poniedziałek, 16 czerwca 2014

Opowiadacze. Nie tylko Hrabal. Autorzy najlepszej prozy czeskiej, czyli chciałoby się więcej

Książki zapakowane, pora jeszcze tylko napisać o każdej, żeby nic nie uciekło i w ten sposób pakiet z maja będę mógł zamknąć. Przypominam o czerwcowym - kryminalnym. Może sprawi komuś równie dużo radości jak mi...
O Haklu już pisałem, Balabana zostawiam na jutro (bardzo smakowity), a dziś o zbiorku wydanym dwa lata temu przez Wydawnictwo Literackie. Andrzej S. Jagodziński i Jan Stachowski wyszukali ich zdaniem najciekawsze przykłady czeskiej literatury (Hrabal też jest), co jednak ważne jednym z kryteriów było również to, że wszystkie jeszcze nie były szeroko publikowane (chyba że w drugim obiegu). Dziewięć opowiadań, ośmiu autorów i jedna (w sumie szkoda, że tylko jedna) autorka. Nazwiska, które być może już znamy jak np. Svorecky, Benes, ale i mniej znane. Zestaw różnorodny i ciekawy.

niedziela, 15 czerwca 2014

Miasto ślepców - Jose Saramago, czyli czasem lepiej by nie widzieć


Dużo ostatnio było o filmach i jeszcze trochę mam w zanadrzu, ale przecież Notatnik powstał, by znalazły tu miejsce nie tylko zapiski na temat filmów. Czas więc trochę wprowadzić urozmaicenia. Na początek - noblista Jose Saramago. I przyznam się od razu, do dwóch rzeczy: 
- to pierwsza jego powieść, którą przeczytałem;
- ponieważ na DKK przygotowywałem krótką prezentację autora, stwierdzam, że jako człowiek był równie ciekawy jak to co pisał.  
Miasto ślepców jako film (pisałem tu), raczej mnie nie powaliło, ale książkę czytałem z dużym zainteresowaniem. Może dlatego, że szukałem tam również jakichś tropów, symboli, które by miały odniesienie do przekonań i poglądów autora (zagorzałego komunisty). Samo wykreowanie światowej apokalipsy, zagłady ludzkich wartości, wydawało mi się średnio nowatorskie. A mimo to pochłania się tę powieść ze smakiem.

sobota, 14 czerwca 2014

Mandarynki, czyli wojna pozbawia człowieczeństwa

Kolejna świeża propozycja kinowa. Film od tygodnia na ekranach (ale chyba tylko w tych lepszych, studyjnych kinach) i tylko zastanawiam się komu go polecić. Bo pewnie to nie jest to rzecz dla każdego. Mogę Was zachęcać, ale sami zdecydujcie czy będą pasować Wam takie klimaty. Pewną rekomendacją może być nagroda publiczności ostatniego Warszawskiego Festiwalu Filmowego. Tyle, że tam właśnie takie dość kameralne, wyciszone kino jest najbardziej cenione. To trochę jak z Sundance -  im bardziej jest egzotycznie tym wyższe oceny widzów. Przyznajcie sami: jak często oglądacie produkcje gruzińsko-estońskie?  

Zabić księdza, czyli kat i ofiara


O filmie "Popiełuszko" już u siebie pisałem, ale oto nadarzyła się okazja by porównać go z produkcją międzynarodową z lat 80-tych. Obsada brytyjska, produkcja francuska, a za kamerą Agnieszka Holland. Zupełnie inne czasy, inna perspektywa i mam wrażenie, że nawet dla innego widza (zachodniego) to było kręcone. Historia księdza Jerzego była tu punktem wyjścia (ale nawet imię zmieniono na Alka) do naszkicowania dramatu o ludzkim fanatyzmie, o tym do czego może doprowadzić nienawiść.

piątek, 13 czerwca 2014

Michael Kohlhaas. czyli moralitet o zemście



Już od dawna mam poczucie, że kompletnie nie jestem na bieżąco z nowościami kinowymi (brak czasu), a tu proszę - aż dwie premiery z tego tygodnia już widziałem i mogę Wam coś o nich napisać. 
Jak ojciec i syn - polecam gorąco - odnajduję się w tym nie tylko jako tata. Dużo trudniej mam z filmem, o którym chcę napisać dziś. To raczej kino dla smakoszy, albo dla zagorzałych fanów tego pana (też go lubię ale nie fanatycznie). Pamiętacie Valhallę? To szykujcie się na podobna jazdę bez trzymanki. 

czwartek, 12 czerwca 2014

Trans, czyli klucz w głowie


Dziś notka nawet podwójna. Dwa thrillery, każdy inny i dwa nazwiska, które mają przyciągnąć uwagę widza. Szkoda tylko, że same dzieła raczej nie zostają jakoś w głowie na dłużej. Ale jako zapychacze czasu - sprawdzają się nieźle. 
Zapraszam więc do poczytania o filmie Panaceum Soderbergha. Klikajcie w ten link, bo notka pojawiła się w miejscu innego wpisu. 
Druga notka - ta którą czytacie poświęcona jest filmowi Danny'ego Boyle'a - Trans. O ile Panaceum jest raczej thrillerem psychologicznym, tak Trans zwraca uwagę głównie montażem, pomysłem i zagmatwaną fabułą (do której koniec pasuje jak pięść do nosa).

wtorek, 10 czerwca 2014

Jak ojciec i syn, czyli czysta miłość

Ponieważ konferencja, którą właśnie organizujemy dotyczy przemocy wobec dzieci, jakoś mocno przypomniał mi się film widziany już jakiś czas temu na pokazie prasowym w Muranowie, ale do kin wchodzi jakoś właśnie w czerwcu, więc to dobry czas by go poszukać. 
I nie bójcie się - nie dotyczy przemocy fizycznej, nie jest jakimś dramatem, który wbija w fotel. To raczej rzecz ku refleksji na temat więzi, wychowywania dzieci, naszych oczekiwań, projekcji... Wzruszające, niby proste, ale jednak zostaje w głowie. 
Mamy dwie pary rodziców, którzy po kilku latach od narodzin swoich dzieci, zostają poinformowani o tym iż przez pomyłkę zamieniono w szpitalu ich dzieci. To już nie są noworodki, tylko kilkuletni chłopcy, na których przecież obie rodziny przelały całą swoją miłość. Pal licho odszkodowanie, ale co zrobić z takim dylematem, z taką sytuacją. Nawet jeżeli nie oddamy dziecka, które pokochaliśmy, to przecież naturalne jest, że chcielibyśmy również mieć kontakt i budować więź z potomkiem, który nosi nasze geny.

poniedziałek, 9 czerwca 2014

Wspominki Tatrzańskie, czyli wracam do pracy (i wieczorami do bloga)

Jako się rzekło, trzeba trochę się wytłumaczyć z przerwy w notkach, dziękując za cierpliwość i dedykując to tym, którzy przez ten czas zaglądali na bloga.
Tym razem rzecz nie tylko w dostępie do sieci (zawsze mam trochę obawy jeżdżąc po kraju, ale zwykle udaje się coś znaleźć) - po prostu chodząc po górach i nocując w schronisku, nawet by mi do głowy nie przyszło by taszczyć notebooka, albo siedzieć samemu i coś pisać. Nie mówiąc już o zmęczeniu. 
Tak to już udaje nam się raz na jakiś czas zorganizować, by wyjeżdżać ciut wcześniej na przygotowywane przez nas konferencję i jeżeli odbywają się one w Zakopanem, idziemy w góry. Tym razem niestety nie pełnym zespołem, ale cóż zrobić... Ta czwórka obok to właśnie prawie cały skład działu. 
Planujemy, marzymy, próbujemy się przygotować na różne sytuacje, ale i tak zwykle bywa tak, że góry nas trochę zaskoczą. Tym razem zaskoczyły sporą ilością śniegu - na większości tras w wyższych partiach nie ma czego szukać bez dobrego sprzętu (raki, czekan). Pogoda cudowna, słońce spaliło nas równo, ale trzeba było robić korektę w naszych planach. Rysy (widzicie obok jakie to podejście) odpadły. Może i dobrze, że rozsądek wziął górę, bo tego dnia jeden mężczyzna i z niezłym ekwipunkiem spadł spod samego szczytu i poleciał w dół kilkaset metrów. Obserwowanie śmigłowca, albo nerwy, czy to przypadkiem nie ludzie z naszej sali w schronisku, to naprawdę nie jest miłe odczucie. 
Kto kocha Tatry, nawet bez "zaliczenia" szczytów, będzie miał frajdę, bo nawet jeżeli cofasz się w połowie drogi, doświadczenie majestatu i piękna gór, swojego wysiłku, satysfakcji, trudno porównywać z czymś innym. Do tego atmosfera starego schroniska nad Morskim Okiem, rozmowy, wygłupy, spotkania z innymi ludźmi. Coś pięknego. Zmęczenie odczuwa się mocno, ale wspomnienia są o wiele cenniejsze. Nie tylko widoki. Choćby takie poczucie, że coś co wydawało się tak odległe (po prawej), okazuje się po godzinie z kawałkiem (byłem w tej dolince na fotce z lewej), miejscem jak najbardziej "do zdobycia". 
Wspomniałem o zmęczeniu... Ano niestety wspinanie się w pełnym słońcu na odsłoniętym grzbiecie do najmilszych nie należy, a ja z roku na rok widzę, że wspinam się już nie dzięki siłom i kondycji, ale raczej uporowi :) Cóż innego pozostaje. Dobrze, że chociaż grupa się nie obraża na to, że muszą czasem poczekać. 
Pozostawiam Was z kilkoma fotkami, a najbliższe wieczory i weekend przeznaczę na nadrobienie ilości notek w tym miesiącu (z postanowienia nie rezygnuję - może się uda), porządki na blogu. Ta notka też pewnie zniknie, ale póki co cieszę się swoimi wspomnieniami i tym, że mogę się nimi z Wami podzielić. 
  






piątek, 6 czerwca 2014

Panaceum, czyli gdy życie boli

Zapowiadałem chwilową przerwę w notkach, ale po po powrocie czas by luki zapełnić. A ponieważ ostatnio sporo oglądałem tv (przy wpisywaniu ankiet nie ma to jak dobry odmóżdżacz) to i jest o czym pisać.  
Łapię rzeczy i nowsze i starsze, najczęściej sugerując się nazwiskiem reżysera, lub opisami. I tak trafiłem na ostatni (podobno to rozstanie z kinem) Stevena Soderbergha. Coś co zapowiadało się jako niezły thriller, okazało się jednak nie do końca daniem tak smacznym jak by się mogło oczekiwać.

Nie ma jednej Rosji - Barbara Włodarczyk, czyli chyba lepiej było w telewizji

/
Rano pisałem o Rosji (film Żyła sobie baba) i wieczorem też Rosja :)

Pamiętacie z TVP reportaże z Rosji pod wspólnym tytułem "Szerokie tory"? Podobało Wam się? Barbara Włodarczyk, wieloletnia korespondentka telewizji w Moskwie, zna Rosję na pewno od różnych stron, ma na pewno też talent, by znaleźć ciekawych rozmówców i dzięki "normalnym" ludziom, pokazać nam to czego pewnie żaden turysta na pierwszy rzut oka nie dostrzeże. Dzięki temu pokazuje nam różne oblicza tego kraju, cały przekrój zarówno społeczny, jak i geograficzny. Od milionerów, aż po bezdomnych, od wieżowców po podziemia, od Moskwy po Syberię. Słucha, wypytuje, a ponieważ jeździ z kamerą, pewnie ma nawet więcej otwartych drzwi, niż ci, którzy pracują jedynie piórem. I oto część z tych reportaży telewizyjnych, teraz ukazuje się w formie książkowej.

środa, 4 czerwca 2014

Jack Strong, czyli co by było gdyby

Dwadzieścia pięć lat mija od pamiętnych wyborów 4 czerwca '89 roku. Sporo wspomnień się przypomina (mimo, że nie mogłem głosować, angażowaliśmy się mocno), ale ostatnie dni jakoś mocno skłaniały do tego by zastanowić się nad historią i jej różnymi postaciami. To takie dziwne, że jednych mimo przewin wciąż próbuje się usprawiedliwiać, a innym odmawia się ewidentnych zasług.
Zastanawialiście się kiedyś co by było gdyby...

I tak przechodzimy do filmu, który bardzo mi pasuje do dzisiejszej rocznicy. Ba, w pewien sposób fajnie też koresponduje z wizytą prezydenta Obamy (bo wielu twierdzi, że Kukliński ma zasługi jedynie dla USA, a nie dla Polski). I nie mam zamiaru przeprowadzać tu analiz: bohater, czy zdrajca. Skupmy się na filmie.

wtorek, 3 czerwca 2014

Detektyw, czyli co ja będę ściemniał - jedna z najlepszych produkcji telewizyjnych ostatnich lat


Najpierw mała zaległość - pojawiła się notka o filmie "Co kryje prawda". Rzecz starsza, ale obejrzana z przyjemnością. 
A dziś serialowo. I również pewnego rodzaju zaległość - przecież już ponad miesiąc minął od obejrzenia ostatniego odcinka pierwszego sezonu i coraz częściej pisze się o tym serialu w kontekście tego co nam twórcy pokażą w kolejnym. A ja jeszcze nic nie napisałem? No wstyd. Toż to jedna z najlepszych produkcji ostatnich lat. Mroczna, magnetyczna, ze świetnym klimatem, aktorsko na najwyższym poziomie i ze scenariuszem, za który należą się brawa na stoją. No i chyba dopiero w tym filmie zwrócił moją uwagę tak bardzo Matthew McConaughey. Choć partnerujący mu Woody Harrelson zagrał bardzo dobrze, to właśnie McConaughey przykuwa najbardziej wzrok i od tego serialu wypatruję go gdzie tylko się da (w ciągu ostatniego miesiąca pisałem już chyba o dwóch jego rolach, a jeszcze przecież Wilk...).

niedziela, 1 czerwca 2014

Żyła sobie baba, czyli rozliczyć się z człowieczeństwa... I rozdawajka.

Dziś dwie notki nawiązujące tematycznie do Rosji. Pierwsza dotyczy filmu, a wieczorem książka. A jak dobrze pójdzie to jutro kontynuacja w tej samej dawce. 
Dziś film, który pokazuje jak można w sposób bardzo emocjonalny, naturalistyczny, niby poprzez historię jednostki, ale opowiadać o losach całego narodu, jego historii. W życiu głównej bohaterki można dostrzec nie tylko los wielu kobiet, siłę do znoszenia przeciwności i nieszczęścia, których źródłem są najczęściej mężczyźni, ale wciąż w tle mamy wydarzenia, które pokazują nam realia Rosji w okresie Rewolucji. Tylko kilkanaście lat (chyba 1909-1921), a oglądasz to niczym sagę wielu pokoleń, tak wszystko szybko się zmienia. Świat wariuje i żadne próby przystosowania się do jego realiów mogą nie być wystarczające.