Nić widmo, czyli pracownia niczym strefa sacrum

Już wszyscy zapomnieli o Oscarach, a ja wciąż zalegam z notkami na temat niektórych nominowanych. No nic - nadrabiam. I to z dużą przyjemnością, bo zostały mi naprawdę ciekawe tytuły. Choćby dzisiejszy. Najbardziej zmysłowy ze wszystkich nominowanych. I to mimo, że z nagości to może zobaczycie tu kawałek gołego ramienia. Tu wszystko jest jakieś wyjątkowo zmysłowe i klimatyczne - od cudownych strojów aż po urokliwe zdjęcia, muzykę.

Pusher, czyli niech się schowa Tarantino

Nicolas Winding Refn zanim triumfalnie podbił serca krytyków i widzów "Drive" i "Tylko Bóg wybacza", nakręcił trylogię, która dużo mówi o jego spojrzeniu na świat i stylu opowiadania historii. W tytule notki zestawiłem tego duńskiego reżysera z Tarantino i choć może wydawać się to może trochę na wyrost, obu charakteryzuje podobna bezczelność i umiejętność szokowania widza przemocą. Obaj podają ją jednak w trochę inny sposób - oglądając Pushera raczej nie masz poczucia, że coś tu jest "dla jaj", chwilami czujesz się tak, jakbyś oglądał naturszczyków naprawdę rozwalających szczęki konkurencji i krojących piłą tych, którzy im podpadli. Zaglądamy do świata drobnych i grubszych przestępców, bez tworzenia jakichś specjalnych kreacji postaci (bo ma być zabawnie/strasznie/ciekawie), a grający aktorzy wchodzą w to całymi sobą. Kto zobaczy raz Mikkelsena, ten na pewno tej roli nie zapomni. Brutalność, brak zasad i hamulców, alkohol, narkotyki, język i działania pełne przemocy - oto sedno całej trylogii.

Linie kodu kreskowego - Krisztina Tóth, czyli kobieca wrażliwość i piękny minimalizm

Grzebiąc w różnych szkicach notek ze zdumieniem odnajduję rzeczy przeczytane lub obejrzane wiele miesięcy temu, a ja wciąż o nich nie napisałem. Dziś to już niełatwe. A przecież warto choćby kilka zdań. Jak choćby o książce Krisztiny Tóth. No tak - klimaty węgierskie powracają. Lekturę wybraliśmy na DKK, bo gościliśmy Anię Butrym - opowiadała bardzo ciekawie o pracy tłumaczki, niuansach języka węgierskiego, tak że nie tylko sama powieść była tematem spotkania. I jakoś mi umknęło, żeby coś napisać.
Pamiętam, że w tych miniaturowych opowiadaniach był bardzo ciekawy klimat - szczególnie dla kogoś kto jak ja pamięta jeszcze PRL i to jak wyglądało dzieciństwo w cieniu wielkiego brata. Była też wrażliwość. Szczególnie poruszające były te dotyczące losu dzieci.

Cień przeszłości - Grzegorz Gołębiowski, czyli a mówią, że historia jest nudna

Po książkach m.in. Leszka Hermana, Macieja Siembiedy, czy ostatnio recenzowanej u mnie powieści Tadeusza Biedzkiego, oto kolejny polski autor próbuje wejść w buty Dana Browna. I nie ma w tym nic złego - wykorzystanie fragmentów historii, ciekawych miejsc, jakichś legend lub opowieści o tajemnicach lub skarbach aż samo prosi się o atrakcyjną formę, by czytelnik chętnie po taką mieszankę sięgnął. U jednych przybiera to formę bardziej sensacyjną, u innych przygodową, czasem znowu staje się rasowym kryminałem. Ważne jest jednak by sama akcja nie zasłoniła zupełnie tła i sprawy o jaką toczy się rozgrywka, bo to ona zwykle stanowi o oryginalności danej powieści. Chyba wszyscy przyzwyczailiśmy się już do tajemniczych agentów obcych wywiadów, szajek złodziejskich wyposażonych o niebo lepiej niż policja, do pościgów, porwań, bójek i strzelanin. Ale gdy to wszystko zafunduje nam się w naszych realiach, miejscowościach mniej lub bardziej znanych, ale na pewno swojskich, przy okazji opowiadając jakąś ciekawą historię, to wszystko staje się sto razy ciekawsze. Paryż, Rzym, czy Florencja na pewno są ciekawe, ale przecież i u nas można znaleźć sporo tajemnic, skarbów, cudownych miejsc i zabytków.
Nie ukrywam, że lubię takie połączenia, świetnie się przy nich bawię, dlatego podchodziłem do debiutu Grzegorza Gołębiowskiego z dużą ciekawością.

Seks w życiu kobiety, czyli wszyscy na kozetkę!

Gdy się polubiło jakiś teatr, potem jest ewidentny kłopot gdy przychodzi czas na napisanie mniej przyjemnych słów. A właśnie tak tym razem mam z Teatrem Gudejko. Najnowsza ich premiera, przygotowana we współpracy z teatrem IMKA miała świetną reklamę, obiecywano spektakl odważny, aktualny, zabawny, a tymczasem "Seks w życiu kobiety" okazał się eksperymentem średnio udanym. Czemu piszę eksperymentem? Bo postawiono na połączenie przygotowanego scenariusza i kabaretowej improwizacji, dialogu z publicznością. Katarzyna Pakosińska ma na pewno w tym drugim spore doświadczenie, ale teraz niestety miałem wrażenie, że chyba zżarła ją trema i nie bardzo potrafiła się zdecydować w którą stronę pójść, sprawiała wrażenie zagubionej. Ni to wykład, prezentacja psycholożki na temat roli seksu w życiu kobiety, już cieszymy się na to, że będzie pikantnie, szczerze i dowcipnie (i pewnie dostanie się panom), a tu nagle wolta. Wejście na scenę partnerującej jej Anny Guzik, niby wyciągniętej z publiczności, mocno zmienia charakter przedstawienia i tak naprawdę do końca pozostajemy już w pewnym zagubieniu.

Genialny klan, czyli czy mi wybaczycie?

Po raz kolejny wracam do Wesa Andersona, jednego z większych oryginałów kinematografii. Jego poczucie humoru i wrażliwość nie wszystkim odpowiada, dla tych którzy je pokochali, oglądanie ich nawet po kilka razy, wcale nie jest wariactwem. Choćby ta historia o Tenenbaumach, bardzo specyficznej rodzince, pełnej różnych freaków. Tak to często bywa, że za genialnością w jakiejś dziedzinie idą jakieś spore trudności w innych płaszczyznach, choćby społecznej, czy emocjonalnej. Jeżeli do tego dodamy jeszcze skomplikowaną sytuację rodzinną, nic dziwnego, że każde z nich nosi w sobie jakieś fobie, traumy, lęki. Historia totalnie zakręcona, z tych gdzie pod śmiechem czai się jakaś refleksja.

Zjednoczone stany miłości, czyli po prostu przytul

Czasem zdarzają się takie filmy, wobec których człowiek czuje się po prostu trochę bezradny. Widzi układankę, rozumie mniej więcej co było celem jej twórcy, ale za cholerę nie rozumie komplikowania fragmentów obrazów, ich sensu i potrzeby. To tak jak w teatrze gdzie modne zrobiło się rozbieranie, rzucanie kurwami i odwoływanie się do współczesnych realiów, niezależnie od treści sztuki. Szokować. Wstrząsnąć. Zaskoczyć.
Tyle, że to co ogląda się po raz n-ty, nie ma w sobie już nawet ułamka potencjału i siły tego kto pierwszy się odważył. Jeżeli ktoś oglądał filmy choćby Seidla, tego Wasilewski pewnie raczej znudzi niż oburzy. W przeplatających się historiach czterech kobiet dostrzeże samotność i ogromne pragnienie miłości, ale i tak będzie pewnie zadawać sobie pytanie czy to trzeba opowiadać w ten sposób.

Śmierć w Chateau Bremont - M.L Longworth, czyli tam wino smakuje inaczej

Wydawnictwo Smak słowa odkryło dla nas Horsta, o którym pisałem kilka dni temu, zafundowało nam kryminały kulinarne, a teraz szykuje dla nas kolejny cykl. Trochę inny w stylu, klimacie, to raczej propozycja dla tych, którzy lubią klasykę typu Agathy Christie. Ale powiem Wam, że to całkiem smakowita rzecz. Trochę leniwa atmosfera francuskiej Prowansji, stare miasteczko Aix-en-Provenc, dobre wino, pyszne jedzenie, piękne okoliczności przyrody... I morderstwo? A może jednak wypadek. Sprawa jest dziwna, bo miejscowy szlachcic wypada z okna, we własnym domu. Może jednak ktoś mu "pomógł"?
Śledztwo prowadzi sędzia Antoine Verlaque, a pomagać mu będzie jego dawna miłość profesor prawa, Marine Bonnet. To właśnie ta para będzie bohaterami kolejnych tomów cyklu.

Azul, czyli kafelki nawet dla początkujących

Powoli ogarniam notki do których porobiłem jedynie zajawki, dopisuję choć po kilka zdań, ale ewidentnie początek maja mnie rozleniwił z pisaniem. Końcówka kwietnia była intensywna (najpierw Tatry Zachodnie, potem Budapeszt), a teraz ciężko się wdrożyć na nowo w rytm. Ale sporo niezłych lektur za mną. Przedpremierowo lada dzień spodziewajcie się notki o najnowszej książce Marty Kisiel. Dziś też zacząłem stukać o książce, ale najpierw odciągnął mnie kolejny odcinek Gomorry (już trzeci sezon), potem obiad i jakoś nie mogę skończyć pisania. Zatem kryminalnie jutro. Dziś planszówkowo. To w tej chwili chyba numer jeden jeżeli chodzi o wymarzony zakup. Gra, która podbiła moje serce natychmiast i tylko wyglądam okazji, by zarazić nią rodzinę. Sam grałem w nią na naszym klubie planszówkowym dzięki Tomkowi i mam nadzieję, że się nie obrazi, bo posiłkuję się zdjęciem gry z jego bloga (którego serdecznie polecam - Board Games Addiction).
Azul oczarowuje świetnym wykonaniem i cudownie kolorowymi kafelkami. A potem również tym jak prosto można wytłumaczyć zasady, chwycić w mig o co biega i potem tak jak ja... wygrać w pierwszej rozgrywce.

Jedna jedyna - Jørn Lier Horst, czyli co krok to ślepy trop

Kwiecień dopełniam dopiero dziś, ale co zrobić... Budapeszt zwiedzamy intensywnie i czasem nie ma już sił na pisanie.
Do notki wybieram jednego ze swoich ulubieńców. No może przesadzam, ale jak dotąd czytałem jego wszystkie kryminały z komisarzem Williamem Wistingiem i każdego kolejnego wypatruję z niecierpliwością, praktycznie od pierwszego. I nie ma to nic wspólnego z tzw. wypełnianiem historii - rzeczywiście u nas rozpoczęto wydawanie serii od środka, a od niedawna dopiero się cofnęliśmy do początku, by poznać pierwsze sprawy. Nie, po prostu facet pisze tak, że chciałoby się kończąc, natychmiast sięgać po kolejną książkę. Niczym dobry serial, który jeszcze się nie znudził.
Horst zna się na pracy policjantów, pisze o przesłuchaniach, grzebaniu w papierach, szukaniu drobiazgów, które być może pominął ktoś inny, naradach... To nie jest śledztwo prowadzone przez samotnego wilka, ale cały zespół, choć faktycznie Wisting ma niesamowitego nosa i niejednokrotnie rozwiązuje sprawy nawet z zamierzchłych czasów.

Mad Max: Na drodze gniewu, czyli znakomite odświeżenie cyklu

Dziś dostałem info, że żona z młodszą córą zaliczyły już najnowszą odsłonę Marvella w kinie, widzę więc że przyjdzie mi się wybrać samemu. Nie przepadam za tymi bohaterami, ale mimo wszystko jestem ciekaw. Dla mnie bajki tego typu to rzeczy nawiązujące do mojego dzieciństwa - choćby Star Wars - one rozpalają wyobraźnię i podsycają wspomnienia, choć zwykle nie dają tyle frajdy co lata temu. Bywają jednak niespodzianki jak choćby znakomite moim zdaniem odświeżenie cyklu o Mad Maxie. Ależ to jest widowiskowe, szybkie, mocne. Nie wiem czy nawet poprzednie części dawały takiego łupnia od strony wizualnej. Raczej nie, choć to przecież inne czasy.
Niby wszystko jest proste niczym budowa cepa, ale jak to się ogląda! Postapokalipsa dawno nie była tak widowiskowa. Zresztą spora część filmu to pościg i ostra jazda bez trzymanki rozpisana jedynie na ryk silników, przemyślne sposoby zabijania oraz smród benzyny. Nawet nie można powiedzieć więc, że jakoś poznajemy lepiej kulisy tego świata. Od razu wrzucani jesteśmy w wydarzenia.

Małe życie - Hanya Yanagihara, czyli rany, które nie chcą się goić

Do końca kwietnia jeszcze trzy szkice. A potem jedynie porządkowanie bloga. Może pora go zawiesić skoro nie wyrabiam się z pisaniem?
"Małe życie". Najgłośniejsza amerykańska powieść roku, zachwyty niektórych krytyków i dość mieszane uczucia czytelników. Zdecydowanie o "Małym życiu" mówiło się bardzo dużo i mocno podzieliła ona tych, którzy po nią sięgnęli. Sam przyznam, że miałem z nią spory kłopot - po pierwszych kilkudziesięciu stronach miałem sporą ochotę ją odłożyć. Nic wyjątkowego, jakieś grafomańskie wypociny o czwórce przyjaciół, ich marzeniach i obawach. Ani w tym miasta, jakiejś szerszej perspektywy, większych emocji. Powoli jednak wchodziło się w ten ich świat, szybko przechodząc przez inicjację i obserwując jak radzą sobie z pierwszymi sukcesami, sami się dziwiąc, że tak wiele otrzymują od życia. Architekt, aktor, malarz oraz prawnik. Niby ich drogi zawodowe nie były zbieżne, ale jakoś przyjaźń przetrwała. 
Zwyciężyła ciekawość. Choć pewne sprawy wydawały mi się mało wiarygodne, ale mimo wszystko chciało się poznać tajemnice Jude'a do końca, doczekać też tego, by uwierzył we własne szczęście.
...
Ciąg dalszy powstanie lada dzień...

Kruk, czyli rozwiązanie tkwi w przeszłości

Notkę piszę jeszcze przed obejrzeniem ostatniego odcinka, ale nie mogę się powstrzymać. Rzecz jest całkiem świeża, więc może namówię jeszcze kogoś na polowanie na ten serial? To co dotąd zobaczyłem chyba stawia Kruka nawet wyżej od Belfra - chodzi przede wszystkim o powikłaną zagadkę i o duszny, zagadkowy klimat tego filmu. Polesie, świetna muzyka i zdjęcia, bardzo dobrzy aktorzy, a do tego historia, która naprawdę przyprawia o ciarki na plecach. Rzadko kiedy twórcy decydują się na rozpoczynanie serialu tak zagadkowo, jakby od środka, niewiele wyjaśniając i zmuszając prawie do końca na rozwikłanie tajemnicy.
Pokręcony jest już sam główny bohater, przy którym wciąż pojawia się jego przyjaciel, ewidentnie wpędzając go w poczucie zmieszania, zakłopotanie, a czasem nawet we wściekłość. Adam Kruk, pracujący w wydziale kryminalnym w Łodzi, zostaje oddelegowany do Białegostoku, by poprowadzić dochodzenie w sprawie przemytu papierosów. Tamtejsza policja ewidentnie nie jest zainteresowana ukróceniem procederu, to musi być ktoś z zewnątrz. Dla Adama to powrót w rodzinne strony, bo to właśnie w tamtejszym domu dziecka dorastał i tam poznał swojego najlepszego kumpla, który teraz jest jego cieniem.