Fargo, czyli kocham ten film

Pisałem o pierwszym sezonie serialu, o drugim chyba już nie będę (ale jatka!), ale przecież nie pisałem jeszcze o oryginale, od którego wszystko się zaczęło. Film braci Coen, tak prosty, a jednocześnie tak cudownie pokręcony, szybko zyskał status kultowego i nic dziwnego, że potem inspirował do stworzenia czegoś w tym samym stylu. Połączenie dramatu, kryminału z dość zaskakującymi postaciami, sprawia, że Fargo często odbierane jest jako czarna komedia. W tak zaskakujący sposób twórcy kierują losami tych postaci, łącząc grozę z groteską, przemoc z totalnym nieudacznictwem i pechem, że tego filmu trudno nie pokochać.
W zimowej scenerii Minnesoty, w niewielkim miasteczku, ciężko jest o odmianę swojego losu. Jednym z najlepszych wyjść wydaje się wyjść za kogoś bogatego, ale co zrobić jeżeli teść nie jest skory do oddania nadzoru nad funduszami na które się liczyło? Przed takim wyzwaniem staje Jerry (William H. Macy), drobny sprzedawca samochodów, marzący o wielkim biznesie. Jak zdobyć pieniądze i wyjść z kłopotów finansowych?

Ghost in the Shell, czyli maszyna do zabijania

Do kina ostatnio nie chodzę, ale za to próbuję nadrabiać zaległości z małym ekranem. Westworld w drugim sezonie co prawda nie nie wzbudza we mnie tak wielkich emocji, ale szykuje się jeszcze kilka rzeczy ciekawych przed wakacjami. Szkoda tylko, że nie S-F. Jakoś wsiąkłem w kryminały i potrzebuję chyba jakiejś odmiany. Dlatego z taką ciekawością zasiadłem do obejrzenia Ghost in the Shell. Co prawda ze świadomością, że to amerykańskie wariacje na temat japońskiego oryginału, ale tamten jakoś dotąd mi się nie trafił do obejrzenia. Chyba świadomie go unikam, bo za mangą i anime po prostu nie przepadam, nie rozumiem zachwytów nad tą stylistyką i jej nie kupuję. Ale wersja aktorska? No czemu nie? Już parę razy z komiksów wyszło coś całkiem fajnego na ekranie. Czytając komentarze i opinie już wiedziałem, że w porównaniu z pierwotną wersją, będzie mniej klimatycznie, bez tak dużej dawki filozofii, za to z naciskiem na akcję. I chyba dlatego, że to wiedziałem, zawodu nie było.

Nowi Londyńczycy - Ben Judah, czyli nie poznaję tego miasta

Seria Mundus od Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego po raz kolejny daje mi sporo frajdy. Może nie jest to lektura na jeden wieczór, trzeba trochę ją przetrawiać, ale za to ile po niej refleksji. To opowieść o tym jak zmienia się Londyn pod wpływem napływu imigrantów. I nie chodzi tu jedynie o ostatnią dekadę, choć na pewno różne zjawiska zarysowały się silniej na całym świecie, wszyscy chyba zaczęliśmy baczniej zwracać uwagę na cudzoziemców, zastanawiać się nad tym jak oni asymilują się do społeczności, nad różnymi problemami, które stają zarówno przed nimi, jak i krajami, które stają się dla nich nową ojczyzną. Ben Judah w swej książce postanowił jednak nie tyle zająć się analizą zjawiska w całej jego rozciągłości, przyjmując inne założenie - kto wie, czy nie dużo ciekawsze. Postanawia jak najbardziej zbliżyć się do swoich bohaterów: bezdomnych, służących, prostytutek, nielegalnych imigrantów, żebraków, robotników szukających nawet najmniej opłacanych prac, wysłuchać ich historii, starając się nie komentować tego co usłyszy. Czasem doda od siebie jakiś kawałek statystyk, jakichś badań, ale to nie jest opracowanie naukowe, a raczej bardzo ciekawe impresje, obrazy z ulic, metra, przystanków, tanich barów, zaułków, salonów gier, domów na przedmieściach. Tą próbę uchwycenia jakichś ulotnych chwil, wrażeń, szarości życia, spraw jakimi żyją jego postacie, podkreślają nie tylko słowa, ale również czarno białe zdjęcia, tak dalekie od tego co można zobaczyć w przewodnikach i folderach reklamowych Londynu.

Co tam czytają dzieci, czyli Kroniki Archeo

Dziś Dzień Dziecka i z tej okazji szybka notka poświęcona jednej z lektur dziecięcych. Tak się u nas w domu złożyło, że starsza córa czyta dużo więcej, ma już swój gust, coraz częściej też sięga do moich półek. A młodsza? Nie daje się za bardzo przekonać do moich książek z dzieciństwa, z lekturami szkolnymi czasem mnie nieźle zaskakuje, bo czyta nawet bardzo poważne rzeczy i całkiem jej się podobają, a dla przyjemności? Cóż... Podoba jej się to co i w kinie, czyli akcja i przygoda. Na półkach upchane Star Wars, jakieś pojedyncze rzeczy, które jej wpadły w oko, ale jedna seria towarzyszy już chyba ponad 5 lat. Widzicie obok tom pierwszy, który podczytywaliśmy sobie wieczorami razem, a na tegorocznych Targach w Warszawie kupiłem najnowszy, czyli już 10 z kolei.
Agnieszka Stelmaszczyk pisuje sporo dla młodszej dzieciarni, ale ten cykl celowany jest już w starsze klasy, czyli powiedzmy takich prawie nastolatków. I córka jakoś ma sentyment do tych tytułów, choć już trochę z nich wyrosła, jest już starsza niż bohaterowie tych książek.

Broad Peak. Niebo i piekło - Bartek Dobroch, Przemysław Wilczyński, czyli o tych, którzy kochają góry

Ci którzy zaglądają na bloga, pamiętają jak kręciłem nosem na książkę Hugo Badera, która miała w jakiś sposób wyjaśnić tragedię wyprawy na Broad Peak - moim zdaniem powstała wtedy książka nie tylko subiektywna, ale i nierzetelna. Ktoś kto nie zna gór, trudno żeby zrozumiał wszystko to co się z nimi wiąże - autor nie stał się członkiem wyprawy "ratunkowej", od początku był skonfliktowany i pisał głównie swoje wrażenia i przemyślenia. Dobroch i Wilczyński od początku postawili sobie chyba inny cel, starając się dotrzeć do jak największej ilości ludzi, którzy mogą pomóc im pokazać kolejne fragmenty historii, aby pokazać jej najpełniejszy obraz. I dzięki temu to jedna z lepszych rzeczy jakie czytałem, nie tylko w nawiązaniu do tej  konkretnej wyprawy, ale i do książek o górach jako takich. Z każdego rozdziału bije tu bowiem pasja i miłość do  tego wyjątkowego sposobu doświadczania piękna świata. Po ogromnym wysiłku stanąć na szczycie, przeżyć ten zachwyt, szczególne emocje - kto tego nie zaznał, ten nie zrozumie fenomenu himalaizmu i alpinizmu. Wszystkie te pytania: po co?  to zbyt wielkie ryzyko, koszty, egoizm, bo krzywdzi się bliskich, stają się mało istotne, gdy zrozumie się emocje, motywacje i doświadczenie tych, którzy tego spróbowali.

Spotkać tę drugą połowę, czyli trylogia Przed wschodem słońca

 Dziś zmieniam kolejność w tytule notki, bo ciężko by zmieścić w jednym aż trzy filmy, a warto o nich napisać razem, bo w połączeniu są jeszcze ciekawsze niż każdy z nich z osobna.
"Przed wschodem słońca", "Przed zachodem słońca" i wreszcie "Przed północą". Dzieli je 18 lat, ale opowiadają jedną i tę samą historię dwójki ludzi, których uczucie możemy obserwować. I powiem Wam, że to jeden z ładniejszych, ale i mądrzejszych filmów o miłości. Pokazuje bowiem nie tylko zauroczenie, ale i przyjaźń, kryzysy, tęsknoty. Jest romantycznie i pięknie, są jednak chwile gdy już sami nie wiemy, czy nie lepiej by było, by od siebie odpoczęli, by się nie ranili. Przeznaczenie, bo przecież trudno uwierzyć z początku by ta znajomość miała szansę na rozwinięcie. Francuzka i Amerykanin, Celine (Julie Delpy) i Jesse (Ethan Hawke) spotykają się w pociągu, ale nawet nie jadą do tego samego miejsca. No chyba, że...

Toń, czyli oscar za okładkę i brawa za treść

Moja przygoda z książkami Marty Kisiel rozpoczęła się niezbyt dla mnie szczęśliwie, bo "Nomen omen" trochę rozczarował, marudziłem, że mało zabawne, że dialogi zbyt sztucznie młodzieżowe... A potem musiałem odszczekiwać. Każdy kto czytał moją notkę o "Dożywociu" był tego świadkiem. Rechotałem jak głupi i cieszyłem się jak dziecko z kontynuacji. Dorzuciwszy jeszcze "Szaławiłę" Ałtorka (to nie błąd), poszła jednak w innym kierunku. Wróciła do Wrocławia, w przestrzeń miejską, ale z historią dużo mroczniejszą niż to co spotykało szaloną Salomeę Przygodę.
Ale zanim trochę o wrażeniach, to ogromne brawa dla wydawcy i wszystkich, którzy przyłożyli się do wybrania takiej okładki. Tomasz Majewski ma u mnie mojego prywatnego oscara za to to co przygotował! Co za klimat! Zdecydowanie okładka roku i iskierka nadziei, że wydawcy naprawdę będą większą uwagę przykładać do oprawy graficznej, projektów, nie powielając koszmarków klejonych w komputerze. 

Co za gość, czyli Eastwood w Na linii ognia i Doskonały świat

Nie wiem czy to kwestia tego, że sam się starzeję, ale z coraz większym szacunkiem podchodzę do aktorów, którzy towarzyszyli mi przez lata mojej przygody z filmem i serce mi się raduje gdy nie schodzą na psy (bo niektórzy schodzą). Do takich gości należy dla mnie na pewno Clint Eastwood. I dziś łączę dwa szkice notek o oglądanych jakiś czas temu (po raz kolejny) filmach, by oddać mu hołd. I mam nadzieję, że będzie mi to dane jeszcze nie raz. Trzymaj się staruszku w zdrowiu i bądź sobą!
Grywał bardzo często twardych gości, z zasadami, takich, dla których honor jest ważniejszy niż cokolwiek innego. Starzeje się znakomicie, bo nie tylko grywa, ale i sam tworzy filmy (i to niezłe), ma wyraziste poglądy i nie boi się iść trochę pod prąd temu co promuje czasem Hollywood. Broni tego co dla niego jest ważne. I dziś o dwóch bardzo dobrych filmach, które uwielbiam i gdzie pokazał to co potrafi.

Osobliwości - Tomasz Budzyński, czyli witajcie w teatrze groteski

Trzecia płyta zabrana do auta i chyba jedyny niewypał w tym zestawie. I sam się zastanawiam czemu. Budzyńskiego bardzo lubię, choć nie ukrywam, że największy sentyment mam do Armii. Solowe i różne poboczne nagrania tego artysty (malarza, poety, muzyka), przekonują mnie trochę mniej, choć "Lunę" wspominam dobrze. To było takie akustyczne, spokojne granie. "Osobliwości" to już trzeci solowy krążek, na pewno odmienny od tego co Budzy robi z zespołem, ale wydaje mi się, iż odmienny w porównaniu z wcześniejszymi nagraniami. Poszukiwania i eksperymenty trwają.
"Osobliwości" mam wrażenie, że mają charakter i klimat ścieżki dźwiękowej do jakiegoś przedstawienia, czy filmu, tak jakby tworzący je od początku nie traktował ich jako piosenek do radia. Stąd ich chwilami drażniące brzmienie, powtarzalność, surowość.

Pendemic Legacy, czyli cały rok zmagań

Zagrzebałem się w kilku dobrych lekturach i korzystam z leniwej niedzieli, by się nacieszyć możliwością czytania prawie w spokoju. Żeby jednak nie porzucić zupełnie Notatnika, który i tak ostatnio zaniedbuję, po raz kolejny sięgam po planszówkę. Tym razem dość wyjątkową, bo nawet Time Stories, z kilkoma godzinami rozgrywki, podejściami do scenariuszy,  może się schować. Pandemic Legacy towarzyszy nam od początku roku i mamy jeszcze przed sobą sporo rozgrywek... A umówić się we czwórkę w tym samym składzie nie jest zawsze prosto. Ekipa rozpoczęła walkę z epidemią, musi więc ją skończyć i nie ma zmiłuj. Wydawało się, że po dwóch miesiącach niczym nas ta gra nie zaskoczy, ale wciąż stawia przed nami niełatwe wyzwania (właśnie nie tak dawno skrewiliśmy majowy scenariusz).Ale po kolei....

Super Black Market Clash - The Clash, czyli łapcie instrumenty i jazda

Drugi z albumów jakie sobie zabrałem w drogę do Białowieży. O trzecim na dniach. Tym razem wyszedłem z założenia, że biorę płyty, których bardzo dawno nie słuchałem w całości. I trafiło na The Clash. Zwykle sięgam po znane numery, które lubię i mogę nawet ryczeć razem z wokalistą, a tu coś trochę innego. Ten krążek to bowiem zbiór kawałków jakie trafiały na stronę B singli (kto pamięta te czasy, gdy było oczywistością, że płyta ma dwie strony?), oczywiste więc, że mniej znanych.
To raczej smakołyk dla koneserów, tych, którzy lubią zespół, ale powiem Wam, że słucha się tego całkiem fajnie. Na pewno można odkryć różne twarze i eksperymenty tego zespołu.
Choć to legenda punk rocka, to przecież nasze skojarzenie z tym gatunkiem bliższe jest raczej Pistolsom, niż temu co robił The Clash. Mimo wszystko jednak wolę ekipę Strummera, bo mam wrażenie, że są mniej na pokaz, to co robią nie jest takie wykoncypowane. Zaangażowanie polityczne, reprezentowanie realnych "dołów", a muzycznie?

Historia Bez Cenzury 3 - Wojciech Drewniak, czyli Poland first to fight

Trzecia odsłona Historii Bez Cenzury. Wojciech Drewniak i jego ekipa nie zwalnia tempa, materiału o ciekawych postaciach w historii (nie tylko naszego kraju, choć głównie na tym skupia się ostatnio autor) jest masa, nie pozostaje więc nic innego jak szykować co bardziej smakowite kawałki i w rozbudowanej formie zbierać je w kolejnych książkach.
Byli już polscy władcy, byli bohaterowie (wielkie koksy, że zacytuję tamten tytuł), a teraz pora na II Wojnę Światową i kolejną garść fascynujących opowieści o ludziach zasługujących na pamięć i szacunek. Skoro forma się podoba i HBC z kanału na Youtube już na dobre przyjęło się w wersji papierowej, można pewnie spodziewać się kolejnych tomów. Co teraz? Wpływowe kobiety? A może spiskowcy i powstania? Chociaż nie, Drewniak nie przepada za opowiadaniem o sprawach przegranych, raczej szuka tematów, które wprawiałyby polskich czytelników w dumę, rozbudzałyby apetyt na więcej. Zbiera ciekawostki, fakty i przypuszczenia, a potem podaje je na własny sposób: bez dat, bez zadęcia, bez przejmowania się słownictwem.

Uknown pleasures - Joy Division, czyli targa duszą

Ponad 8 godzin za kółkiem, zobaczyć Białowieżę i od razu wracać, ech jak czasem by się chciało zostać gdzieś na dłużej. Jazda samotna to zawsze okazja by wyciągnąć trochę starych płyt i na nowo się nimi cieszyć. I dziś notka o jednym z takich krążków. 


To blisko 40 lat minęło. I choć film przypomniał nieco Joy Division i jej charyzmatycznego lidera, czyli Iana Curtisa, dziś niewiele osób pamięta ich muzę. Może wpadający w ucho i przerabiany w nieskończoność "Love Will Tear Us Apart". Nagrali raptem dwa krążki. "Closer" okrzyknięty arcydziełem i płytę, która już zapowiadała co nas muzycznie czeka, ale jeszcze była trochę jedną nogą w punk rocku, w inne energii. Prosta perkusja, gitara, bas (jest już ten charakterystyczny styl, który nawet po latach słychać będzie w New Order) i wreszcie on. Bez jego wokalu i depresyjnych tekstów, tak naprawdę kapela nie miałaby w sobie nic wyjątkowego.