Pisząc o pierwszym
tomie tej powieści już miałem kłopot, by ją jakoś scharakteryzować,
choćby gatunkowo. Murakami jest niepowtarzalny. I nawet jeżeli dla tych,
którzy znają jego powieści, wciąż krąży wokół podobnych schematów, to
za każdym razem ta mieszanka zwyczajności i niesamowitości smakuje
równie dobrze. Tak jest i tym razem.Nie wiem czemu, ale po końcówce poprzedniego tomu i po wejściu w atmosferę drugiego, spodziewałem się nie wiem jakich przerażających wydarzeń. Murakami wcale jednak nie ma ochoty wpisywać się w oczekiwania - bawi się z nami, straszy, budzi ciekawość, otula tajemnicą, a potem proponuje zupełnie inny kierunek w jakim powieść pójdzie. W sumie to może nawet i dobrze? Zwykle horrory rozczarowują finałem, a tak przynajmniej nie brniemy w jakieś idiotyzmy. Ciarki na plecach w pewnym momencie znikają, ale to uczucie wspomina się na pewno fajnie.














