Jak żyć żeby nie zwariować, czyli powiedz dość i idź dalej

Obok komedii "romantycznych", "świątecznych" i zwyczajnie głupawych widać rośnie nam nowy gatunek - komedii o kryzysach życiowych, w których owszem wątek romansowy zwykle jest ale wcale nie jest dominujący a i nie ma obowiązku zakończyć go happy endem. Tak się składa, że najczęściej bohaterkami są kobiety i pewnie to one też będą głównie odbiorczyniami tego typu filmów. A ich celem ma być dostarczenie podtrzymującego na duchu przesłania: choćby życie ci się waliło na głowę i choćbyś popełniała nie wiadomo jakie błędy, uśmiechnij się, zaakceptuj siebie i żyj jakby jutra miało nie być. Czyli generalnie nie przejmuj się tym co inni myślą, mówią, bo to przecież ty decydujesz o wszystkim. I generalnie trudno się nie zgodzić, szkoda jedynie że przy okazji wciska się sporo kitu obiecując jak to wszystko zacznie się układać oraz w dziwny sposób wprowadza się podwójnych standardów moralnych. To już któryś z kolei film, w którym wyraźnie mówi się: jeżeli on zdradza to jest świnia i zasługuje na potępienie, ale jak kobieta zdradza to ma do tego święte prawo, bo to znaczy że nie była szczęśliwa, a szczęście jej się należy. Albo przygoda. Albo chwilowa przyjemność. Nieważne. Grunt że masz nie mieć poczucia winy. To ma być takie "feel good movie", który ma podnosić na duchu. 

Ja wiem - może to i uproszczenie, bo przecież nie zmusi się nikogo do tkwienia w relacji jeżeli nie czuje się kochany ani nie kocha, ale jakoś wkurzają mnie takie scenariuszowe kwiatki i zastanawiam się czemu to wciąż się powtarza, bo jeżeli o facecie ktoś by próbować stworzyć taką historię, pewnie reżysera by zjedli z butami za krzywdzenie i instrumentalne traktowanie kobiet. 

No dobra, ale czy to jedyny problem z "Jak żyć żeby nie zwariować"?

Tam, gdzie zmrok zapada szybciej - Wojciech Chmielarz, czyli od czego uciekasz i co ukrywasz

W kolejce do opisania książki m.in. Siembiedy, Duszyńskiego, Ostrowskiego, w czytaniu do tego jeszcze Higashino, więc trochę będzie jeszcze w tym miesiącu thrillerów. Ale dziś coś mniej typowego. Wojciech Chmielarz zafundował bowiem historię, w której może i jest trochę napięcia, jest jakaś tajemnica do odkrycia, ale przede wszystkim jest jakieś dramatyczne zderzenie z konsekwencjami własnych wyborów. To nie jest historia w której łatwo można by było oddzielić dobrych od złych - prawie wszyscy popełniają jakieś błędy, a potem nie potrafią się do nich przyznać. Zaciętość, jakiś dziwny upór, zapętlenie się w przekonaniu że tak właśnie jest dobrze, że tak ma być, zero chęci do dialogu, do zrobienia kroku wstecz. A potem moment gdy muszą zderzyć się z konsekwencjami, ale i tak powtarzają: to twoja wina, to przez ciebie... 
Wprowadzenie tu pewnego elementu paranormalnego trochę dziwi i może budzić pewnego rodzaju niechęć (bo jednak lubujący się w kryminałach lubią logikę), przyznaję jednak że jakoś pasuje do tej opowieści, do mroku jaki w niej jest. Chwile szczęścia, nadzieje, dość szybko rozwiewają się niczym mgiełka i zostaje jedynie ból, rozpacz, a czasem by ich nie odczuwać totalne zamrożenie. Tak jakby chłód mógł w czymkolwiek pomóc, coś rozwiązać... Skoro nie może być lepiej, to niech przynajmniej inni też odczują że świat jest do dupy i ja im będę to przypominać. 

Orły Republiki, czyli naród to my

Oto Tarik Saleh domyka swoją trylogię kairską, w której korzystając z kryminalnej konwencji korzysta z okazji by opowiedzieć o mieście i o swoim kraju. Co prawda pisałem na Notatniku jedynie o drugiej części cyklu (możecie sprawdzić tu), pewnie jednak poszukam jeszcze i nadrobię tą pierwszą. 

Orły Republiki to z jednej strony dramat, a z drugiej thriller polityczny, bo jesteśmy świadkami zarówno pewnego procesu "prostytuowania się" artysty (choć powiedzmy głośno że pod przymusem) z władzą, jak i gierek realizowanych na samej górze, gdzie przy wszechwładnym prezydencie rosną ambicje niektórych oficerów i polityków szykujących przewrót. A w tle dodatkowo atmosfera dużych wpływów Bractwa Muzułmańskiego w Egipcie, które narzuca społeczeństwu swoje standardy moralne i chętnie wprowadziłoby je również do katalogu prawnego. 

Igo - 12, czyli najlepszy męski wokal w Polsce

Jakoś muzycznie ostatnio nic nie porywa, tak by przesłuchać całość i mieć ochotę na powtórki czy też na pisanie, odgrzebuję zatem krążek, który już parę razy próbowałem. I przyznam wciąż mam do niego dość ambiwalentne odczucia, choć już trochę więcej sympatii niż na początku. Ale może Wam bardziej podejdzie? 

Igor Walaszek, czyli Igo, połowa duetu Bass Astral, który kiedyś podbił moje serducho (ku mojemu zaskoczeniu), potem panowie się rozeszli na nagrywają własne rzeczy, choć przyznam że dość podobne. Szkoda więc że nie razem. W przypadku Igo co ciekawe wybrał śpiewanie po polsku, trochę bardziej osobiste teksty, ale w połączeniu z muzą, w której jest sporo energii, która raczej kojarzy się rozrywkowo i tanecznie, a nie jako muza do wsłuchiwania się. Wciąż mam więc trochę poczucie, że jego głos się ciut tu marnuje, że mógłby wybrzmieć lepiej, skoro jednak artysta tak wybiera, nie ma co dyskutować. Może po prostu nie moje klimaty na razie... A może "zaskoczy" jak przy Bass Astral? Wtedy przełomem był koncert, więc może i teraz muszę spróbować?

Bóg przechadzający się w popołudniowym wietrze - Mário de Carvalho, czyli w całym tym szaleństwie jakie jest wokół...

W całym szaleństwie jakie dzieje się wokół, nie wolno dać się w nim zatracić. 

Myślę sobie że to dobra lektura by napisać o niej właśnie po tym jak wszyscy wstrząśnięci zamachem w Krakowie, myślimy sobie "jak to możliwe". Mário de Carvalho zabiera nas do II wieku naszej ery, gdzieś na peryferia Imperium Rzymskiego, jednak w tym ciekawym zderzeniu różnych porządków, tych które chylą się ku upadkowi i tych nadchodzących, można również odnaleźć różne analogie do tego jak myślimy o świecie i dziś. Otoczeniu różnymi dobrami, przyzwyczajeni do swojego statusu, z niepokojem myślmy o zmianach, ale może są one naturalną koleją rzeczy i nie powinniśmy się ich bać. Może to właśnie nasza niechęć do dzielenia się oraz przepaść między warunkami życia, napędza destrukcyjne siły, które w takim razie chcą coś wywalczyć choćby siłą. Czy rzeczywiście zagrożenie widzimy tam skąd ono naprawdę nadciąga?   
 

To nie jest więc dla mnie jedynie pięknie napisana, erudycyjna powieść historyczna, przenosząca nas w świat antyku i rodzącego się chrześcijaństwa. Znajduję tu również ciekawą refleksję na temat stanu ludzkiego ducha, w obliczu pewnej katastrofy. Koniec, ale może wcale nie taki definitywny? Może to również nowy początek? Można walczyć, można uciekać, można załamywać ręce, a można również udać się w pewną wewnętrzną podróż, w poszukiwaniu spokoju i odpowiedzi. 

Kobieta Guma, czyli wiem co czujesz...

Tekst Marcina Szczygielskiego, reżyseria Maciej Wojtyszki, obiecywałem więc sobie dość dużo po najnowszej premierze Teatru Gudejko obiecywałem. Może troszkę szkoda, że tak dużo w scenariuszu miejsca poświęcono tylko jednej postaci, bo może gdyby rozłożyć akcenty, byłoby jeszcze ciekawiej - mimo całej sympatii dla p. Ewy Kasprzyk chyba to jednak nie miał być monodram czy też stand up, a chwilami można tak się poczuć. 

Pomysł był całkiem interesujący i nie dziwię się patronatowi od Fundacji Nie widać po mnie, która dostrzegła w tym szansę by szerzej docierać z informacją o tym jak ważne jest wsparcie psychologiczne i szukanie pomocy. Jak to jednak bywa, w formacie komediowym nie da się czasem uniknąć pewnych uproszczeń, może niestety ten aspekt gdzieś zginąć pod śmiechem z powodu "problemów" z jakimi pojawiają się kolejne postacie oraz sposobu radzenia sobie z nimi przez główną bohaterkę. 

Po prostu się żyje - Tomasz Potkaj, czyli trochę o Matysiakach, dużo o codzienności w PRL-u

Sentymentalne powroty są w modzie, a nawet młodzi (przynajmniej niektórzy) z ciekawością wracają do czasów PRL-u, bo dla nich to odległa historia i to trudna do wyobrażenia. Dla mojego pokolenia - po prostu dzieciństwo, choć ja i tak załapałem się tylko na dwie dekady komuny, a przecież Matysiakowie startowali w roku 1956. Ależ kawał czasu! I wciąż zdaje się słuchowisko nadal jest nadawane! Ja jakoś nigdy nie byłem wielkim fanem, ale przecież niejeden raz widziałem i słyszałem jak moja babcia siedziała przy odbiorniku i nie wolno jej było przeszkadzać. Potem gdy już więcej w telewizji pojawiało się programów, filmów i seriali, pewnie mocno liczba słuchaczy spadła, jednak wciąż są tacy, którzy z przyjemnością wracają do swoich ulubionych bohaterów. Siłą od początku było to, że twórcy próbowali odtworzyć nie jakąś idealną bajkę, ale świat zwyczajnych ludzi, ich problemy. 

I oto mamy okazję poznać nie tylko początku słuchowiska, niektórych aktorów wcielających się w członków rodziny Matysiaków i ich sąsiadów. 

Niezidentyfikowane szczątki ludzkie i prawdziwa natura miłości, czyli bez bliskości ani rusz

Ten spektakl – w mojej ocenie - będzie różnie odbierany przez osoby w różnym wieku i przez kolejne pokolenia, a jednocześnie będzie zawsze aktualny. Zapewne do czasu, aż staniemy się osobnikami całkiem bezwolnymi i całkowicie pozbawionymi emocji. Sztuka, która premierę miała w Kanadzie w 1989r. była zapewne konfrontowana z modnym wówczas „prawem dżungli” czyli obrazem młodych mieszkańców miast, którzy zmuszeni są do rywalizacji o pracę, pozycję społeczną, pieniądze i władzę. Bohaterowie sztuki postrzegali miasto jako miejsce niebezpieczne i nieprzyjazne (hałas, tłum, wszechobecny pęd), wywołujące poczucie zagubienia i zagrożenia. Jednak końcówka XIX w. była dopiero preludium tego co miało nadejść.



Spektakl dyplomowy studentów i studentek I roku kierunku: aktorstwo (specjalność: aktorstwo dramatyczne) mocno osadzony jest w realiach współczesnych. Grupa młodych przyjaciół i znajomych żyją w świecie tak wypranym z głębszych wartości, że wydaje się on niemal nierealny, sztuczny. Niemal żadne z nich nie jest zdolne do stworzenia bliskiej i trwałej relacji. Chłodni emocjonalnie, leniwi, zepsuci, cyniczni, a jednocześnie zagubieni, samotni, bezbronni. Szukają biskości, przyjaźni i miłości w brutalnym świecie wielkiego miasta, w którym (dodatkowo) grasuje seryjny morderca. Pogubieni, przebodźcowani sami o sobie mówią, że są „popier****nym pokoleniem” i żyją w „poliestrowym świecie”. 

Wnuczka Picassa, czyli szału nie ma

Ze sporymi nadziejami siadałem do seansu z Teatrem Telewizji zapowiadanym jako powrót Teatru Sensacji, czyli słynnej Kobry. No i jeszcze Machulski. Przecież to fachowiec w połączeniu wątków komediowych i kryminalnych, choć jego ostatnie produkcje już tak dobrze nie wchodzą. Czemu więc ten spektakl - choć ładny i wydawałoby się zgrabnie zapakowany - jakoś ani nie ekscytuje ani nie bawi? Może to dość przewidywalny od początku przekręt, który stanowi oś scenariusza. A może trochę sztuczne sytuacje i dialogi kreowane tak jakby w pośpiechu, bo przecież już kolejne osoby za drzwiami czekają by wejść. Niektóre nawet powiedziałbym nie wiadomo po co, bo nie wykorzystuje się kompletnie ich potencjału (Więckiewicz). Na pierwszym planie i w centrum uwagi wciąż jest Masza Wągrocka, która radzi sobie naprawdę dobrze, tyle że nie ma za bardzo czasu by wszystkie sceny zostały dobrze ograne i jakoś zapadły w emocje widzowi. 

Zwierzęta, czyli każda decyzja to również konsekwencje

Ben Affleck może i ciut przytył i się zestarzał, wciąż jednak próbuje opowiadać historie nie tylko stając przed kamerą ale i za nią. Najnowsza jego produkcja do zobaczenia na Netflixie to mroczny thriller psychologiczny, w którym rozterki moralne przeplatają się z różnymi kłamstwami, przez które jeszcze bardziej sytuacja się komplikuje. Gdyby to było takie proste: jesteś bogaty, kandydujesz na prezydenta i ktoś porywa twoje dziecko żądając okupu - albo zbierasz kasę albo dzwonisz na policję... Tu jednak od początku wszystko się komplikuje, bo w tajemnicy przed żoną kasę już wydałeś i a porywaczom nie wszystko poszło dokładnie tak jak planowali. Każda jednak twoja decyzja to nie tylko ryzyko tego że dziecku stanie się krzywda, w głowie bowiem masz to, że lada dzień wybory i grasz o sympatię wyborców. Lepiej więc okazać światu twarz wspaniałego męża i ojca, który jest czuły i zrobi wszystko, ale tylko w granicach prawa, czy może jednak kogoś silnego, kto sam jeden potrafi stawić czoła wszystkim przeciwnościom. 

H - Bernard Minier, czyli zbrodnia to nie show

Nadal szaleję z kryminałami i thrillerami, kilka dni temu zakończony Siembieda, przed chwilą Chmielarz, a zaczynam kolejnego Keigo Higashino :) Będzie o czym pisać. A dziś Bernard Minier!

Jego cykl o Martinie Servazie – komendancie z Tuluzy (to już 9 tom), za każdym razem dostarcza sporo przyjemności, a choć bohater powoli się starzeje i młodsi, bardziej energiczni powoli wchodzą na jego miejsce, jak się okazuje nie tak łatwo policji zupełnie bez niego się obyć. Zwłaszcza gdy sprawa dotyczy Juliana Hirtmanna, seryjnego zabójcy który uciekł z więzienia i wśród różnych zbrodni które pojawiły się w regionie, nie brakuje ludzi, którzy właśnie jemu je przypisują. Nic dziwnego - mało który zbrodniarz budziłby tyle emocji, wykazywałby się takim okrucieństwem. Kto miałby pomóc w śledztwie, jak nie ten który pomógł go schwytać? Choć wcześniej Martin Servaz specjalnie został odsunięty od służby, miał odpoczywać i się ukryć z rodziną na uboczu, by przypadkiem sam nie stać się celem zemsty mordercy, gdy tylko go poproszono o pomoc, długo się nie zastanawiał. Zwłaszcza że już wcześniej zastanawiał się nad pewnymi tropami, które go niepokoiły. Chwilę przed policją współpracę w polowaniu na Hirtmanna zaproponował mu pewien pisarz, wspierany przez nieformalną grupę internetowych pasjonatów kryminalnych. 

Trzy pożegnania, czyli może nie tylko to co za nami

Wczoraj Zaduszki, więc jeszcze w klimacie nostalgicznym. Świetna rola Alba Rohrwacher i film, który jest dobrą propozycją dla tych, którzy nie boją się tematów związanych z odchodzeniem. Hiszpańska reżyserka Isabel Coixet sięgnęła po powieść chyba mało u nas znanej pisarki włoskiej Micheli Murgii zatytułowaną „Tre ciotole. Rituali per un anno di crisi” („Trzy miski. Rytuały na rok kryzysu”). I już sam tytuł trochę mówi o tym czego możecie się spodziewać. Gdy Antonio oznajmia Marcie że czuje się zmęczony związkiem i że odchodzi, to trochę tak jakby jej się życie zawaliło. Wszystkie wspomnienia, radości, miejsca do których chodzili... Teraz miałaby to przekreślić? Co jej zostanie... On kucharz i szef znanej restauracji, a teraz nawet jedzenie dla niej jakby straciło blask. Na szczęście ma jeszcze pracę w szkole - jest nauczycielką WF-u i choć z naszej perspektywy nie jest to może najważniejszy przedmiot, ona wydaje się lubić swoją pracę i uczniów. 

Ile trzeba czasu by wyjść z kryzysu? Ile trzeba mieć siły by znowu z ciekawością i radością wyjść do ludzi, do świata? 

Cirque du Soleil: Kurios – Gabinet osobliwości, czyli nie dziwią zachwyty

Dopiero teraz rozumiem euforię mojego dziecka, które wróciło z Gdańska z występu Cirque du Soleil na żywo. Wtedy myślałam: cyrk jak cyrk… Myliłam się. To nie cyrk, to spektakl artystyczny na najwyższym poziomie i nie dziwią mnie już zachwyty osób, które miały możliwość obejrzenia spektakli Cirque du Soleil na żywo, kiedy obejrzenie ich - dzięki nazywowkinie.pl - na kinowym ekranie wywołuje u mnie takie emocje.


Cirque du Soleil (Cyrk Słońca) został założony 16 czerwca 1984r. w Baie-Saint-Paul w Kanadzie przez Guya Laliberte i Gilles’a Ste-Croixa z wizją odejścia od zwierząt i obręczy, tak charakterystycznych do tej pory dla cyrkowych występów. Powodem było przeświadczenie, że taki zabieg zwiększy skupianie się widowni na samym występie, który zawsze opowiada jakąś historię, a nie jest w jedynie zlepkiem występów poszczególnych wykonawców cyrkowych. I to prawda. Opowiadanie historii jest zawsze wabiące, dłużej zatrzymuje naszą uwagę i jest bardziej atrakcyjne. W ten sposób powstają wspaniałe spektakle, które łączą ze sobą nie tylko cyrkową akrobatykę, ale także teatr, taniec i muzykę w jedno i pozostawiają niezapomniane wrażenia. I to wszystko za niewielkie pieniądze można obejrzeć w sieci Multikino, siedząc w wygodnych fotelach.