W kolejce do opisania książki m.in. Siembiedy, Duszyńskiego, Ostrowskiego, w czytaniu do tego jeszcze Higashino, więc trochę będzie jeszcze w tym miesiącu thrillerów. Ale dziś coś mniej typowego. Wojciech Chmielarz zafundował bowiem historię, w której może i jest trochę napięcia, jest jakaś tajemnica do odkrycia, ale przede wszystkim jest jakieś dramatyczne zderzenie z konsekwencjami własnych wyborów. To nie jest historia w której łatwo można by było oddzielić dobrych od złych - prawie wszyscy popełniają jakieś błędy, a potem nie potrafią się do nich przyznać. Zaciętość, jakiś dziwny upór, zapętlenie się w przekonaniu że tak właśnie jest dobrze, że tak ma być, zero chęci do dialogu, do zrobienia kroku wstecz. A potem moment gdy muszą zderzyć się z konsekwencjami, ale i tak powtarzają: to twoja wina, to przez ciebie...
Wprowadzenie tu pewnego elementu paranormalnego trochę dziwi i może budzić pewnego rodzaju niechęć (bo jednak lubujący się w kryminałach lubią logikę), przyznaję jednak że jakoś pasuje do tej opowieści, do mroku jaki w niej jest. Chwile szczęścia, nadzieje, dość szybko rozwiewają się niczym mgiełka i zostaje jedynie ból, rozpacz, a czasem by ich nie odczuwać totalne zamrożenie. Tak jakby chłód mógł w czymkolwiek pomóc, coś rozwiązać... Skoro nie może być lepiej, to niech przynajmniej inni też odczują że świat jest do dupy i ja im będę to przypominać.
Nie do końca wykorzystane jest tło - niewielka miejscowość na Podkarpaciu, choć wprowadzenie daje nadzieję, że będzie to miało jakieś większe znaczenie. Potem pozostaje jedynie jakieś dziwne przekonanie, iż tu po prostu nie ma nadziei na zmianę, że trzeba się podporządkować układom i zaakceptować swoje miejsce na dole hierarchii albo wyjeżdżać jak najszybciej kompletnie bez niczego. Szwed, twardziel który szukał miejsca by na chwilę się ukryć, znalazł się tu przypadkiem i został bo znalazł miłość. Tyle że potem został z dorastającą nastolatką w domu sam i trudno powiedzieć które z nich ma w sobie więcej niechęci wobec siebie. Nawet gdy mężczyzna będzie próbował ratować swoją pasierbicę, nie przyzna się przecież do tego, tylko wolał będzie znosić jej oskarżenia i jeszcze bardziej będzie wmawiał sobie jej niewdzięczność i paskudny charakter. Co się musi wydarzyć by ta dwójka zrozumiała, że to co ich podzieliło, może jednocześnie ich zbliżyć - tęsknota, ból, cierpienie, nie muszą być przeżywane w pojedynkę.
Ciekawa mieszanka gatunkowa, bo jest tu trochę kryminału, ale i trochę grozy. Całość sprawia wrażenie jakiejś historii o winie i karze, która jest nieuchronna, o miłości która nie zawsze niesie ze sobą uzdrowienie, o zemście która bywa ślepa i o żałobie, która nie może się skończyć. Dużo tu beznadziei, mroku i jakiegoś dziwnego przekonania, że nie może być inaczej, że to właśnie los przygotował dla bohaterów.
Może i sposób poprowadzenia rozwiązania zagadek pasował mi średnio, nie lubię takich udziwnień, przyznaję jednak że z ciekawością się zostaje w tej historii, nawet jeżeli początek nie był jakoś bardzo wciągający i rozwijał się powoli. Potem te połączenia stają się coraz bardziej czytelne i widzimy jak wiele zła i pretensji tam się kumulowało, dzięki czemu mrok mógł rosnąć w siłę.
Chmielarz już parę razy sięgał po podobne schematy - romanse, zdrady, kłamstwa, próby zaprzeczania własnej winy, ucieczki, zwykle jednak szedł w stronę thrillera czy dramatu psychologicznego. Teraz na tle wątków obyczajowych czy prawie sensacyjnych, rozpisał historię z elementami horroru. I wcale nie wyszło źle, choć chyba jednak wolę go w bardziej realistycznych klimatach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz