czwartek, 26 czerwca 2014

Straż nocna, Straż dzienna, czyli oprócz środków liczy się też pomysł


Jak myślimy o filmach Sci-Fi, czy fantasy, to poruszamy się raczej w obszarze obrazów anglojęzycznych. Najczęściej to kwestia budżetu, ale jak się okazuje można napotkać niezłe perełki z innych krajów. Skoro pisarze potrafią, to dlaczego nie filmowcy?
Dużo dobrego słyszałem o tej ekranizacji książek Siergieja Łukjanienki, ale dopiero niedawno udało się trafić obie części (trzecia nie powstała) w telewizji. I wiecie co? To naprawdę robi wrażenie! Brawa za odwagę i brak kompleksów.
Szkoda tylko, że kontynuacja już nie trzyma poziomu, czuć większe pieniądza, ale gdzieś zatraciła się cała magia.

środa, 25 czerwca 2014

Latarnia magiczna Mołotowa. Podróże w historię Rosji - Rachel Polonsky, czyli w czasie i przestrzeni


Ciąg dalszy notek o Rosji i książka, która sprawiła mi trudność jak mało która z otrzymanych do recenzji. Podchodziłem do niej kilka razy, odkładałem i znów wracałem przebijając się przez kolejne fragmenty. Pewnie pomyślicie: to trzeba było zrezygnować. Ale chodzi też o to, że treść była cholernie interesująca, więc żal byłoby tego tytułu nie skończyć. Historię uwielbiam, Rosja fascynuje, co więc było w tej lekturze kłopotem?

wtorek, 24 czerwca 2014

Zapiski oficera Armii Czerwonej - Sergiusz Piasecki, czyli śmiesznie i straszno


Dziś arcyciekawe spotkanie z Barbarą Włodarczyk, trochę nawet w innym świetle zaczynam widzieć Nie ma jednej Rosji, wybieram więc różne rzeczy dotyczące Rosji i będę je dawkował pewnie pewnie przez kilka dni. Postanowienie na ten tydzień to również porządki na blogu - aktualizacja list. I pewnie do niedzieli pojawi się zapowiedź wakacyjnego konkursu. 

Przy "Zapiskach", które były lekturą na DKK, po raz kolejny stwierdzam, że równie interesująca jak sama książka, jest jej autor. Taki życiorys, takie inspiracje własnymi doświadczeniami, to przecież rzecz bezcenna. Od razu wypożyczyłem sobie kolejną książkę tego autora.

poniedziałek, 23 czerwca 2014

Japoński piesek, czyli starych drzew się nie przesadza



Druga rzecz na Dzień Ojca, to film, który premiery chyba u nas jeszcze nie miał, ale był już pokazywany np. na Wiośnie Filmów czy Warszawskim Festiwalu Filmowym. 
Jest coś naprawdę ciekawego w kinie rumuńskim, co przyciąga uwagę i fascynuje, mimo ascetyczności jest w tym tyle prawdy, surowego piękna, że czasem lepiej wybrać się do kina na coś takiego, niż na jakikolwiek "mega hit".

Most do Terabithii, czyli przyjaźń i dorastanie

Dziś Dzień Ojca, pamiętaliście? Zastanawiałem się czy mam coś z w swoich szkicach wokół tego święta i przygotowuję na dziś aż dwie notki. W każdej jest "to coś", ale są zupełnie inne. I chyba dobrze. Ale zanim przejdę do tematu, jeszcze jedna reklama - zerknijcie na tę notkę. Ona chyba najbardziej pasuje to rozmów na temat ojcostwa. Japoński "Jak ojciec i syn" to prawdziwa perełka. 

Most do Terabithii polecam do wspólnego oglądania z dziećmi, najlepiej takimi nastoletnimi. Bo nie jest to ani fantasy, ani kino rozrywkowe, przy którym zostawiamy latorośle, uważając, że jesteśmy zbyt poważni na oglądanie głupot. To film z gatunku tych "poważnych", o których warto porozmawiać. Fajny ale smutny, jak powiedziała moja córa.

niedziela, 22 czerwca 2014

Koniec defilady, czyli pewien świat się skończył

HBO znane jest ze swoich seriali, ale mam wrażenie, że w dużej mierze opierają się one na podobnych pomysłach - sporo pikanterii, przemocy, nie patyczkowanie się ze słownictwem. Jakże miło jest czasem znaleźć coś dla siebie, co by stanowiło jakąś odmianę. Przy połykanym kolejnym sezonie Gry o Tron i zbieraniu kolejnych odcinków Prawa ulicy, Stróża prawa, to właśnie Koniec defilady, wyprodukowany przez BBC dał właśnie taki oddech, okazję na coś innego. Niby w starym znanym stylu (jeszcze z lat 80-tych czy 90-tych pamiętam ich seriale), ale jednak zadbano o to by w filmie znalazły się też sceny batalistyczne, ładne plenery, trochę humoru i niepoprawności.
Materiału, który był punktem wyjścia dla twórców nie znam, dodaję więc tylko dla najbardziej ciekawskich - to "Saga o dżentelmenie" Forda Madoxa.

sobota, 21 czerwca 2014

Papusza, czyli czy byłaby szczęśliwsza

Była już u mnie notka o książce. Czas i na film. Po Nikiforze, można było się spodziewać, że kolejny film Krauze dotykający losu twórcy, którego wrażliwość, serce wyróżnia spośród tłumu i nie daje szczęście, będzie wyjątkowy. I tak jest. 
Zaiste, piękny obraz. 
Ale warto zaznaczyć, że nie jest to biografia. To raczej poetycka, malarska wizja snuta na kanwie życia Bronisławy Wajs - cygańskiej poetki. O ile w książce mamy dużo jej słów - z nagrań, z listów, możemy dotknąć trochę jej sposobu patrzenia na świat, sposobu myślenia, o tyle w filmie niewiele mówi. Dużo za to jest milczenia, zbliżeń twarzy, sylwetki. Nie musi się skarżyć na to co ją spotkało od ludzi, od losu - zdjęcia mieszkania, sprzętów w domu, ubrań, jedzenia, mówią same za siebie. 

piątek, 20 czerwca 2014

Rydwany ognia, czyli niezapomniany soundtrack


Uwielbiam wracać do różnych obrazów, które -naście, lub nawet -dziesiąt lat temu zrobiły na mnie wrażenie. Sentymentalne powroty sprawiają mi dużo frajdy, choć czasem już nawet nie pamiętam co było takiego wyjątkowego w danym obrazie. Ale w przypadku Rydwanów Ognia, pamiętam to dobrze. I pewnie się domyślacie.
Lata 80-te i następna dekada to czas odkrywania muzyki filmowej, zbierania płyt, polowania na jakieś filmy tylko ze względu na soundtrack, który tam się pojawiał. Dziś mam wrażenie, że rzadko muzyka odgrywa już tak dużo rolę w kinie jak w obrazach kręconych wtedy. A więc dziś zamiast pisać długo o filmie, powiem po prostu: Vangelis. I wszystko będzie jasne.

Baczyński, czyli zamiast dialogów - wiersze


No to kontynuujmy wątek Powstania Warszawskiego. Tym razem film, w którym walk i wojny jest niewiele, przynajmniej w warstwie wizualnej. Ale przecież trudno oddzielić twórczość i poetę od czasów w jakich żył - to co widział, przeżywał, miało znaczący wpływ na to co pisał. Jego wrażliwość pchała go do zupełnie innych rzeczy niż karabin, ale czasy były takie, że źle by się czuł, gdyby za niego nie chwycił. 
Raptem 70 minut. Pełne poezji zarówno w treści, jak i w dziwny sposób również w obrazie. 

czwartek, 19 czerwca 2014

Powstanie Warszawskie, czyli te zdjęcia już nigdy nie będą takie jak kiedyś


Ten film od pierwszych informacji wzbudzał ciekawość. Wydawałoby się, że kroniki i zdjęcia z Powstania Warszawskiego to temat, który jest już jakoś wyeksploatowany, że nie wzbudzi już emocji. Jak opracować taki materiał, by nie był zbyt przytłaczający, jak przekonać ludzi by poszli do kina? Okazuje się, że Muzeum zebrało grupę ludzi i opracowało ten pomysł w taki sposób, że powstał nie tylko ciekawy film, ale wokół niego dzieje się tyle medialnie, w mediach społecznościowych, jak wokół mało której innej produkcji. Po prostu brawa! 

Do tematu pewnie będę jeszcze wracał, bo na recenzję czeka album "Rozpoznani", który również jest mocno związany z premierą samego filmu, ale dziś choć kilka zdań. Nie notowałem ich zaraz po seansie, ale wtedy nawet trudno mi było jakoś ogarnąć te wszystkie emocje. "Powstanie Warszawskie" jest wyjątkowe nie tylko dlatego, że jak twierdzą twórcy to "pierwszy na świecie dramat wojenny non-fiction", ale właśnie ze względu na to, że przybliża nam ludzi i wydarzenia, które wydawały się bardzo odległe. Nic nie udaje, wykorzystuje jedynie zdjęcia archiwalne, ale poprzez koloryzację tych scen, zmienia ich postrzeganie.

środa, 18 czerwca 2014

Pocztówki z republiki absurdu, czyli zrozumieć PRL?

"Pocztówki z Republiki Absurdu" - plakatPrzy okazji 25 rocznicy wyborów z 4 czerwca media mocno trąbiły i powtarzały nam jak bardzo musimy być wdzięczni. Jedną z takich produkcji zaprezentowanych widzom premierowo był film Jana Holoubka (tak, tak to syn). Rzecz, której punktem wyjścia był całkiem ciekawy pomysł, ale z wykonaniem już moim zdaniem duuuużo słabiej. A skoro trudno odnaleźć w tym jakąś ważną prawdę 40 letniemu facetowi, który pamięta końcówkę socjalizmu, pojawia się pytanie co z tego zrozumie ktoś dużo młodszy?

wtorek, 17 czerwca 2014

Wakacje. Możliwe że odchodzimy - Jan Balaban, czyli nie chcemy być sami

Z całego ostatnio rozdanego pakietu, chyba najlepsza moim zdaniem pozycja. Długo czekała na swoją kolej, ale w tej chwili najchętniej już, zaraz bym biegł do księgarni szukać kolejnych pozycji tego autora. Zachwyciła mnie ta proza. Wrażliwość. Wychwycenie zdawałoby się mało istotnych detali, zdarzeń i na nich zbudowanie historii, które przyprawiają nas o jakiś niepokój, smutek, prawie zawsze zmuszają do choćby krótkiej chwili zatrzymania. Jak to jest, że niektórzy pisarze nie potrafią sprawić byśmy poznali lepiej bohaterów, mogli ich zrozumieć, polubić, a Balaban osiąga ten efekt raptem kilkoma stronami.
To pierwsza, wydana w Polsce książka tego znanego w Czechach (podziękowania dla wydawnictwa Afera!) i niestety niedawno zmarłego autora. Pozostaje nam teraz czekać na kolejne tłumaczenia. Po tym tomiku - kupuję w ciemno!

Tajemnica Filomeny, czyli uzdrowić przeszłość

Zanim wrzucę kolejną notkę na temat książek, nie mogę się powstrzymać od sięgnięcia do zasobów filmów obejrzanych - jest ich tyle, że boję się sklerozy (skoro czekają na swoją kolej nawet i miesiąc). A przecież notatnik miał pomóc mi wyłapywać różne refleksje, wrażenia... Wracam więc do nominowanego w tym roku do Oscarów skromnego filmu "Tajemnica Filomeny". Warto go zestawić sobie z innym, bardzo odmiennym, ale na ten sam temat, czyli opisywanym przez mnie dziełem "Siostry Magdalenki". 
W obu chodzi o prawdziwe historie kobiet, które trafiały jako młode matki z nieślubnymi dziećmi do specjalnych "zakładów" prowadzonych przez siostry zakonne.