Obok komedii "romantycznych", "świątecznych" i zwyczajnie głupawych widać rośnie nam nowy gatunek - komedii o kryzysach życiowych, w których owszem wątek romansowy zwykle jest ale wcale nie jest dominujący a i nie ma obowiązku zakończyć go happy endem. Tak się składa, że najczęściej bohaterkami są kobiety i pewnie to one też będą głównie odbiorczyniami tego typu filmów. A ich celem ma być dostarczenie podtrzymującego na duchu przesłania: choćby życie ci się waliło na głowę i choćbyś popełniała nie wiadomo jakie błędy, uśmiechnij się, zaakceptuj siebie i żyj jakby jutra miało nie być. Czyli generalnie nie przejmuj się tym co inni myślą, mówią, bo to przecież ty decydujesz o wszystkim. I generalnie trudno się nie zgodzić, szkoda jedynie że przy okazji wciska się sporo kitu obiecując jak to wszystko zacznie się układać oraz w dziwny sposób wprowadza się podwójnych standardów moralnych. To już któryś z kolei film, w którym wyraźnie mówi się: jeżeli on zdradza to jest świnia i zasługuje na potępienie, ale jak kobieta zdradza to ma do tego święte prawo, bo to znaczy że nie była szczęśliwa, a szczęście jej się należy. Albo przygoda. Albo chwilowa przyjemność. Nieważne. Grunt że masz nie mieć poczucia winy. To ma być takie "feel good movie", który ma podnosić na duchu.
Ja wiem - może to i uproszczenie, bo przecież nie zmusi się nikogo do tkwienia w relacji jeżeli nie czuje się kochany ani nie kocha, ale jakoś wkurzają mnie takie scenariuszowe kwiatki i zastanawiam się czemu to wciąż się powtarza, bo jeżeli o facecie ktoś by próbować stworzyć taką historię, pewnie reżysera by zjedli z butami za krzywdzenie i instrumentalne traktowanie kobiet.
No dobra, ale czy to jedyny problem z "Jak żyć żeby nie zwariować"?
Niestety jeszcze parę rzeczy można by wymienić, a część grzechów jest niestety wspólną skazą większości produkcji komediopodobnych w naszym kraju - oderwanie od życia i realiów, osadzenie głównie akcji w środowiskach dużych miast i ludzi raczej dobrze zarabiających, no i największy z grzechów: to w większości sceny kompletnie nie śmieszne. Na siłę wprowadza się np. youtuberów czy tak jak w tym przypadku standuperów, chyba na zasadzie "ludzie to lubią to przełoży się na film", ale amatorzy rzadko kiedy wniosą coś sensownego na plan, a mimo całej mojej sympatii dla Piotra Trojana, to zagrana przez niego postać jest nie tylko przerysowana lecz i słabo zagrana.
Nie wiadomo tak naprawdę, czy opowiadanie o tym jak rozpada się małżeństwo, na głowie kredyt, urwanie głowy z dziećmi, to najlepszy sposób na komedię - można oczywiście wprowadzać jakieś pojedyncze "zabawne" wątki, ale widz wciąż się zastanawia czy to jakiś dramat i czy ma to traktować serio. Dużo oczywiście zależy od scenariusza, a ten generalnie wypada dość marnie. Dobrych pomysłów niewiele, a mimo iż Magdę Popławską lubię, Piotra Roguckiego powiedzmy że też, nie mają bardzo dużo do pokazania. Ona może ciut więcej, bo opowieść skupiona jest na niej - roli matki, córki, żony, kochanki, kobiety trochę chaotycznej, ale mającej w sobie dużo energii, życzliwości. Kiedyś gdy byli młodzi byli z chłopakiem buntownikami, zwiedzali Europę na motorach - co dziś zostało z ich szaleństwa? Może zgubiła ich rutyna? A pozostałe postacie mocno w tle, więc nawet jak mają w sobie coś ciekawego (Dorota Kolak w roli matki), mają niewiele przestrzeni.
Depresja, ADHD, problemy z dziećmi, walka o marzenia i własną strefę komfortu (łatwo mówić wybacz, prawda?), zmiany życiowe - może dla kogoś to będzie fajna historia i odnajdzie w tym coś dla siebie. Ja niestety mimo że to kino "ciepłe" i mało wkurzające, jednocześnie nie widzę nic co by pozwoliło zostać z tym w głowie na dłużej. Przyjemne ale to średniak.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz