Sesje, czyli wołając: O Boże!

Zdziwiony sukcesem różnych ubiegłorocznych obrazów, zachwytami nad "Poradnikiem pozytywnego myślenia", albo nad cukierkowym i pustym moim zdaniem "Życiem Pi", zastanawiam się czemu tak mało uwagi poświęcono "Sesjom". Że niby kontrowersyjne? Ma w sobie równie duży potencjał pozytywnej energii, jakiegoś optymizmu jak i "Poradnik", a przynajmniej pozwala na postawienie ciekawych pytań i przemyślenie własnych na nie odpowiedzi. Czy jest to przekraczanie tabu, czy raczej dotknięcie tematu, nad którym nie chcemy nawet się zastanawiać? Prawdziwa historia Marka O'Briena (scenariusz powstał na temat jego opowiadania) niby w lekki komediowy sposób, ale dotyka czegoś ważnego - prawa do miłości, do spełnienia, niezależnie od stopnia niepełnosprawności. To my sami gdzieś w głowie tworzymy bariery, które potem ograniczają również ich marzenia, pragnienia - skoro nam wydaje się to dziwne, "nieestetyczne", różni się od "normalności", to skreślamy taką możliwość już na starcie.

Baby są jakieś inne, czyli zamiast ryku lwa, raczej skomlenie szczeniaczka

Koterski od dawna kręci filmy, które mają jego charakterystyczny rys - pewien ekshibicjonizm, świetnie uchwycone scenki i urywki życia codziennego no i te dialogi - krwiste i jednocześnie często trafiające prosto w sedno. Wiele fragmentów jego produkcji to po prostu perełki, które natychmiast wchodzą do klasyki cytatów i są powtarzane przy różnych okazjach jakbyśmy sami w tym uczestniczyli: a pamiętasz? Pytanie tylko czy da się opowiedzieć jakąś historię z samych dowcipów, przekleństw i ostrych komentarzy rzeczywistości (tu stosunków męsko-damskich). Ano właśnie.

Nieobliczalni, czyli partnera podobno się nie zostawia

Dziś dzień dłuższy, może i męczący (konferencja), ale są i korzyści - dłuższa droga pozwala na przeczytanie większej ilości stron książki, a w Warszawie na tyle dużo hotspotów, że i notkę przygotowaną wcześniej uda się wrzucić. 

A dziś znowu będzie sensacyjnie. I znowu w innym stylu - po pierwsze to kino francuskie (a oni niespecjalnie lubują się w dublowaniu wzorców amerykańskich), a po  drugie komedia. Szkoda tylko, że dystrybutor, którego zawsze szanowałem stosuje dziwne sztuczki na zwrócenie na ten film uwagi, tak jakby sam w sobie nie był wart obejrzenia. Wykorzystanie w tytule popularności "Nietykalnych", podkreślanie, że gra tu "gwiazda" tamtego filmu - to wszystko mnie raczej drażni niż przekonuje. W każdym razie warto podkreślić, że nie są to tytuły w żaden sposób podobne, ich humor jest inny, a rola tym razem również nie aż tak porywająca (trochę to idzie w stronę Eddiego Murphy). Po prostu - lekkie kino z wątkiem sensacyjnym, pościgami, odrobiną akcji i humoru. Ja miałem skojarzenia z dawnymi filmami z Belmondo, "Zabójczą Bronią", albo właśnie z "Gliniarzem z Beverly Hills". 

Muzyka końca lata - PKP Anielina, czyli wiosna tuż tuż

Muzyka końca lata? Jak to? Przecież to jest na muza na każdą chandrę pogodową, niezależnie czy właśnie sloneczko jest już za nami, czy dopiero go wyglądamy. Od wczoraj jakoś nie mogę się od tej płyty uwolnić, więc i Was postanowiłem tym radosnym graniem zarazić. Proste, lekko nostalgiczne i zabawne teksty, które nic nie udają (pamiętacie powietrze pachnie nonsensem?), proste dźwięki i melodie kojarzące się niektórym z bigbeatem, innym z piosenka harcerską, powodują uśmiech na twarzy i sprawiają, że pogoda staje się jakaś bardziej słoneczna...

Landrynki, oranżada w proszku, trzepak, ławka, rozmowa o dziewczynach, albo tęsknota za nimi (bo tak już jest z tymi chłopakami, że o miłości piszą), i trochę naszej rzeczywistości podanej swojsko, bez zadęcia. Ta muza po prostu rozbraja - te chórki, to la la la, niby proste, mało skomplikowane ale ile w tym świeżości i jakiejś bezpretensjonalności. Czy gdyby dotarła do nas kapela z zachodu z takim materiałem nie byłoby wielkiego WOW!? Moim zdaniem tak by się stało. A póki co cieszmy się, że możemy cieszyć się tą kapelą z Mińska Mazowieckiego, tą płytą i tymi klimatami...       

Sęp, czyli produkt hollywoodopodobny

Obiecywałem, że dziś będzie o naszej krajowej produkcji sensacyjno-kryminalnej i widzę, że robi mi się z tego cykl - w kolejce jeszcze produkcja francuska, która wchodzi na ekrany w tym tygodniu. Ale jutro chyba dla odmiany jednak zrobię notkę na temat muzyki. 

O Sępie było głośno - oto po latach obwieszcza nam się wreszcie produkcję na światowym poziomie, która trzyma w napięciu, zapiera dech i wali po głowie. Cóż - można jedynie współczuć tym, którzy się dali nabrać na te reklamy, bo w sumie "Sęp" przy produkcjach zachodnich wypada raczej marnie. Głównie mam żal do scenariusza - nie tylko tylko chwilami śmieszy, ale też prawie przez cały film normalnie przynudza. Nie pomogą fajerwerki, bluzgi i znane twarze, jeżeli twórcy nie bardzo wiedzą jak co z czym skleić żeby się trzymało kupy i jak utrzymać uwagę widza.

Miasto złodziei, czyli i komu tu kibicować?

Przede mną dwie notki sensacyjne, jakoś mnie tak naszło by zestawić obok siebie produkcję krajową i coś zza Oceanu, co często było stawiane jako niedościgniony wzór. Ale zanim o filmie to mam do was pytanie: czy nie zapomnieliście o konkursach???

Pisałem już o tym jakie Ben Affleck zrobił na mnie wrażenie Operacją Argo, kusiło więc by przypomnieć sobie jego wcześniejsze produkcje - ten chyba jest drugi z kolei i w nim też jest reżyserem i sam gra główną rolę. I przyznam szczerze, że chyba jest nawet lepszym reżyserem niż aktorem - po prostu do ról kryminalistów bardziej pasowali mi jego koledzy niż on sam.

Film jest naprawdę trzymającą w napięciu (choć może ciut przewidywalną) historią o młodych chłopakach z Charlestown (obecnie dzielnica Bostonu), którzy żyją z napadów i kradzieży, oraz dramatycznym starciu z jednym z funkcjonariuszy FBI, który postanowił ich złapać. To z jednej strony fajna sensacyjna historia, ale ma też drugie dno - to opowieść o tym jak trudno wyrwać się z pewnego środowiska, przełamać pewne schematy i zasady, w których się wyrosło.

Który stawał na wysokości zadania - David Lodge, czyli różne oblicza pewnego niewysokiego człowieczka

Ta książka wpadła mi już w oko w ubiegłym roku na Targach Książki,  na szczęście jak widać cierpliwość popłaca i nawet w bibliotekach można czasem doczekać się w kolejce na nowości. Czemu się zainteresowałem tym tytułem? Nawet nie ze względu na Lodge'a choć ostatnio parę razy wpadły mi w ręce jego pozycje i miałem z nich sporo przyjemności, tym razem chodziło mi raczej o postać, która stała inspiracją do napisania tej książki. Chodzi o Herberta George'a Wellsa - pisarza kojarzonego z fantastyką, "człowieka, który wymyślił jutro", jak go czasem nazywano.
Lata temu czytałem jego niektóre książki, w tej chwili jest już trochę zapomniany, ale jednak nazwisko na stałe wpisało się do historii literatury podobnie jak Verne'a, czy Lema, jako człowieka, który snując różne fantastyczne wizje o przyszłości ludzkości potrafił nie tylko zainteresować, ale i przemycić jakieś przemyślenia. "Wehikuł czasu", "Wojna światów" to pozycje najbardziej znane, ale przecież było mnóstwo innych i Wells w tamtych czasach wcale nie miał łatki pisarza "popularnego" - był szanowanym pisarzem, autorytetem z którym spotykały się głowy różnych państw. Do tej fabularyzowanej biografii siadałem więc ze sporą ciekawością, aby dowiedzieć się trochę więcej o jego twórczości, poglądach, inspiracjach...

Zabić, zniknąć, zapomnieć - Jacek Skowroński, czyli z tej roboty trudno się wycofać

Książka otrzymana do recenzji od firmy EMPEMEDIA (podziękowania). Akcja reklamowa chyba dość szeroka, bo widziałem już sporo recenzji tej książki w sieci, ale w tym przypadku rzeczywiście warto o niej wspominać, aby gdzieś nie zniknęła przywalona nowościami z zagranicy (np. skandynawskimi). Jako maniak literatury sensacyjnej i kryminalnej z radością witam polskich autorów i ich pozycje. 

Powieść Skowrońskiego może nie rzuca na kolana, ale na pewno wciąga i daje sporo frajdy czytelnikowi, który kombinuje co tam będzie dalej - w każdym razie rzecz jest warta uwagi.

Przy reklamie książki sporo poświęcono uwagi temu, że głównym bohaterem jest zawodowy morderca - to niby to ma przyciągnąć naszą uwagę, to taka nowość, bo dowiemy się, że to ludzie którzy mają uczucia (sic!). Odkryjemy też to, że nie zawsze są psychopatami, a do tego co robią, przywodzą ich często jakieś dziwne ścieżki życiowe, które zmuszają ich na nowo do nauki i budowania systemu zasad i wartości. Cóż, dla mnie w tej historii nie było to specjalną nowością - motyw wciągania młodych ludzi, którzy są w dołku, zaopiekowanie się nimi by "wychować" ich na posłusznych i profesjonalnych morderców pojawiał się już zarówno w literaturze jak i w filmie. Patologiczne środowisko, (tu akurat mamy dzieciństwo w domu dziecka), brak perspektyw, umiejętności samodzielnego życia, jakiś kryzys, kłopoty z prawem i mamy świetny materiał do modelowania. Wystarczy podać rękę, coś obiecać, zarysować nowy podział świata na "swoich" i "obcych", a potem tylko stopniować kolejne przekraczane granice, by pustkę zapełnić nowym systemem wartości (posłuszeństwo, a w zamian wygodne życie).

Can, czyli piękne kino z Turcji

Wiosna filmów. Pod takim tytułem od poniedziałku rozpoczyna się festiwal w jednym z kin warszawskich, a nie dość że filmy ciekawe i bilety po 7 złotych, to mi jakimś głupim fartem udało się wygrać wejściówki. Zapowiada się okazja do nadrobienia paru zaległości. A ponieważ w nastroju jestem filmowym, to i notkę na temat książki odkładam na jutro, a dziś coś o jednej z rzeczy upolowanych na Cinemax. Z Turcji tak niewiele rzeczy do nas dociera, że już to mnie skłoniło do sięgnięcia, a w dodatku gwarantuję Wam, że to seans ciekawy i poruszający.

Dwie równoległe historie: młodego małżeństwa ze Stambułu, które nie może mieć dzieci, oraz historii kobiety samotnie wychowującej syna. Oglądam, kombinuję jak też reżyser je połączy i nagle jedno zdanie mojej żony i wszystko łączy się w całość. Eureka! Jakże byłem ślepy.

Święta czwórca, czyli takie eksperymenty się nie udają

hmmm. Zważywszy na swoje konserwatywne poglądy powinienem chyba rzucać gromy nad tym filmem, odsądzać go od jakiejkolwiek wartości, oskarżać o sianie zgorszenia i niszczenie małżeństwa i rodziny. Ale co ja na to poradzę, że mnie bawił i całkiem się podobał. Choć jest bezpruderyjny i pewnie jak na tradycyjne pojmowanie moralności bardzo odważny, to jednak moim zdaniem nie tyle "promuje" pewne wybory, ale raczej pokazuje ich konsekwencje. Miejscami zabawny, miejscami powiedziałbym nawet dość gorzki, wcale nie jest głupawym, frywolnym obrazkiem namawiającym ludzi do czegokolwiek. 

Dwie blisko zaprzyjaźnione pary - panowie pracują razem, rodziny mieszkają po sąsiedzku, nic więc dziwnego, że często spędzają razem czas. Zwłaszcza, że ciągną do tego też ich dzieci - w jednym domu dwie córki, a w drugim dwóch młodzieńców bardzo sobą nawzajem zainteresowani. Pełna harmonia - obiadki, imprezki, pogaduchy, również zwierzanie się z problemów. Dla ludzi po 40-tce często jedną z bolączek jest jakieś pragnienie zmiany, znudzenie, czy nawet frustracja z tego co jest. I dodajmy dotyczy to różnych aspektów życia, również seksualnego. Przyglądając się obrazkom z ich życia, trudno się nie uśmiechnąć, jest w tym pewnie trochę prawdy, choć oczywiście sporo rzeczy tu jest przerysowanych. Bardziej chyba interesują się życiem seksualnym (przypuszczalnym lub już rozpoczętym) swoich dzieci niż własnym. Ale oto los sprawia im niespodziankę.

Wyjazd integracyjny, czyli notka zapchajdziura bo pisać nie ma o czym. Wieczór czeski i konkurs, czyli podívejte se na blog

Poziom komedii w naszej kinematografii schodzi na psy już od dłuższego czasu - scenariusze pisane na kolanie, żenujący humor, brak oryginalności (trudno nie zauważyć tym razem inspiracji Kac Vegas), wciąż te same twarze (jak nie Karolak to Kot, Szyc albo Adamczyk) i odrobina golizny żeby ściągnąć widza do kina (kto na to chodzi?). Zadziwiające jest to, że mimo tej głupoty, od której aż bolą oczy podobno te filmy na siebie zarabiają... Człowiek traci wiarę w ludzki rozsądek (albo w poczucie estetyki i poczucie humoru).

Noi Albinoi, czyli ciepło-zimno

Pogoda taka, że chce się myśleć jedynie o ciepłych krajach, palmach i gorących piaskach. A mi jak na złość plącze się po głowie ostatnio film w tak chłodnych klimatach, że najlepiej go oglądać pod kocem i w czapce na głowie... Niby jest chwilami nawet zabawnie, jakoś tak lekko i nostalgicznie, ale całość. brrrr... No i w dodatku północne i odludne krańce Islandii, te mrozy, śnieg i góra, która wisi niczym nieustanna groźba nad ludźmi.

Inteligentny, ale troszkę zamknięty w sobie Noi ma dość swojego otoczenia, nie może znaleźć dla siebie w nim miejsca. Najchętniej by zwiał gdzieś do ciepłych krajów, zwłaszcza gdy poznał i polubił dziewczynę, która zdaje się go rozumieć i świetnie z nim dogadywać. Dotąd jakoś nikomu to zbyt dobrze nie szło - chłopak przez jednych uważany był za ograniczonego, przez innych za mruka, a jego zachowanie wynikało tylko i wyłącznie z tego, że on nie ma ochoty wpasować się w jakieś ładne ramki otoczenia. 

Notka jeszcze w duchu Wielkiej Nocy, czyli szukając prawdziwego pokoju

No i po Świętach. 

Na blogu sporo spamu, poczta pełna (no jak się nie zaglądało od czwartku), za oknem mamy to co mamy, człowiek cieszy się, że ma prąd i szczęśliwie dotarł do domu, z tych wszystkich chwil z bliskimi bez pośpiechu, jak zwykle zastanawia się nad dietą i zrzuceniem dodatkowych złapanych kilogramów... Ale w tym roku Wielkanoc jakoś szczególnie dała mi dużo pokoju i wewnętrznej radości. Przeżywanie liturgii, olanie internetu przez te kilka dni, zwolnienie tempa - to wszystko pozwala na trochę inną perspektywę. Notka dzisiejsza jest więc taką moją kontynuacją tego przeżywania, tego nastroju w jakim jestem. Nie dotyczy ona kultury wprost, ale świadomie robię ten wyjątek, by napisać coś co jakoś mnie porusza, siedzi w głowie i w sercu. Kiedyś było to dla mnie coś ważnego, potem przez długie lata niewiele szukałem na ten temat informacji, a tu nagle wróciło z dużą siłą i chciałbym się tym podzielić. Kto wie, może ktoś również będzie chciał zaczerpnąć z tego źródła. Chodzi o Taize. Nie tylko o same Europejskie Spotkania Młodych (kolejne w Strasburgu - na zdjęciu), ale o co jest przesłaniem Wspólnoty, co daje możliwość zetknięcia się z tą prostotą, ciszą i szkołą braterstwa. To nie tylko lekcja medytacji, wyciszenia, okazja do spotkań z innymi, ale i możliwość postawienia sobie na nowo pytań o swoją wiarę.