piątek, 30 listopada 2018

Technomagowie - Cetrix, Yuio, czyli komiks, w którym bohaterem jesteś Ty

Miała być recenzja teatralna, ale na nią potrzebuję trochę więcej czasu, na ostatnią notkę listopadową wybieram więc coś trochę zaskakującego. Może dlatego, że dziś jeszcze po konferencji wypad do Escape Room i jakoś mam ochotę się dobrze nastroić?
Niby to nie to samo, ale pewne elementy są tu wspólne. Po kolei jednak. Wiecie co to są komiksy paragrafowe? Do fabuły wprowadzone są liczne elementy decyzji samego czytającego i tak naprawdę od nich zależy przebieg tej historii, a nawet jej wynik końcowy. Nie jest to więc coś, co czyta się od początku do końca, ale po wstępie prowadzeni jesteśmy pomiędzy stronami, przeskakując od jednego ponumerowanego obrazka do kolejnego, niejednokrotnie wędrując wiele stron do przodu lub wstecz. Z jednej lokacji czasem mamy nawet kilka dróg do wyboru.
Foxgames wydało już kilka tego pozycji i powiem Wam, że pierwszy kontakt okazał się dla mnie miłym zaskoczeniem. Troszkę bałem się, że będzie zbyt łatwo, infantylnie, ale historia wcale nie jest prosta i nie da się jej zakończyć po łebkach. Objętość, choć nie jest jakoś zatrważająca pozwala na zabawę przynajmniej na kilka godzin. Porozrzucane zadania wymagające np. posiadania konkretnych przedmiotów, zagadki, konieczność walki z przeciwnikiem (element losowy, który wcale nie tak łatwo przejść), zmuszanie nas do zapamiętywania różnych detali, pułapki w stylu labiryntu - to wszystko sprawia, że na pewno nie będzie nudno.

czwartek, 29 listopada 2018

Pan Przypadek i kryminaliści - Jacek Getner, czyli kupcie Państwo kryminał

Kolejna książka, w której troszeczkę "maczałem palce" i z wielką radością widzę nazwę bloga wymienioną wśród podziękowań. Od kilku bowiem tomów tej serii (a obecny jest siódmym z kolei) mam przyjemność czytać tekst roboczy i przekazywać autorowi swoje uwagi - jak mi się czytało, spójność, połączenie scen, łatwość zagadki itp. Okazuje się, że to wcale nie jest proste zadanie (a przynajmniej nie tak proste jak mi się to wydawało), by po lekturze przekazać swoje spostrzeżenia w sposób klarowny, zwięzły, ale i z argumentami, a bez czepiania się przecinków (bo to robota kogoś innego).
Ale nie ze względu na to, że byłem tą "grupą roboczą" wybrańców, mam zamiar napisać parę ciepłych słów o tym tytule. Towarzyszę Jackowi Przypadkowi prawie od początku (jak zaczynałem były chyba tylko dwa tomy), rechotałem jak głupi nie raz i nie dwa nad tym, bolejąc jednocześnie, że takie to krótkie i wyglądając kolejnego tomu. Każda książka to trzy rozdziały i trzy odrębne sprawy kryminalne rozwiązywane przez Jacka Przypadka, detektywa amatora, który uważa, że ludzie są banalnie przewidywalni i zadziwia swoje otoczenie umiejętnością dedukcji. Wszystkie zwykle łączy jakiś wspólny temat, środowisko, w którym osadzone są zagadki - byli już np. aktorzy, feministki, czy ekolodzy. Intryga zawsze jest więc ubarwiona przez ciekawe obserwacje, ironiczne spojrzenie na pewne zjawiska, mody, przekonania i zachowania. No i do tego humor, bo wokół Przypadka dzieje się całkiem sporo i bywa nieraz bardzo zabawnie.

1984 - Paweł Domagała, czyli i nie trzeba więcej


Kolejna podróż do Krakowa w tym roku (który to już raz?). Nie wiem czy tym razem uda się jakiś wypad kulturalny, czy jedynie Escape Room (bo to już zarezerwowane), bo też czasu na konferencji zawsze mało.
Podróż autem schodzi coraz szybciej, droga coraz lepsza, ale zawsze trochę muzyki warto ze sobą zabrać. Tym razem ciężko zagrało P.O.D., było funky, jazz i etno z Pozytywnych Wibracji, ale zabrałem też ze sobą płytę, która "chodzi" za mną już od paru tygodni. A numer "Weź nie pytaj" nawet od ponad dwóch miesięcy.
Oj wpada w ucho. Tekst jakby bezpośrednio z mojego serducha, fajna melodia, dobry głos. Już w październiku zamówiłem sobie krążek i potem wręczyłem go z autografem Pawła Domagały w prezencie dla żony. A słuchamy oboje. I choć może nie ma tam drugiego równie łatwo i błyskawicznie wpadającego w ucho kawałka, to cała płyta jest niczym plaster miodu, niczym gorąca herbata zimą, kominek w domu... Wlewa jakiś optymizm i masę pozytywnych myśli do głowy, pozytywnie nastraja do bliskich. Ale też do siebie, bo zwraca uwagę na to co ważne - relacje, bliskość, czas spędzany razem.

środa, 28 listopada 2018

Krótka wymiana ognia - Zyta Rudzka, czyli matki i córki

Czytaliście już notkę o najnowszej powieści Strout?
Ja naprawdę czytam nie tylko kryminały i rzeczy rozrywkowe, choć przyznaję, że zwykle te mi idą najszybciej :) Najczęściej mam 4-5 tytułów równolegle w czytaniu, a każdy trochę "z innej parafii". Zyta Rudzka miała być na DKK, ale na spotkanie nie dotarłem, coś jednak zainteresowało mnie w tej książce i postanowiłem ją dokończyć.
Po pierwsze doceniam język, umiejętność tworzenia nowych słów, zabawy w ich przetwarzanie, by miały w sobie jeszcze większy ładunek emocji, wyrażały lepiej to co się chce powiedzieć. W tym gąszczu czasem denerwujących zdań, odkrywałem prawdziwe perełki, które na długo potem zostawały w głowie.
Po drugie w całym tym absurdzie i chaosie jaki jest w tej powieści, wybebeszaniu, czy nawet ekshibicjonizmu bohaterki, w goryczy jaka tu wybrzmiewa odnajduję coś bardzo prawdziwego i szczerego. Można się czasem uśmiechnąć, wzruszyć ramionami z politowaniem, ale czuje się w trakcie lektury również współczucie dla niej, zrozumienie dla jej tęsknot.

wtorek, 27 listopada 2018

Paranoja - Katarzyna Berenika Miszczuk, czyli a spod fartucha lekarskiego wystają...

Jutro kolejny wyjazd, nie wiem czy będzie czas na pisanie - chyba że po nocy. Ale do końca miesiąca może nadrobię zaległości, a do końca roku chciałbym porobić trochę porządków na blogu, bo spisy leżą strasznie zaniedbane. Blogspot nie jest zbyt przyjazny przy takich ilościach tekstów, bo wszystko się zaczyna sypać. Mimo jednak istnienia nowego Notatnika na własnej domenie, blog pozostaje też tu... Na razie. Bo nie wiem ile jeszcze starczy czasu i chęci. Bo tematów nie zabraknie. Od poważnych, aż po te luźniejsze. Takie lektury jak dzisiejsza mają przecież swoich fanów, a nawet ci którzy się do tego nie przyznają oficjalnie, po cichu dla rozrywki sobie czasem coś takiego zapodadzą.
Pisałem już kiedyś o części pierwszej cyklu, czyli "Obsesji".

Teraz wracamy do tych samych bohaterów, choć klimat jest już trochę inny. Zagrożenie nie jest aż tak blisko nich albo po prostu nie wiedzą o tym zbyt dobrze, w każdym razie kolejny psychopata na horyzoncie tym razem wydaje się polować na kogoś innego. Joanna, która wtedy omal nie przypłaciła życiem całej sprawy, może odetchnąć z ulgą. I dobrze, bo jeszcze nie do końca pozbierała się po tamtym. Wzięła sobie wolne z pracy i próbuje się jakoś ogarnąć, przy okazji zastanawiając się czy dalej chce robić to co dotąd... Kiepski z niej specjalista psychiatrii, skoro nie potrafiła rozpoznać zagrożenia mając je tuż pod nosem.

Szaleństwo Króla Jerzego, czyli to niemożliwe, by ktoś taki dalej rządził


MaGa: Mój kolejny spektakl w ramach National Theatre Live obejrzany dzięki nazywowkinie.pl w kinie Praha, który obejrzałam dzięki Twojemu zaproszeniu. I moje zdziwienie, że w taki niespotykany sposób ujęto część życiorysu jednego z bardziej wybitnych władców Anglii, Jerzego III Hanowerskiego. Te stop-klatki początkowo mnie dekoncentrowały, ale  jak skojarzyłam o co chodzi to myślę, że dzięki temu zabiegowi można było pokazać tę postać na wielu płaszczyznach.

R.:  Początkowe tempo było bardzo zaskakujące. Takie migawki, sceny po kilka minut to raczej domena filmu, a nie teatru. Przyznaję, że czułem się w tym trochę zagubiony. Zamiast wprowadzić nas jakoś w rozbudowaną fabułę, jesteśmy wciągnięci w szybkie zmiany miejsc, bohaterów. To co wszystko łączy to temat: plotki i rozmowy na temat tego czy król jest zdrowy na umyśle i czy jest w stanie sprawować rządy. Dla jednych jego choroba to tragedia, a dla innych ogromna nadzieja na to, że wreszcie sami zajmą czołowe miejsca u sterów państwa. To co na pewno zachwycało to fakt, iż te wszystkie zmiany scenografii były prawie błyskawiczne, bardzo pomysłowo realizowane i pozwalały naprawdę podkreślić za każdym razem odmienny charakter kolejnych miejsc. 

poniedziałek, 26 listopada 2018

Kraina wielkiego nieba, czyli usiądzcie jeszcze raz przy mnie


Premiera zdaje się, że za dwa tygodnie, ale w niektórych kinach już można upolować "Krainę wielkiego nieba". To ekranizacja powieści "Wildlife" Richarda Forda i debiut reżyserski aktora Paula Dano, film bardzo kameralny, piękny w warstwie wizualnej i ciekawy psychologicznie.
W trakcie seansu łapałem się trochę na tym, że oczekiwałem jakiegoś dramatycznego zwrotu akcji, potem emocjonującego finału, tymczasem niewiele z moich pragnień się zrealizowało... To wcale jednak nie znaczy, że byłem rozczarowany, bo też w tej dość intymnej historii udało się zbudować bardzo ciekawe portrety trójki ludzi i ich relacji.

niedziela, 25 listopada 2018

Iskra - Stanisław Krzemiński, czyli sól do herbaty

O serialu zamierzam napisać wkrótce, ale poza tym że oglądam sobie kolejne odcinki na TVP, kibicując tej produkcji, jednocześnie niestety też nie kryjąc pewnego rozczarowania, sięgnąłem też po powieści Stanisława Krzemińskiego pod tym samym tytułem, czyli "Drogi do wolności". I choć to najpierw scenariusz powstał, potem prace produkcyjne się na tyle przeciągały, że autor postanowił nie czekać na to by materiał się zmarnował. W końcu 100 lecie niepodległości to dobra okazja do tego by opowiedzieć o tych pierwszych latach, o ich atmosferze.
Wszyscy dobrze wiemy, że historię świetnie opowiada się poprzez sagi, losy pojedynczych ludzi, gdzie wielka i mała historia przeplatają się i czynią to wszystko jeszcze ciekawszym.

Easy Rider, czyli spieprzyliśmy

Jak widać po tym filmie, nie wszystko co ma etykietę "kultowe" od razu powala mnie na kolana. Moim zdaniem ten film broni się jako obraz pewnej epoki, hipisowska przypowieść o drodze w poszukiwaniu. Ale w warstwie fabularnej i wizualnej? Sorry ale powiedzenie: nic wyjątkowego to mało powiedzieć. połowa filmu to obrazki jadących motocykli i ładne plenery plus fajna muzyka. To miałby wystarczyć? Dla mnie mało.
To może jakiś przekaz, morał tej historii.
Też niewypał. Jadą. Zrobili deal, ukryli kasę i jadą...

piątek, 23 listopada 2018

Znaki, czyli miało być tajemniczo

AXN ma ambicje co jakiś czas serwować własne seriale i bardzo dobrze, szkoda jednak, że wciąż nie mają odwagi by wyjść poza pewne schematy, odważyć się na coś innego. To, podobnie jak w przypadku TVN i TVP wciąż nie ta klasa w zestawieniu z Canal + i HBO.
A przecież "Znaki" mają spory potencjał - niezła obsada, choć odbiegająca od sztampy, tajemniczy klimat, świetne plenery. Ktoś jednak pracując nad scenariuszem chyba miał pomysły jedynie na rozrysowanie postaci, bo główna intryga to niestety powielanie schematów i odgrzewane kotlety. Tak jakby wszystko co dzieje się w Górach Sowich musiało koniecznie kończyć się na tajemniczej broni wymyślanej przez hitlerowców. Dobrze, że pociągu ze złotem na razie do tego nie dorzucili.
A przy pierwszym odcinku było tak miło...

czwartek, 22 listopada 2018

Obóz świętych - Jean Raspail, czyli ta obrona jest już przegrana

Trochę zły jestem na siebie. Po lekturze tej książki kotłuje się we mnie tyle refleksji, że powinienem poświęcić naprawdę więcej czasu na ich spisanie. To chyba jedna z ważniejszych lektur w tym roku. Nie było bowiem zbyt wielu tytułów, które by tak wkurzały, a jednocześnie intrygowały. Wybrałem to jako lekturę na DKK, przewidując, że wreszcie będzie o czym dyskutować i się nie myliłem. Temat imigrantów, zagrożeń które jedni wyolbrzymiają, a inni nie chcą ich dostrzegać, jest na tyle aktualny, że nietrudno o emocje. Książka Raspaila nie jest jednak moim zdaniem jedynie profetyczną wizją nadciągającej do Europy katastrofy - pamiętajmy, że pisał to ponad 40 lat temu - oto milion przybyszów wsiada na statki i płynie w poszukiwaniu lepszej przyszłości...
Choć poglądy autora są dość oczywiste, a to co pisze ma być dla nas ostrzeżeniem i otrzeźwieniem, to pytania jakie pojawiają się w trakcie lektury wcale nie idą w jednym kierunku. Dlaczego bowiem Europa, okrzepła w swoim dobrobycie, wygodnicka, miałaby się nie podzielić z tymi, którzy mają mniej? Co jest tak naprawdę niezbędnie nam potrzebne, a co stanowi już nawet nie luksus, a bardziej zachciankę, jest zmarnowaniem funduszy. Mimo to ze zgrozą myślimy o tym, by się dzielić... Nie okazując raz na jakiś czas hojność, ale świadomie z czegoś zrezygnować.

Pod powierzchnią, czyli wszyscy których kochamy

Do końca serialu zostało mi kilka odcinków, mam jednak wrażenie, że chyba mam do czynienia z jedną z lepszych produkcji tej stacji telewizyjnej. Dotąd bywało strasznie płasko, mimo wielkich nazwisk, ambicji, wychodziło miernie. A tu proszę - nie trzeba się wzorować na tym co było popularne za granicą, wystarczy dobry scenariusz, pomysł i gra aktorska.
Niby mamy do czynienia z dramatem obyczajowym, ale napięcie jest może i nawet lepsze niż w "Pułapce", która miała być takim hitem. Są sekrety, kłamstwa i intrygi, więc coś na kształt kryminalnej zagadki też można tu znaleźć.
Wśród plusów wymieniłbym zarówno lokalizację: Płock ma klimat choć nie widać tu niestety miasta, a głównie nabrzeże Wisły. Ale wreszcie nie Warszawa. Podoba mi się także umieszczenie osi akcji wokół uczniów i nauczycieli liceum. Wiem - był Belfer, więc to nic świeżego, ale tu jakoś bardziej jestem skłonny wierzyć, że to dzieciaki, a nie aktorzy ich udający. Są bardziej naturalni, a kilkoro z nich, którzy mają więcej do zagrania, radzą sobie z tym bardzo dobrze.

środa, 21 listopada 2018

Kryształowi. Świeża krew - Joanna Opiet Bojarska, czyli nie jest się łatwo przestawić...

Kryminał Kryształowi
Gdy czytałem ten tytuł z początku porównania do serii autorstwa Pauliny Świst wydawały się dość wyraźne - na pierwszy rzut oka widać było jakieś sceny seksu, silnych facetów i ich sposoby na rozładowywanie napięć. Człowiek nie widzi jeszcze intrygi, jakiejś akcji, ale zostaje już wrzucony w świat ludzi, którzy funkcjonują trochę inaczej niż reszta społeczeństwa.
Gdy na co dzień biegasz z bronią, ryzykujesz życiem, adrenalina w akcji skacze w kosmos, to niełatwo się przestawić na ciepełko rodzinne, kapcie, zakupy w markecie... Zwłaszcza gdy telefon wzywający do pracy może zadzwonić nawet w nocy. Nic dziwnego, że wielu z nich zmaga się z różnymi problemami i ich bliskim wcale nie jest łatwo zaakceptować taki sposób pracy. Opiat-Bojarska kreśli nam fabułę wokół pracy antyterrorystów, wydziału narkotykowego i wewnętrznego policji, pokazując nam to z czym stykają się w swoich działaniach, w jakie środowiska wchodzą, z jakimi brudami mają do czynienia. Przestawić się na tryb: normalne życie nie jest łatwo.