Nie mówi Wam nic nazwisko wymienione w tytule? Tym bardziej ukłony dla twórców spektaklu i Fundacji Związek Impulsywny za opowiedzenie tej historii, bo też jest ciekawa jak mało która. Stanisława Umińska była utalentowaną aktorką w latach 20-stych XX wieku Teatru Polskiego Arnolda Szyfmana w Warszawie. Zdolna, młodziutka dziewczyna zwróciła na siebie uwagę, dość szybko jednak nawiązała związek, który naznaczył jej całe życie. Zakochana z wzajemnością w jednym z najbardziej utalentowanych artystów tego czasu – Janie Żyznowskim (dziś też mało znanym, bo cenzura w PRL zacierała ślady po jego twórczości podobnie jak np. w przypadku Ossendowskiego), mężczyźnie sporo starszym od siebie, miała nadzieję na bajkę...
Niestety złośliwy, szybko postępujący nowotwór nie dał im wiele czasu. Towarzyszyła ukochanemu cały czas z nadzieją, aż do Francji, gdzie miał kontynuować leczenie. Niestety pogorszenie stanu zdrowia było tak znaczące, że kobieta wypełniając wolę partnera, odebrała mu życie. I tu zaczyna się kolejny etap: oskarżona o morderstwo, sądzona, Stanisława wydaje się obojętna na wszystko, jakby sama również straciła całą chęć do życia. Jej dalsze losy pokazują jak mocno przeżyła to wszystko i jak wielką ranę nosiła w sercu. O tym już pisać nie będę, ale spokojnie w sieci znajdziecie więcej informacji. O teatrze nie zapomniała, nie zależało jej jednak już na tym by to na nią były zwrócone wszystkie oczy.
Jak sami widzicie historia nietuzinkowa, warta opowiedzenia, w końcu to głośna sprawa w dyskusji czy odbieranie życia komuś choremu by mu ulżyć nadal nosi znamiona morderstwa.
Wydawałoby się więc samograj - ale jak nie zrobić z niego taniej sensacji? Podobno gdy siedziała w celi, zgłosił się do niej ktoś w Hollywood by kupić prawo do sfilmowania jej historii. Odmówiła.
I oto Marika Krajniewska w swoim monodramie próbuje pokazać tą historię, sama też przygotowując scenariusz (w końcu jest też pisarką). Przechodzi przez kolejne etapy, od dziecięcej radości z grania ról, pierwszych lekcji aktorstwa, sukcesów, miłość i wszystko to co tak mocno zmieniło serce bohaterki. Czasem opowiada słowami swojej postaci o swoich uczuciach, czasem zamienia się w narratora relacjonującego zdarzenia, a czasem po prostu ruchem, tańcem wyraża emocje. Z czułością i wrażliwością. Byśmy dotknęli jej doświadczenia - od zachwytu, przez tragedię, poświęcenie aż po poszukiwanie odkupienia.
Dziękuję za to że mogłem poznać tą historię niezwykłej kobiety.
Umińska - Fundacja Związek Impulsywny
Tekst: Marika Krajniewska
Obsada: Marika Krajniewska
Reżyseria: Miłosz Broniszewski
Konsultacje dramaturgiczne: Miłosz Broniszewski
Scenografia i kostiumy: Nina Janiak
Choreografia: Marika Kornacka
Muzyka: Michał Lazar
Czas trwania – 60 minut
Produkcja i organizacja: Fundacja Związek Impulsywny oraz Marika Krajniewska
Współorganizacja: Białołęcki Ośrodek Kultury
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz