Tylko się nie denerwuj - Sosnowski, czyli żal że więcej nie będzie

Nie będę udawał że jestem jakoś bardzo na bieżąco z tym co się dzieje na rynku muzycznym, coraz częściej wieści o kimś popularnym zaskakują mnie bo kompletnie nie wiem o kim mowa :) Ale może taka kolej rzeczy? Podobno z wiekiem najbardziej podoba nam się to co już znamy. Stąd też często na Notatniku wracam do starszych tytułów. Gdy jednak trafię na coś ciekawego, zawsze staram się napisać choć kilka zdań, z nadzieją że może to nie tylko dla mnie będzie miłe odkrycie. 

Tak właśnie mam z Sosnowskim, muzykiem który współpracował z wieloma naszymi artystami, ale nagrał też dwa autorskie krążki niestety odszedł zbyt młodo z tego świata. 

Sięgam po drugi z tych krążków, czyli "Tylko się nie denerwuj", płytę wypełnioną fajnymi kawałkami nagranymi po polsku, jego kompozycjami, zaśpiewanymi charakterystycznym zachrypniętym głosem. 

Znaleźć tu można spokojne, dość klasyczne ballady, ale też sporą dawkę energii, trochę w stylu amerykańskiego gitarowego grania z lat 70. No i te jego bluesowe solóweczki na gitarze. Aż żal że żaden z tych numerów nie przebił się jakoś mocniej na listy przebojów. Przecież takie numery jak duet z Małgorzatą Ostrowską to potencjalny hicior. Głos Sosnowskiego nadawał by się do czegoś charakternego w stylu Waitsa albo Cockera, ale on wybiera bardziej taneczne, melodyjne rzeczy, jakby dopiero zszedł ze sceny w jakiejś stodole i postanowił podzielić się tym co tam sprawdziło się dla publiki. 

Niby dominuje głos i gitara, ale znalazło się miejsce i na dęciaki i na organy Hammonda w dawnym stylu. Naprawdę fajny materiał. I tym bardziej żal, że nie dostaniemy od Sosnowskiego nic nowego. 

Proste. Ale ile daje frajdy.