Co prawda miałem pisać o Chimerze Małeckiego, ale ponieważ do tego chyba muszę mieć spokojną głowę, a teraz niewiele czasu i niedługo biegnę na kolejny spektakl, wybieram ze zbioru szkiców coś innego.
Plany notatkowe wciąż się więc zmieniają, ale chyba w najbliższych dniach pojawi się m.in. coś o serialu Znieczulenie (a zabieram się za Cichą noc niedługo), dwa spektakle, może coś z nadciągających premier kinowych, nowy Bączykowski, koreański Dół jako lektura na DKK. Na szczęście wciąż mam o czym pisać, żeby tylko sił i czasu starczyło.
Panie przodem wydane było już kilka lat temu i sam nie wiem czy wtedy czytałoby się to lepiej, czy to jest kwestia tego że po prostu niewiele dla mnie tu rzeczy nowych lub zaskakujących. Rzecz nie straciła bynajmniej na aktualności, jednak rozmowy na jakiś temat, gdy rozmówcy powołują się np. na jakieś dane, zawsze mają taki charakter trochę publicystyczny. A czy sięgamy po artykuły sprzed kilku lat? Rzadko. Zebranie więc takich rozmów wokół jakiego tematu może i jest dobrym pomysłem, jednak w przypadku książek trochę mam wrażenie że szybko tracą one na świeżości w takim sensie że nie budzą już takich emocji. Temat bowiem przecież nie przestał być ważny. A jest nim... No w uproszczeniu można by rzec równouprawnienie, a dokładniej byłoby chyba poszukiwanie różnych obszarów w których kobiety i mężczyźni nie mają równych praw, w których widać coś do zrobienia.
Ktoś mógłby spytać: tyle już o tym się gada, może już dość, przecież to oczywistości. Ale póki rzeczywiście wciąż budzi to emocje i kontrowersje, znaczy że jest coś na rzeczy. I nie chodzi bynajmniej jedynie o kwestie płacowe, o nasycenie różnych stanowisk przez obie płcie, ale by mieć świadomość różnic, by starać się je modyfikować tam gdzie to możliwe stwarzając równe szanse, by nie robić z góry założeń zbudowanych na stereotypach.
Na plus: dobór rozmówców pozwala na pokazanie całego spektrum zagadnień, od ekonomii, przez zjawisko przemocy domowej, różne ścieżki edukacyjne, wychowywanie bez wpisywania w określoną rolę, czy podział obowiązków domowych. Niektórzy mężczyźni może na niektóre rzeczy machną ręką, bo ich zdaniem "równouprawnienie kończy się tam gdy trzeba dźwignąć lodówkę", naprawdę jednak zachęcam by spróbować zobaczyć na chłodno niektóre argumenty - tym razem bez emocji, oskarżeń, z ust ekspertów. Co ważne wybrzmi tu też perspektywa męska, gdzie zwróci się uwagę na to iż opowiadając o równouprawnieniu często pomija się fakt iż mężczyźni też w jakichś obszarach mogą być dyskryminowani lub po prostu stereotypowo uznaje się ich za mających mniejsze prawa (np. w sądach przy orzekaniu praw rodzicielskich). Nie jest to więc jedynie jednostronne spojrzenie na tkwiące w społeczeństwie przyzwyczajenia i stereotypy, ale próba pokazania że dążenie do szacunku, uznania praw, możliwości wysłuchania nie jest fanaberią, że może pomóc nam wszystkim w lepszej współpracy i w dialogu.
Będzie i o feminatywach, o rolach, o szansach i o wyzwaniach, a rozmawiać autorzy będą z ludźmi z różnych dziedzin - wśród nich znaleźli się panie: Anna Kowalczyk (dziennikarka, pisarka, aktywistka, feministka), Małgorzata Karwatowska (językoznawczyni), Magdalena Musiał-Karg (politolożka), Ewa Woydyłło-Osiatyńska (psycholożka, terapeutka uzależnień) i Zuzanna Radzik (teolożka) oraz panowie: Bogdan de Barbaro (psychiatra, psychoterapeuta), Michał Gulczyński (polityk), Luis Alarcon Arias (psycholog kliniczny, psychoterapeuta), Andrzej Depko (seksuolog, neurolog) i Jacek Masłowski (filozof).
Bez nudzenia, choć być może dla części osób tak jak dla mnie, wiele rzeczy i argumentów nie będzie nowych. Na pewno wiele możemy się od siebie nauczyć, ale przede wszystkim musimy nauczyć się rozumieć siebie nawzajem i słuchać. I nieważne czy pochodzimy z innych planet, bo w końcu żyjemy na jednej, obok siebie i raczej długo bez siebie byśmy nie wytrzymali.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz