sobota, 22 maja 2021

OK Boomer - Patryk Pietrzak, czyli boisz się zmian?

Chyba potrzebowałem odtrutki na sieczkę po wczorajszej Eurowizji. I oto trafiam na całkiem ciekawy i świeżutki album Patryka Pietrzaka - debiut solowy wokalisty znanego dotąd z zespołu Ted Nemeth.
Jak sam opowiada w wywiadach, materiał solowy zbierał już od jakiego czasu i pandemia pozwoliła mu na to, by w spokoju zebrać materiał na całą płytę. Mniej tu gitarowego grania, które uprawia z kapelą, rozpiętość pomysłów muzycznych jest bardzo duża, ale może właśnie dzięki temu jest ciekawiej? Są elementy folkowe (Maryś), są ballady, jest trochę elektroniki w tle, ale są również bardziej energetyczne, pop-rockowe numery.

piątek, 21 maja 2021

Prosta sprawa - Wojciech Chmielarz, czyli dlaczego pan to robi?

Czas pandemii chyba jedynie dla pisarzy okazał się błogosławiony, bo nic nie odciągało ich od pióra. Wiadomo - wena nie przyjdzie na zawołanie, zamknięcie też wywołuje blokadę, generalnie to był jednak czas mam wrażenie dość twórczy. I teraz zbieramy plony. Wśród różnych rzeczy, które wtedy pisano, pojawiło się kilka projektów pisanych na szybko, pod wpływem impulsu, do sieci i w odcinkach. Masz w głowie jakiś wstępny pomysł, ale nie wiesz dokąd zaprowadzi cię ta historia. A czytelnicy na bieżąco komentują, podpowiadają, pytają...
Tak trochę powstała "Prosta sprawa". Jak sam opowiadał o tym Chmielarz pomysł wstępny był typu: facet przyjeżdża do obcego miasta, robi rozpierduchę, czy też raczej porządek ze złymi ludźmi i wyjeżdża. I rzeczywiście, w wydaniu papierowym, choć już doszlifowanym nadal czuć w tym ten charakter prozy mało skomplikowanej, ale pociągającej niczym najlepszy film rozrywkowy. Taki z prostą fabułą, ale za to z mordobiciem, z akcją, z postaciami naszkicowanymi grubą kreską. Czasem zanurzamy się w takie klimaty z przyjemnością.
I tak też miałem ja z "Prostą sprawą". Niewiele kombinowania, troszkę humoru i jeden sprawiedliwy (choć sam nie do końca czysty), który robi porządek.

czwartek, 20 maja 2021

Klangor, czyli nie poddam się dopóki nie znajdę ciała

Moda na kryminały trwa w najlepsze, ale tylko się z tego cieszyć, skoro powstają takie seriale. To jedna z najlepszych produkcji ostatnich lat - surowa, dość kameralna, bez wielkich fajerwerków, ale tak klimatyczna, że spokojnie możemy konkurować ze skandynawskimi produkcjami. Chłód, surowość, poczucie samotności. Tu wszystko ma trochę taki klimat - nawet zdjęcia z imprezy szybko przenoszą się w bardziej kameralne ustronne miejsce, jakby ludzie szukali dla siebie przestrzeni, jakby źle się czuli w tłumie.
Gatunkowo - idealne połączenie kryminału, thrillera, dramatu, ba, może i nawet kina psychologicznego. Wiele z tego co ważne, rozgrywa się w głowach bohaterów - jakieś ich lęki, frustracje, nadzieje, popychają ich do decyzji i działań, których pewnie by nie podjęli, gdyby mieli czas przemyśleć je racjonalnie. Człowiek przecież jednak nie działa zawsze racjonalnie, szczególnie gdy ginie jego dziecko - żeby je odnaleźć chwyci się wszystkiego.

środa, 19 maja 2021

Zagadka drugiej śmierci - Karolina Morawiecka, czyli klasyczna powieść kryminalna o wdowie, zakonnicy i psie (z kulinarnym podtekstem)

Kolejna miła i błyskawiczna odskocznia od poważniejszych tytułów. No co ja poradzę, że kryminalne komedie mnie odprężają i jak już zacznę jakiegoś autora, to potem na niego poluję. Pozostał mi jeszcze trzeci tom przygód Karoliny Morawieckiej (a tak, autorka nazwała identycznie bohaterkę) i jak tylko skończę Prostą sprawę na Legimi, pewnie wskoczy na komórkę.

Schemat - Sherlock i Holmes, tyle że to chyba bardziej w wyobraźni głównej bohaterki, która strasznie lubi zbierać sama cały splendor z rozwiązywania zagadek. Tak naprawdę wdowa robi sporo zamieszania, ale bez pomocy innych, chyba byłoby jej trudno dojść do finału - jej intuicja czasem ją jednak zawodzi. A ona nie lubi się przyznawać do błędów. Tym razem zostanie sama z prowadzeniem śledztwa, bo druga połowa tego duetu w spódnicy (no dobra, druga połowa jest w habicie), czyli siostra Tomasza, zostaje wezwana do Krakowa, by w siedzibie swojego zakonu pomóc w innej zagmatwanej sprawie. Mamy więc nie jedną zagadkę, a dwie prowadzone równolegle!

wtorek, 18 maja 2021

Jakże różni superbohaterowie, czyli Cień, Ptaki nocy i Gundala

Dziś trzypak z superbohaterami. Ale jakże inaczej się na nich patrzy w każdym z tych filmów.
Chiny często sięgają do legend, do swojej historii, tam kreując historie z wielkimi intrygami, bohaterstwem, zdradą, miłością i poświęceniem. I dzięki włączaniu w to elementów sztuk walki, sporych pieniędzy, udaje się czasem zawojować tymi obrazami świat.
"Cień" tego nie osiągnął, ale chyba głównie na inne rozłożenie akcentów - mniej tu kina akcji, prostej fabuły, a więcej artyzmu i nacisku na klimat. Muzyka i zdjęcia są spektakularne, choć trzeba trochę smaku, by je docenić (bo niektórych mogą nawet drażnić).
Nie pomaga też dość zawiła historia, w której ważnym elementem są podmiany postaci, a wraz z nimi zmienia się motywacja do działania. Co więc jest wymuszone, a co wynika z naturalnych odruchów, co jest autentyczne, a co jedynie grą?

poniedziałek, 17 maja 2021

Wegetarianka - Han Kang, czyli to co normalne, to co szalone

Dawno nie czytałem nic tak ciekawego, niepokojącego, tak innego. Może to klimat Azji, odmienność kultury, ale też zasługa wrażliwości koreańskiej pisarki. Napisała powieść, w której nie brakuje niedopowiedzeń, snów, domysłów, to właśnie jest jej mocna strona, dzięki której sami szukamy interpretacji i pewnych odpowiedzi.
W trzech rozdziałach, choć z różnych punktów widzenia przyglądamy się tej samej historii, jakby jej kolejnym etapom. Pewna niewielka zmiana w życiu, decyzja o rezygnacji ze spożywania mięsa, stanie się początkiem dużo poważniejszego procesu, który będzie zauważalny i będzie również oddziaływał na innych członków rodziny. Ci którzy uciekną, oddalą się, bo uznają to za zbyt trudne, pewnie niewiele zrozumieją - dla nich to jakaś fanaberia, wariactwo. Dla tych, którzy zostaną, stanie się jasne, że choć bohaterka zostanie zamknięta w zakładzie psychiatrycznym, być może po prostu dokonała w swoim życiu pewnego wyboru. Radykalnego, ale takiego, który również trzeba uszanować.

niedziela, 16 maja 2021

The ides of march - Myles Kennedy, czyli porcja energii

Po wczorajszej nocy muzeów przyda się dawka energii, żeby dzień nie skończył się leniuchowaniem i odpoczywaniem. Na razie więc trochę pracy i ostrzejszej muzy, a potem może rower. Pal licho niewyspanie.

A muzycznie sięgam po artystę dla siebie nowego - dla mnie deezer nieustannie jest kopalnią takich smakołyków. Wystarcz przejrzeć nowości i zawsze można wypatrzeć jakąś ciekawą premierę. tym razem ciut ostrzej i na rockowo!

Myles Kennedy to gitarzysta, który na co dzień współpracuje m.in. ze Slashem, ale nagrywa też rzeczy solowe i pewnie jak wielu jemu innych muzyków przerwę w koncertowaniu wykorzystał na nagranie nowego materiału. Energetyczna mieszanka bluesa, rocka, czy nawet country, ale z ostrymi solówkami. Miodzio! Ożywia bardzo skutecznie.

sobota, 15 maja 2021

Morderca na plebanii - Karolina Morawiecka, czyli czasem najprostsze metody są najlepsze

Krew mnie zalała z rana, bo Blogger skasował mi kilkanaście wpisów oskarżając o złośliwe oprogramowanie co jest jakimś absurdem, powoli więc tracę serce do kontynuowania swojego projektu tutaj.
Żal tekstów, które pewnie będą trudne do odtworzenia, nauczka, by robić sobie kopie i chyba szukanie miejsca na stałe. Skoro ktoś nie szanuje twojej pracy, tak ciężko było poprosić o sprawdzenie czegoś i usunięcie samemu, to niech bawią się sami.

A dziś krótko, bo dzień intensywny (Wymianka książkowa, Noc muzeów). Karolina Morawiecka pojawia się na blogu po raz drugi. Autorka nazwała identycznie swoją bohaterkę, zdaje się, że mieszka w tej samej okolicy, więc to dość zabawne połączenie - ciekawe czy inne postacie z książki też mają swoje pierwowzory. Oczywiście nie ma przełożenie 1:1 bo też autorka nie wygląda jak bohaterka, przyznajcie jednak, że to może być frajda zmieniać różne cechy, zachowując jednocześnie np. pewne upodobania, żeby ktoś się mógł rozpoznać.
Polubiłem tą serię za specyficzny klimat małomiasteczkowej społeczności, za bohaterkę, która lubi być w centrum uwagi, a jednocześnie pozuje na bardzo skromną osobę, no i za opisywane okolice, które kilka razy odwiedziłem i wspominam bardzo miło - Ojców i okolice zasługują na to, by wpaść tam na dłużej niż kilka godzin.

piątek, 14 maja 2021

No jakoś nie śmieszy, czyli W krainie Malawów, Gambit Budapesztański, Młodzi do dzieła

O ile francuskie komedie i tak zwykle stawiam ponad te amerykańskie, to czasem mam poczucie jakby zaraza głupoty hulała po całym świecie, na cel wybierając sobie producentów i reżyserów, którym wydaje się, że potrafią być zabawni. A może problemem jest to, że jak w Stanach, próbują dostosować się do wieku przeciętnego widza (czyli nastolatka)? Efekty niestety porażają.
Oto program, w którym znani i lubiani zabierani są do jakiegoś zakątka świata i mają spędzić tam czas jakiś obserwowani przez kamery. Każdy oczywiście próbuje wypaść jak najlepiej, każdemu doskwiera brak cywilizacji i chyba najmniej interesują się nasi bohaterowie kulturą swoich gospodarzy. Aktorka, piłkarz, komik i prezenter telewizyjny zafundują nam spektakl gagów na poziomie podstawówki, festiwal min i słabych dialogów.
Zapomnieć. Zapomnieć że to się widziało.

czwartek, 13 maja 2021

Rozmowy z przyjaciółmi - Sally Rooney, czyli czego tak naprawdę chcę?

Autorka, której powieść "Normalni ludzie" zrobiła niesamowitą furorę - czy zasługuje na uwagę na tyle, by publikować jej wcześniejsze powieści? Wydawca uznał, że tak, choć pewnie dla wielu "Rozmowy z przyjaciółmi" będą nie tylko słabsze, ale i w pewien sposób powtórką pewnych treści, które znamy już z wydanej później głośnej powieści. To trochę jak wprawka do tematu. Ja już przy lekturze tamtej pozycji miałem spore wątpliwości co do zasadności zachwytów (pisałem o tym tu), choć film trochę wpłynął na podwyższenie moich not co do tego materiału. Nadal jednak nie bardzo potrafię odnaleźć w sobie zgodę na to, by uznać za portret pokolenia, coś co w zasadzie jest bardzo fragmentarycznym spojrzeniem na wąską grupę być może znajomych autorki. Zagubienie w świecie, w którym przychodzi odpowiedzialność, obowiązki - to pewnie byłoby naturalne. Brak umiejętności budowania związków, brak granic, też bym chyba zrozumiał. Ale przedziwne dywagacje na temat podziałów społecznych, konieczności lepszego rozdziału dóbr, w sytuacji gdy stoi za tym przede wszystkim zazdrość, kompleksy i gdy masz możliwość natychmiast z tych krytykowanych dóbr rzucasz się by korzystać (?). Albo zatracanie się w jakiejś relacji, by czerpać z niej ból (?) i karać się za coś, z czego raczej powinno się czerpać radość (?). Nie no nie chwytam tego, nie rozumiem, nie akceptuję. To znaczy wiem, że to możliwe, ale po prostu nie wiem po co takie rzeczy promować, zachwycać się tym i robić na podstawie takich pojedynczych historii wielkie halo, doszukując się szerszych obserwacji i ocen młodego pokolenia. 

środa, 12 maja 2021

Outpost - Dmitry Glughovsky, czyli coś się zbliża

Kurcze, Metra wciąż nie przeczytałem, choć kilkanaście powieści innych autorów z tego uniwersum mam za sobą, Głukhovsky jednak nie jest jednak dla mnie zupełnie nieznany, bo z ciekawością połknąłem już FUTU.RE i jeszcze jakieś krótsze formy. A teraz Outpost. Powracają klimaty, w których ten autor lubi się poruszać, czyli postapokalipsa, tajemnicze zagrożenie, zakręcenie na punkcie filozofii, religii, czy legend, które potem mocno rzutuje na zachowania ludzi. To pytanie o zachowanie się człowieka, o jego wybory, czy moralność w sytuacji ekstremalnej, ciekawi nie tylko pisarzy z nurtu fantastyki, ale tak się trochę przyjęło, że to oni maja palmę pierwszeństwa w straszeniu tym co nas czeka w przyszłości i przestrzeganiu przed błędami.
Tym razem nawet nie do końca dowiemy się o jaką katastrofę chodziło - wiemy, że wybuchł konflikt, jakaś rewolta, w trakcie której użyto broni tak strasznej, że uważa się, iż nic w pełni zdrowego nie mogło po tamtej stronie granicy przetrwać. Rosja praktycznie przestała istnieć, ale wciąż nie brakuje idiotów i marzycieli, którzy snują mrzonki na temat odbudowy imperium. Skoro dano nauczkę buntownikom, to teraz powinni z pokorą wrócić do macierzy, a jak nie to przegna się ich jeszcze dalej. Żeby było śmieszniej to zdaje się ci sami ludzie, którzy stali za tamtą porażką, myślenie w każdym razie pozostało bez zmian.

wtorek, 11 maja 2021

Pakiet biograficzny, czyli Jestem najlepsza. Ja Tonya, Colette i Na śmierć i życie

Z recenzją Klangora czekam na ostatni odcinek, zaczynam przygodę z Mrs America, coś tam pewnie jeszcze wypatrzę, więc mimo mniejszej ilości czasu na oglądanie, notek nie zabraknie. A dziś trzy rzeczy z wątkami biograficznymi. Różne, ale skoro się nazbierały trzy, to nie ma co dłużej czekać.

"Jestem najlepsza. Ja Tonya" ma potencjał przyciągnięcia uwagi widza, bo przecież wszyscy kochamy filmy o sporcie. Tu jednak niewiele będzie samych zmagań sportowych, a więcej jest frustracji, trudnego życia, biedy, kompleksów i zwykłej ludzkiej głupoty. Historia łyżwiarki Tonyi Harding to niełatwa droga na szczyt i jeszcze szybsza droga w dół. Jednak ta druga część nie do końca była jej zasługą - przyczynił się do tego raczej były mąż i jego durny przyjaciel, którzy postanowili wykończyć jej konkurencję. A gdy policja doszła do nich, opinia publiczna natychmiast połączyła z całą sytuacją również i ją. Jak startować w takich warunkach, gdy czujesz, że wszyscy cię obserwują, nie specjalnie myśląc o tym jak tańczysz na lodzie, tylko próbując dojrzeć w tobie okrutną kobietę, która potrafi zlecić skrzywdzenie innego człowieka.

poniedziałek, 10 maja 2021

Koniec świata, umyj okna - Agnieszka Jelonek, czyli powiedz co ci jest

Przedziwna książka. Nie da jej się łatwo zaszufladkować, czy opisywać w kategoriach "podobało się". Bo to trochę tak jak świadectwo kogoś kto opowiada o swoich ciężkich przeżyciach, podsumować "ładnie opowiadałeś". To proza, która raczej ma niepokoić, skłaniać do myślenia, drażnić.
Wejść w skórę, w świat kogoś kto cierpi na ataki paniki. bohaterka próbuje ćwiczyć różne metody radzenia sobie z nimi, przewidywać, obniżać napięcie, ale to wraca czasem w takim nasileniu, że nawet leki nie pomagają.
A im mniej zrozumienia, im mniej wsparcia bliskich, tym jest coraz trudniej. Nagle wszystko inne przestaje mieć znaczenie - praca, pieniądze, dom... Czujesz że świat się wali i nawet złapanie oddechu staje się wyczynem.