Spektakl, który mi się bardzo podobał, jednocześnie przerażał. Jestem z „analogowego” pokolenia i trudno mi przyjąć, że obecny świat jest lepszy od tego, w którym dorastałam. I nie chodzi mi o technologie, ale o wypieranie „człowieczeństwa” z wielu aspektów naszego życia. Coraz częściej rozmawiamy z maszynami, coraz częściej zastępują one żywego człowieka.
Merril w niewytłumaczalny sposób traci siostrę Angie, która wyszła z uczelni, zadzwoniła że wraca i zniknęła. Śledztwo nic nie dało, ślad po siostrze zaginął. Po roku Merril zdolna programistka – tworzy awatara siostry, by łatwiej (jak się jej wydaje) przeżyć żałobę. Na początku wszystko wydaje się być w porządku, jednak cyfrowa wersja Angie zaczyna zachowywać się w sposób, którego nikt się po awatarze nie spodziewał. Odnosi się wrażenie, że zaczyna żyć własnym życiem, zaczyna wymagać, zaczyna ingerować w życie nie tylko Merril, ale i jej partnerki, matki. Zbiera informacje, którymi nie zamierza się dzielić, mówić to czego nie powinna. Zdaje się wiedzieć więcej niż kobieta jej dostarczyła.






















