem schować do szuflady, wrócić do niego po latach, ma jakąś niesamowitą siłę i magię, budzi wspomnienia, emocje. Czy listy pisane do kogoś ważnego, ale nigdy nie wysyłane też mogą być równie ważne? Może pozwalają nazwać coś i wypowiedzieć na co byśmy nie mieli odwagi w cztery oczy...

Święty Franciszek - Maciej Rajfur, czyli tylko nie mów o nim Biedaczyna z Asyżu

Dziś Wszystkich Świętych, więc to dobra okazja do tego, by napisać o najnowszej książce Macieja Rajfura. Znowu rozmowy, znowu ludzie związani z Kościołem i znowu niebanalnie. Łatwo bowiem opowiadając o Franciszku, chyba najbardziej znanym świętym Kościoła Katolickiego, popaść w banały. Wokół niego narosło tak wiele jakichś dziwnych mitów, że czasem trudno oddzielić prawdę od jakiejś legendy. A przecież mamy nie tylko jakieś jego pisma, ale i owoce, które zostawił, regułę którą potem przez wieki starało się realizować tylu po nim. Niby proste wskazówki, a czasem tak trudne do wdrażania, bo człowiek przecież bywa słaby i nawet próbując realizować dobro, potrafi zapędzić się w jakieś dziwne sytuacje. Zapatrzeni we Franciszka, musimy przede wszystkim zdawać sobie sprawę skąd on sam czerpał siłę, bo przecież sam nie uważał się za świętego. Pamiętamy więc o jego ubóstwie, o pokorze, o tym jak rozmawiał ze zwierzętami, ale czy to nie uproszczenie duchowości, którą starał się przekazać? Całe jego życie, wskazówki które chciał przekazać pokazywały na Boga jako tego, który nas otacza miłością i zachwyceni tym nie powinniśmy przestawać go wielbić i przekazywać to przesłanie innym. 

Slough House - Mick Herron, czyli cynizm kontra ideały albo o tym kto ma ostanie słowo

O serii "Kulawe konie" Micka Herrona i o serialu na podstawie tych powieści pisałem już na blogu więc pewnie nie zdziwi Was, że najnowszy tom też długo nie czekał na stosie na przeczytanie. Mimo że to nie jest styl bardzo lekki, łatwy i przyjemny, to i tak trudno się oderwać! Autor ma swój styl i jak na literaturę sensacyjno-szpiegowską, nie jest on pozbawiony urokliwych wtrętów, poetyckich opisów, których spodziewałbym się raczej literaturze pięknej, a nie po jednej z najlepszych serii mocno odświeżającej gatunek. Prawie każdy tom to początkowo przebijanie się przez masę scen i wątków, które jeszcze nie wiemy jak zostaną połączone, ale pozwalają zorientować się jakim bagnem jest obecnie działanie służb - mocno ograniczane przez polityków, biurokrację i konieczność oszczędzania. Czy dziś służby specjalne nie są potrzebne? Zmienia się na pewno charakter ich działania - coraz więcej rzeczy robi się w sieci, ale to nie tak, że nie jest potrzebna praca na ulicy albo sprowadza się ona jedynie do siłowego momentu aresztowania. Gierki, układy, frustracje, nawet nuda - oto codzienność. Z jednej strony wciąż spodziewasz się zagrożeń i musisz być na nie gotowy, ale nie wiesz kiedy i skąd nadciągną, czymś normalnym jest więc że czasem coś przegapisz. A gdy złapią cię na błędzie, odsuną cię na boczny tor. Staniesz się jednym z Kulawych koni. 

Zobaczysz wszystko, czyli ile w tym prawdy

Hype wokół tego obrazu jest ogromny, rzadko który dokument narobił tyle zamieszania i nie ściągnął takich tłumów do kin. A ja przyznam się, że mam bardzo mieszane odczucia. 
Przyzwyczajeni jesteśmy już do różnych form dokumentów: od interwencyjnych, śledczych, przez próby odtworzenia biografii, jakieś intymne portrety. "Zobaczysz wszystko" jednak zaskakuje bo przesuwa granice i igra z oczekiwaniami widzów. Trzy godziny wydają się naprawdę igraniem również z cierpliwością, o dziwo jednak głosy po seansach wcale nie są krytyczne tak jakby ta długość kompletnie nie przeszkadzała. No dobra, czeka się na jakiś finał, na ten strzał, który wreszcie rozstrzygnie wszystkie wątpliwości. W zadziwiający sposób jednak to wcale nie finał się zapamiętuje a to co do niego doprowadza. 

Palace for the people - Greta Van Fleet, czyli wszystko już było albo czy stylizacja jest czymś złym

W poniedziałek cały dzień szkolenia, ale za to jest chwila w niedzielę by usiąść i wystukać kilka zdań, zrobić zaplanowaną notkę. Do końca miesiąca zostały mi jedynie trzy i pewnie wszystkie powstaną właśnie we Wrocławiu, bo pogoda jakoś mało sprzyjająca spacerom wieczorem. 

Odpalam więc krążek - który to już raz w ostatnich tygodniach - o którym dziś i zasiadam do klawiatury. Greta Van Fleet - słyszałem o nich tyle dobrego, dotąd jednak jakoś nie było okazji by sięgnąć po cały krążek. A gdy sięgnąłem po ten najnowszy mógłbym go słuchać na okrągło. Zdecydowanie moje klimaty i wpada mi to w ucho, a chodzi nie tylko o melodyjność tych numerów, powiedziałbym nawet potencjalną przebojowość, ale i smaczki których tu jest cała masa. Pisało się o nich dużo w kontekście podobieństwa do Led Zeppelin, że próbują jakoś wskrzesić styl, który trochę został zapomniany. Ale zważywszy na to, że w muzyce naprawdę trudno wymyślić coś zupełnie nowego, czy to źle że ktoś sięga po to co mu się podoba, co mu bliskie i próbuje zrobić coś podobnego?