poniedziałek, 4 sierpnia 2014

Kacper Ryx i Tyran nienawistny - Mariusz Wollny, czyli mniej śledztwa, więcej wojny


O dwóch poprzednich tomach przygód dzielnego i rezolutnego Kacpra, który mimo niskiego pochodzenia zyskał sławę i tytuł królewskiego inwestygatora już u siebie pisałem, pora więc powoli domykać cykl, aby zabrać się za inne serie, które kuszą. 
Przy obu tomach wyliczałem plusy powieści, które można podsuwać spokojnie tak starszej młodzieży jak i dorosłym, szczególnie jeżeli lubią historię.
Trzeci tom trzyma poziom. Ba! Nawet powiedziałbym autor rozpędza akcję i dzięki temu, że przenosi nas poza Kraków (w którym najczęściej dotąd toczyła się fabuła poprzednich książek), pokazuje nam szersze tło. Jednym to się może podobać, innym nie - wiadomo, że jak bardziej z rozmachem, to i detale już nie są tak dokładne. Ja akurat nie zgadzam się z krytykami, którzy twierdzą, że to książka nieudana. Jest po prostu inna - mniej jest śledztwa, ciekawostek, a więcej wojny, zakulisowych rozgrywek. Nawet przygody głównego bohatera są chwilami jakby w tle, jest świadkiem wielu wydarzeń, ale nie zawsze jest na pierwszym planie. 

U niej w domu, czyli uczeń przerósł mistrza

Dziś dwie produkcje francuskie. Jedna - czysto rozrywkowa, czyli z czego śmieją się Francuzi
A druga już poważniejsza. Film, który był reklamowany jako thriller, ale to raczej kino psychologiczne i niezły komediodramat o cienkiej granicy między fikcją (twórczością), a rzeczywistością. Chyba dopiero mój pierwszy film  François Ozona, czuję się więc zobowiązany by w tym roku nadrobić tę zaległość. Bo jestem miło zaskoczony - scenariusz, wykonanie, no i to co lubię: coś zostaje w głowie po filmie.

sobota, 2 sierpnia 2014

Śniadanie u Tiffaniego, czyli dwoje do poprawki

Dziś i jutro notki filmowe, a potem biorę się wreszcie za zaległości książkowe, bo wreszcie i tam utworzy się kolejka - ciężko pisać o wrażeniach jak minie kilka tygodni. Korzystam więc z różnych dziur na blogu, by włożyć tam notki o rzeczach, które widziałem lub czytałem już dawno. Dziś np. pojawiły się dwa filmy - jeden bardzo stary klasyk, a drugi w miarę świeży, nagradzany, ale mało znany - zerknijcie sami:

Ostatni zachód słońca
Rzeka ocalenia
 

A dziś klasyka pełna gębą. Każdy kinomaniak powinien go znać, a jest wielu takich, co widzieli go więcej niż raz. Bo też nie jest to jakaś głupawa komedia romantyczna, jakich obecnie kręci się mnóstwo. "Śniadanie..." ma w sobie jakiś dziwny urok, magię, której dzisiejszym obrazom po prostu brakuje. Mimo zmiany zakończenia opowiadania Capote'go na bardziej szczęśliwe, wybaczam i kupuję film prawie bez zarzutów. Zresztą Audrey Hepburn wiele można wybaczyć, prawda? Nawet słodkawą melodyjkę, która wpada w ucho i potem na długie dni ciągnie się za nami :)

piątek, 1 sierpnia 2014

W., czyli dowalić prezydentowi. I kolejny tydzień konkursu


Aktualny wątek konkursu tu
Oliver Stone im starszy tym słabszy. Niestety. Stracił pazur i czego by się nie dotykał, to i tak wychodzi co najwyżej miernie. O "Wall Street. Pieniądz nie śpi" pisałem niedawno, teraz kolej na jego kolejną produkcję. Gdyby jeszcze ten film powstał za prezydentury G. W. Busha, może miałby większą moc rażenia (tak jak np. film Moore'a). A tak? Otrzymujemy coś między dramatem a farsą, ale jakoś przy tym nabijaniu nad Bushem juniorem, zbyt często pojawiało mi się określenie: pastwić się nad trupem. Ale odwaga. Na dodatek gdy zestawiam to z faktem, że ten sam reżyser na kolanach robi biografię Castro, to mam po prostu niesmak.

czwartek, 31 lipca 2014

3 i pół roku, hip hip hurra, czyli notka krajoznawcza i odrobina radości

Dziś mija 3,5 roku blogowania. I oto w kolejnym miesiącu udało się napisać tyle notek ile dni :) Frajda niesamowita.
Licznik odwiedzin zbliża się do 500 000, a notek nawet nie zauważyłem kiedy zrobiło się ponad 1300.

Po kilku kryzysach i wciąż powracających pytaniach w stylu: co by tu zmienić, Notatnik wkracza w kolejny miesiąc. 

I niby to miesiące wakacyjne, a ja jeszcze przed urlopem i to nawet bez jakichś większych planów... Dobrze, że chociaż jest możliwość organizowania krótszych wypadów. Dziś więc mniej kulturalnie, a bardziej krajoznawczo. I nie zapomnijcie zajrzeć do zakładki z konkursami! Do jutra zgłoszenia, a potem kolejne książki wpadną do koszyka. Po notkach o wyprawach weekendowych w okolice Sandomierza, oraz Biskupina, pora na kolejny region. Polska jest piękna!   
I tylko żal, że tym razem nie całą rodzinką. Trochę się bałem marudzenia albo kłótni moich dziewczyn, którym charakterki z wiekiem raczej się zaostrzają, ale bardzo miło mnie zaskoczyły. Wyjazd okazał się męczący jedynie od strony fizycznej (upały i intensywność zwiedzania).

środa, 30 lipca 2014

Oczyszczenie, czyli nie tylko nasza historia była trudna

Sięgam głęboko do zasobów ze szkicami filmów obejrzanych jakiś czas temu, z utęsknieniem wyglądając jakichś sensowniejszych nowości w kinach. Dobrze, że jest jeszcze telewizja. W różne miejsca po zakończonych konkursach i niepełnych notkach będę w najbliższych dniach wrzucał głównie filmy. Jutro krajoznawczo, w piątek konkurs, a za zaległe książki zabiorę się od soboty. Na razie zerknijcie na notki o jednej rzeczy poważniejszej i  czymś bardziej rozrywkowym.
Bez wstydu
Mama

A na dziś coś co może zainteresować tych, którzy lubią nawiązania do historii. Tym razem mało znany temat - Estonia po drugiej wojnie światowej. Wiedzieliście że i tam toczyły się walki z "żołnierzami wyklętymi"? Film jest ekranizacją dość głośnej powieści Sofi Oksanen, a ja już dziś mogę zapowiedzieć, że w piątek dorzucę ją do koszyka z książkami do wygrania. Zaglądajcie!

wtorek, 29 lipca 2014

Luxtorpeda - koncert Pamiętamy'44, czyli ci co słuchali i ci pogujący

Po ubiegłorocznym koncercie Lao Che, mocno byłem nakręcony na kolejny koncert organizowany przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Pomysł by zapraszać artystów grających bardzo różną muzykę, by mogli na swój sposób włączyć się w świętowanie rocznicy i w budowanie pamięci o Powstaniu - jest po prostu świetny. Okazuje się, że wokół Muzeum mogą gromadzić się ludzie z tak różnych środowisk i pokoleń, że to aż zadziwiające. 
Było już sporo różnych projektów muzycznych przez ostatnie lata, na półkach mam kilka płytek, ale rzadko kiedy oglądałem te wydarzenia na żywo. W tym roku się udało. Ale wiecie co?

Niech żyje Francja, czyli make love not war. I rozstrzygnięcie konkursu

Jak widzę dalej panuje moda na zwariowane i pełne stereotypów komedie w stylu Borata. Na szczęście tym razem oprócz wyśmiewania dwóch "prostaczków" rodem z Tabulistanu - kraju położonego w Azji centralnej, wciąż pogrążonego w dziwnych tradycjach, zacofaniu i dyktaturze, twórcy potrafią zaśmiać się na szczęście również z samych siebie.
Dwóch zamachowców - samobójców zostaje wysłanych aby wysadzić wieżę Eiffla i zwrócić uwagę świata na sprawy ich kraju, niestety z powodu strajku lądują zdaje się na Korsyce, muszą więc bez środków do życia, wpadając wciąż w jakieś kłopoty przedostać się do celu i wykonać zadanie.

poniedziałek, 28 lipca 2014

Rzeka ocalenia, czyli wszystko dla dzieci

Przypadek może czasem prowadzić do bardzo przyjemnych rzeczy. Przeglądając program telewizyjny często wypatruję tytułów, które gdzieś tam mam w głowie jako te do obejrzenia - tym razem chciałem nagrać Rzekę tajemnic, ale pokręciły mi się filmy (bo brzmią ciut podobnie). I nagrałem naprawdę niezły dramat obyczajowy, który obejrzeliśmy z żoną z dużą przyjemnością. 
Niby to debiut Courtney Hunt, ale zwróćcie tylko uwagę na to ile nagród i nominacji zgarniał ten film - od Sundance, San Sebastian aż po Oscary. Kameralny, raczej skromny, ale nie pozbawiony emocji dramat pokazujący oblicze Ameryki nie od strony wielkich miast i ludzi bogatych, ale tych z peryferii, którzy często ledwie wiążą koniec z końcem, a ich największym marzeniem jest nowy dom z segmentów.

niedziela, 27 lipca 2014

Bez wstydu, czyli co mi zrobiliście?

Nie wiem czy lipiec przypadkiem nie będzie pierwszym miesiącem od ponad 3 lat, gdy nie uda mi się utrzymać zasady jednej notki dziennie. Ale wyprawa z dziećmi jest bezcenna. I chrzanić internet i bloga też. Nie są najważniejsze. A za to obiecuję kolejną notkę na blogu poświęcono podróżom kilkudniowym po kraju. Jak tylko wrócimy. Będą też foty!@
pzdr

I ponieważ znajduję wolną chwilkę, wrzucam tu dodatkowo notkę o filmie, który długo czekał na swoją kolej. Nie tylko dlatego, że takich szkiców jest sporo - po prostu o niektórych rzeczach pisze się łatwiej, chętniej, a o innych idzie jak po grudzie. Tym razem norweski, dziwnie chłodny film, zainteresował mnie tematem, ale jakoś kompletnie nie trafił do mnie z formą przekazu. Zbyt wiele niedopowiedzeń, niby poetyckie zdjęcia wprowadzające do historii dużo niepokoju, ale też moim zdaniem trochę zamydlające to co najważniejsze.

piątek, 25 lipca 2014

Punkówa, czyli wściekłość kobiet. I wakacyjny konkurs.

Aktualny wątek konkursu tu

Niestety widzę, że zbyt rzadko sięgam w telewizorku do kanałów spoza swojej listy ulubionych. Niby ma się dostęp do Discovery, Planete, ale jak ma się tyle do wyboru kanałów filmowych, to po te dokumentalne sięga się rzadziej. I przemknęła mi obok nosa cała seria filmów o muzyce punk rockowej granej w różnych troszkę egzotycznych miejscach świata (np. w Afryce). Ale jeden całkiem ciekawy dokument sobie nagrałem. To pełen muzyki dokument o Kathleen Hennie - charyzmatycznej wokalistce punkowej, która uważana jest za jedną ze sztandarowych postaci kobiecej sceny punkowej.

czwartek, 24 lipca 2014

Ostatni zachód słońca, czyli dwóch twardzieli w melodramacie. I konkurs: Klub Książki Kobiecej

Kolejny "klasyk" upolowany w tv. Nigdy specjalnie nie lubiłem westernów, zachwyca mnie czasem muzyka, ale sama fabuła i postacie są jak dla mnie zbyt schematyczne. Skoro jednak  człowiek ma możliwość zapoznania się z tym co dawniej uchodziło za przełom w kinie, jakąś nowość lub przynajmniej coś bardzo popularnego, z ciekawością zasiadam przed ekranem.

Ostatni zachód słońca, jak na kino gatunkowe ma niewiele scen prawdziwie "kowbojskich" - faceci więcej tu gadają, tańczą lub śpiewają, niż używają broni. No ale są konie i bydło, więc może to wystarczy by uznać ich za prawdziwych twardzieli z dzikiego zachodu. Skoro śpią pod chmurką, w siodle trzymają się jakby się w nim urodzili, a spluwa to jakby przedłużenie ręki, to fakt że niewiele jej używają w filmie, musimy jakoś im darować.

środa, 23 lipca 2014

Imagine, czyli jestem urzeczony

Ostatnimi czasy często zdarzało mi się kręcić trochę nosem przy różnych filmach, pora wiec opowiedzieć o czymś co mnie zachwyciło. Jakoś mam wrażenie, że nie mówiło się o "Imagine" zbyt wiele, więc może notka dotrze choć do kilku osób, które zachęcę do seansu. A ponieważ Andrzej Jakimowski zwrócił moją uwagę już "Sztuczkami", to teraz jeszcze bardziej czuję się zachęcony by odszukać nie oglądane przeze mnie "Zmruż oczy". Facet ma w sobie jakąś niesamowitą wrażliwość, stwarza magiczny klimat w swoich obrazach. I chyba nie jest to tylko i wyłącznie sprawa świetnego operatora Adama Bojerskiego (zdjęcia cudownie naświetlone, nawet prześwietlone słońcem).
"Imagine" zachwyca i warto go zauważyć w zalewie innych produkcji. Zwłaszcza, że niewielu Polaków ma odwagę i zdolności, by porywać się na pracę z ekipą zagraniczną, a tak właśnie jest w przypadku tego filmu. Jeżeli uważacie, że nie potrafimy kręcić dobrych filmów, zobaczcie produkcję Jakimowskiego!