Igor Walaszek, czyli Igo, połowa duetu Bass Astral, który kiedyś podbił moje serducho (ku mojemu zaskoczeniu), potem panowie się rozeszli na nagrywają własne rzeczy, choć przyznam że dość podobne. Szkoda więc że nie razem. W przypadku Igo co ciekawe wybrał śpiewanie po polsku, trochę bardziej osobiste teksty, ale w połączeniu z muzą, w której jest sporo energii, która raczej kojarzy się rozrywkowo i tanecznie, a nie jako muza do wsłuchiwania się. Wciąż mam więc trochę poczucie, że jego głos się ciut tu marnuje, że mógłby wybrzmieć lepiej, skoro jednak artysta tak wybiera, nie ma co dyskutować. Może po prostu nie moje klimaty na razie... A może "zaskoczy" jak przy Bass Astral? Wtedy przełomem był koncert, więc może i teraz muszę spróbować?
Nadal jest trochę miejsca na spokojniejsze klimaty, nawet jakieś nastrojowe impresje, które wplecione zostały między piosenki. A te są i bardzo taneczne, jak i kilka bardziej spokojnych, wszystko jednak mocno przesycone elektroniczną wibracją, taką do klubu i małych sal, choć pewnie te szybkie na koncertach też potrafią nieźle rozpalić publikę. Nawet gdy początkowo jest bardziej pop-rockowo (np. Zostań, czy Cud), to też te syntezatory jakoś wybijają się w kulminacyjnych momentach. Tekstowo: miłość i jej różne odsłony, trochę melancholii, smutku, przyglądania się emocjom. Bez opowiadania bajek, raczej właśnie szczerze i bez udawania. Sami sprawdźcie czy to połączenie muzyki tanecznej i takiego przesłania Wam będzie pasować, mnie trochę zaskoczyło.
A wśród gości m.in. Zalewski, Vito Bambino i Odet.
No sympatyczne, wokal nadal robi wrażenie, chyba jednak już nie tak wielkie jak jeszcze kilka lat temu gdy go odkrywałem i sam nie wiem czy chodzi trochę o styl śpiewania, o muzykę... Dla porównania możecie zobaczyć choćby "Mówią mi" albo nagrania Bass Astral.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz