Premiera kinowa zdaje się już w tym tygodniu, więc niech wjadą Przemytnicy. Kino które może nie dostarczy Wam wiele nowego jako thriller, ale może zaskoczyć tym że rzadko kiedy takie kino ma w sobie tyle surowego piękna. Plenery w jakich osadzono akcję zachwycają ale i operator potrafił z nich wydobyć trochę magii. Mamy więc klimatyczne kino z twardymi facetami gotowymi zrobić wszystko albo prawie wszystko, by zapewnić sobie szansę na lepsze życie. W kraju trwa Wielki Kryzys, bieda aż piszczy i nie jest wcale trudno znaleźć się na ulicy. A gdy chcesz jakoś chronić swoich najbliższych, łatwo też możesz narazić się stróżom prawa, którzy litości dla tych bez grosza przy duszy nie mają.
Tak właśnie Samuel znalazł się za kratami, a żeby skrócić wyrok haruje jak wół w obozie pracy. Marzy o tym by zdążyć wyjść by jego córka nie trafiła wyrokiem sądu do rodziny zastępczej, bo wtedy odzyskać ją będzie jeszcze trudniej. I dostaje swoją szansę. Nie do końca legalną, wymagającą nie tylko wytrzymałości ale i szczęścia. Ale przecież szansę.
I w ten sposób właśnie znajdziemy się w sytuacji, gdy z kopalni złota, po cichu i w towarzystwie uzbrojonych strażników którzy ich pilnują czwórka ludzi przemierza przez kilka dni jakieś dzikie ostępy z milionowym ładunkiem na plecach. Powiedziano im że w ten sposób chroni się złoto przed rabunkiem, którego właśnie na dniach się spodziewano. A oni za każdą sztabkę odpowiadają głowami albo przedłużeniem wyroku. Czwórka więźniów, każdy zupełnie inny, Samuel jednak wybrał swoich towarzyszy czując że każdy z nich jest równie zdeterminowany jak i on sam.
Debiutujący za kamerą Padraic McKinley piętrzy przed bohaterami różne trudności, ale to raczej żmudna wędrówka, jakieś napięcia wysuwają się na plan pierwszy, a nie chwile niebezpieczeństwa które mają nam podnosić ciśnienie. Fabuła nie jest jakoś bardzo skomplikowana, ogląda się to jednak ze sporą przyjemnością - nieźle wypada w roli głównej Ethan Hawke, przez chwilę pojawia się na ekranie Russell Crowe, ale to przede wszystkim fajny klimat i dość zwarta historia, bez jakichś wielkich dłużyzn sprawiają że wychodzi się z seansu ze sporą satysfakcją. Bez wielkich fajerwerków, ale plenery Oregonu (które grały podobno lasy w Bawarii) spokojnie wynagradzają brak jakichś scen akcji (zresztą w finale trochę wszystko przyspiesza).
Myślałeś kiedyś o tym jak gromadzić te ulotne chwile towarzyszące dobremu filmowi, spektaklowi, płycie czy książce? To miejsce na dzielenie się opiniami czy emocjami. Zachwytem i rozczarowaniem. Mam nadzieję, że będzie ono nie tylko dla mnie. W natłoku śmieci warto szukać perełek - każdy dzień to jedna propozycja kulturalna w notatniku. Znajdźmy czas dla siebie - na książkę, kino, teatr, koncert czy płytę. Jeżeli nie teraz to kiedy?
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz