sobota, 16 sierpnia 2014

Quirke, czyli whisky i samotne śledztwo. I kolejny tydzień wakacyjnej rozdawajki

Przy zalewie różnych sensacyjnych i pseudo kryminalnych amerykańskich produkcji, wciąż z ogromną przyjemnością sięgam po rzeczy bardziej retro, szukając raczej klimatu, pomysłu, a nie powtarzania wciąż z odcinka na odcinek tych samych pomysłów. Trafiłem więc ostatnio na Quirke - produkcję BBC, która choć ma zdaje się zaledwie 3 odcinki (jestem po dwóch) to daje trochę oglądania, bo każdy ma grubo ponad 60 minut (tak jak i Endevour, o którym też mam zamiar napisać). Fabuła oparta jest na książkach Benjamina Blacka - co prawda niewiele mi to mówi, ale podobno to pseudonim znanego w Irlandii pisarza. To co daje frajdę to umieszczenie akcji w latach 50-tych w Irlandii i lekko mroczny, knajpiany klimat filmu.

piątek, 15 sierpnia 2014

The Following, czyli kogo fascynuje zbrodnia

Kanał telewizyjny Fox pamiętam, że przez wiele miesięcy był niczym nałóg - taka dawka sensacji, w zestawieniu z tym co proponują nam nasze krajowe programy, kilka lat temu to było wielkie wow! Potem przyglądałem się jak te same seriale wchodzą do nas po roku pod hasłem "premiera" i trzeba czekać tydzień na kolejny odcinek. Wiem, wiem wyśmiejecie mnie, bo powiecie mi: od czego internet, ale ja po prostu lubię oglądać seriale na większym ekranie i w większym komforcie.
Przyznam, że teraz coraz rzadziej sięgam po ten kanał - po prostu większość rzeczy wydaje się jakaś wtórna. Jak się człowiek naogląda sporo, to potem staje się wybredny. No dobra - jak polubi bohaterów, to zerka od czasu do czasu (np. Kości), ale już bez tej przyjemności i emocji.
O Following mówiło się bardzo dużo, gdy więc zaczynali emisję drugiego sezonu, dałem się skusić. Ale wiecie co?

czwartek, 14 sierpnia 2014

Pięć Dwa - Neo, czyli cienie w nas, cienie wokół nas


A jednak pokuszę się o notkę muzyczną. I to na dodatek płyta w gatunku, którego kompletnie nie znam, nie słucham i laik jestem i tyle.
Pewnie nawet bym po nią nie sięgnął gdyby nie to, że jeden z wokalistów Pięć Dwa to Hans, którego znam z Luxtorpedy. Tak oto otwartość muzyków na różne gatunki, skłania również słuchaczy do eksperymentów. I muszę dodać całkiem udanych. 

Starość jest piękna - Teatr Polonia, czyli zaangażowana sztuka ulicy

Wciąż sobie pluję w brodę, że za mało korzystam z różnych opcji, które oferuje Warszawa w obszarze kultury. Wcale nie mało ich jest zupełnie za darmo, a mi wciąż jakoś nie po drodze - jak nie praca, to znowu domowe obowiązki, albo auto, które w mieście jest raczej kulą u nogi niż ułatwieniem. Skoro żona wraca do domu jeszcze później ode mnie, trzeba jechać szybko do domu... A znowu wracać do stolicy z mojego miasteczka pod wieczór, to już się mało kiedy chce. Ale przynajmniej raz się udało. Spektakle teatru Polonia (i od niedawna również Och) pod chmurką przyciągają naprawdę spore tłumy. I uwierzcie, że warto zajrzeć, albo chociaż na chwilę się zatrzymać. Przykładowo "Starość jest piękna" to raptem pół godziny...

środa, 13 sierpnia 2014

Hitchcock, czyli ten co potrafił wzbudzać niepokój


Kolejna notka filmowa. Nawet trzy. Ale jutro i pojutrze będzie jakaś odmiana. Najgorzej z muzyką - widzę, że aż do powrotu z urlopu będzie mi ciężko coś w skupieniu odsłuchiwać i potem o tym pisać. Ale potem może nadrobię. 
O czym napisałem? Pierwsze wrażenia o mini serialu Upadek (The Fall)
oraz o filmie Stone'a o Bushu juniorze, czyli W.
Czytajcie, komentujcie. Ten drugi z wymienionych ma jedną cechę wspólną z obrazem, o którym chcę napisać dzisiaj. Obaj aktorzy wcielając się w swoich bohaterów, wykonali kawał pracy! I choćby dlatego warto zerknąć na jeden i na drugi z filmów. 

wtorek, 12 sierpnia 2014

Iluzjonista, czyli tym razem nie same sztuczki są najważniejsze

Miał być dzień raczej wypoczynkowy, bo zwykle po oddaniu krwi, zgodnie z zaleceniami raczej leniuchuję, ale starsza córa zadbała, żebym trochę czasu i jej poświęcił, troszkę więc siadam do klawiatury wypluty... Jeżeli więc będzie mało składnie, to wybaczcie. Wypełnianie luk zostawiam na inny dzień. Może zdążę do końca tygodnia. Bo potem urlop i znów zastanawianie się: będzie sieć czy nie. 

Iluzjonista. Bardzo ciekaw byłem tego filmu, bo choć film daje mnóstwo możliwości, nie jest łatwo oddać sens i urok sztuczek magicznych. Jak to wyjdzie na ekranie? XIX wiek ma swój klimat, więc efekty specjalne tu raczej by nie pasowały.

poniedziałek, 11 sierpnia 2014

Stephen King - Pan Mercedes, czyli król jest nagi


Łączna liczba wyświetleń: 500 600
Ha! Jak to ładnie wygląda! Ale jeszcze bardziej cieszy to: Posty  ›  Opublikowane (1318)  
I Notatnik działa dalej! Jak się uda to z zachowaniem dotychczasowego rytmu. 
Może tylko spróbuję wprowadzić większą zmienność, aby np. filmy nie zdominowały bloga.
 
Dziś o książce, która miała dużą reklamę, ale chyba tylko dzięki autorowi.  Przecież Stephen King to już legenda. Ale tu obok jego książki pojawiała się informacja: debiut. O co więc chodzi? Ano autorowi znanemu z thrillerów zachciało się popełnić książkę detektywistyczną, kryminalną. W tytule notki napisałem: król jest nagi. Hmmm. Może trochę przesadziłem, ale jest po prostu przeciętnie. Gdyby nie sława mistrza, to pewnie powieść przeszłaby bez echa.

sobota, 9 sierpnia 2014

Upadek, czyli obsesje

Moda na seriale kryminalne, w których króluje klimat i nawet nie musimy mieć wielu morderstw by utrzymać napięcie, trwa w najlepsze. W różnych opiniach wygrywają amerykanie lub Skandynawowie, ale każdy ma ochotę zrobić coś swojego, licząc na uwagę widzów. Brytyjczycy próbują The Fall.
I przyznam, że zaciekawił mnie ten serial, mimo że nie jest tak porywający jak choćby Dochodzenie. Miałem jednak pecha - w tv trafiłem na trzy odcinki i potem nic. A przecież wiem, że jest ich więcej. Czyżbym miał być zmuszonym do buszowania w sieci?
Czym mnie "Upadek" zainteresował. Chyba głównie tym iż (podobnie jak u Kinga, o którym pisałem kilka dni temu), od początku znamy sprawcę. Ale chęć poznania jego motywacji do mordowania, obserwowanie jego "pojedynku" z policją i tego jak się kamufluje (wydawałoby się przykładny mąż i ojciec) sprawia że serial wciąga i potem zgrzytamy zębami gdy nie możemy dowiedzieć się co dalej (jak w moim przypadku).

piątek, 8 sierpnia 2014

Powtórnie narodzony, czyli wojna i kobiety. I wakacyjnej rozdawajki ciąg dalszy

Widząc zwiastuny tego filmu spodziewałem się cholernie mocnego dramatu poświęconego tematowi wojny na Bałkanach. Nagrałem, zasiadłem do oglądania i po godzinie wciąż się drapałem w głowę: gdzie ta wojna? No dobrze, pod koniec otrzymujemy trochę obuchem w łeb, gdy wyjaśnia nam się różne sytuacje, ale to wciąż moim zdaniem nie jest film o wojnie. Nie dowiemy się z niego: kto, gdzie, kogo i dlaczego. Tak jakby to nie było istotne. A może dla kobiet nie jest to ważne?
Bo to właśnie oczyma kobiety opowiadana jest cała ta historia. Penelope Cruz w podwójnej roli (młodej dziewczyny i starszej już kobiety wspominającej swój pobyt w Sarajewie) gra Włoszkę, która szaleńczo zakochuje się w amerykańskim fotografie, przeżywa cudowne chwile z przyjaciółmi z bohemy artystycznej dawnej Jugosławii i próbuje ułożyć sobie życie w sposób bardziej uporządkowany.

Fleming. Człowiek, który mógł być Bondem, czyli podobno cholernie dobra historia

Do godziny 12 macie jeszcze czas na zgłoszenia do konkursu wakacyjnego, ale w międzyczasie podrzucę Wam coś upolowanego na kanale Ale Kino. "Fleming" to miniserial BBC (4 odcinki), jak twierdzą twórcy rzecz oparta na autentycznych wydarzeniach z życia autora najsłynniejszych powieści szpiegowskich. I ogląda się to trochę właśnie jak kolejne filmy z Bondem - więcej tu chyba marzeń dużych chłopców niż realności, więcej kreowania wizerunku niż prawdy.

czwartek, 7 sierpnia 2014

Kacper Ryx i król alchemików - Mariusz Wollny, czyli inwestygatorowi w stan spoczynku przejść niełatwo

Dziś, po wymianie korespondencji z jedną z firm, która podrzuca mi różne rzeczy do recenzji, miałem ochotę schować się pod klawiaturę. Cholera, człowiek nawet nie zdaje sobie czasem sprawy jak czas szybko mija, a stosy do czytania nic a nic nie maleją... Co zdejmę trochę, dochodzą nowe rzeczy. I nie pomaga już fakt, że to co dostaję oddaję w Wasze ręce, miejsca i czasu wciąż brakuje. Zawieszam więc na jakiś czas przyjmowanie książek do recenzji, póki nie uporam się z zaległościami. 
Do jutra do godziny 12 wbijajcie się w zakładkę Konkursy i wybierajcie książki dla siebie, potem losowanie, dorzucam kolejne tytuły i znowu tydzień oczekiwania na rozstrzygnięcie. Wakacyjna rozdawajka trochę mi pomaga w robieniu miejsca na półkach i mobilizuje do czytania konkretnych tytułów. 
Pewnie na dniach jeszcze kilka notek książkowych, potem znowu coś z filmów. Listy tytułów w zakładkach robią się coraz dłuższe i tylko trzeba trzymać kciuki żeby coś nie sypnęło się w serwerach bo straty byłyby dla mnie nie do odżałowania... A skopiować gdzieś te ponad 1300 notek, póki co wydaje się zadaniem ponad siły.
Dziś obiecana notka o ostatnim tomie przygód Kacpra Ryxa. Czwarte spotkanie z krakowskimi (i nie tylko) klimatami XVI wieku. I smakowite zakończenie cyklu. 

środa, 6 sierpnia 2014

Charles Martin - Kiedy płaczą świerszcze, czyli u nas się tak nie pisze

Odkładam na jutro notkę o kolejnym tomie przygód Kacpra Ryxa, żeby była jakaś odmiana. I tak jeszcze na swoją kolej czeka 5 innych książek do opisania. Jak próbowałem się doliczyć, wychodzi mi na to, że to 52 pozycja przeczytana w tym roku. Kolejna, po którą sięgnąłem w ramach DKK i nie wiem czy bym inaczej na to trafił. Melodramaty i romansidła to literatura, która mnie średnio fascynuje, a tu na dodatek tytuł mało znany. Okazuje się jednak, że dyskusja była całkiem ciekawa. 

Wydawnictwo WAM ma całą serię tego typu powieści obyczajowych, wzruszających i odwołujących się do wartości (nawet jeżeli nie nazywa się ich wprost). Wiara, nadzieja i miłość są przecież człowiekowi niezbędne do życia. I czasem warto sobie o tym przypomnieć. Nie marudzę więc, łyknąłem książkę dość szybko i pobudziła mnie ona do refleksji: na czym polega fenomen takich powieści - przecież bardzo poczytnych, kupowanych, a mimo wszystko pisanych głównie w Stanach. Czy znacie naszych autorów albo tytuły, które można by pod tego typu literaturę podciągnąć? Najlepiej mężczyzn :) Skoro są Amerykanie i jest popyt to czemu u nas (gdzie tylu wierzących) brakuje pisarzy "popularnych" piszących z takim spojrzeniem o życiu? Może blisko gdzieś bym umieścił lubianego przez mnie Grzegorczyka, ale jednak to już umieszczone jest wprost wokół Kościoła, a gdzie jest miejsce na "normalnych " bohaterów i ich problemy? Czy u nas brakuje materiału na melodramat? Nie potrafimy tak otwarcie mówić i pisać o uczuciach?

wtorek, 5 sierpnia 2014

Kult - Prosto, czyli i tak kupię, nie dam zarobić złodziejom

Dziś muzycznie. Taka mała odmiana, bo dawno o muzyce nic nie było. Proponuję najpierw notkę o pewnym dokumencie:

i wreszcie zbieram się do napisania o płytach, które już chyba od ponad pół roku kręcą się w odtwarzaczach. Na początek Kult. I prawdę mówiąc mam dylemat z ta płytą. Niby nóżka się kiwa, ale gdy wsłuchuję się w kolejne numery, coraz bardziej mi to zgrzyta, zaczynam sobie zdawać sprawę, że ten materiał jest strasznie nierówny, to zestaw troszkę przypadkowych kawałków... A łączy jest tylko tzw. "kultowość", czyli charakterystyczny głos Kazika, dęciaki i klawisze Hammonda (tym razem trochę brakuje mi ostrych gitar). Obok siebie ostre "Układ zamknięty" i ludyczno festyniarskie kawałki jak "Dzisiaj jest mojej córki wesele", albo "Dobrze być dziadkiem"? Boże, widzisz i nie grzmisz - czyżby Kult ma być kapelą w stylu Big Cyca, z rymami częstochowskimi w tekstach i wpadającymi w ucho melodiami?