Namówiony przez znajomych z pracy testuję kolejną "gwiazdę", która ostatnio w Polsce podbija serca czytelników thrillerami psychologicznymi. Gdy masz już za sobą ileś tego typu książek, pewnie nie będą one jakimś wielkim zaskoczeniem, ale gdy dopiero odkrywasz gatunek, myślę że to może być całkiem niezła frajda. Wiecie - to budowanie napięcia, wczuwanie się sytuację emocjonalną bohaterów, presja, bezradność, poczucie osaczenia, a potem nagle wolta, która wszystko stawia w zupełnie innym świetle.
Czyta się szybko, nie komplikuje się fabuły, można by więc rzec: rzeczywiście potencjalny przebój. Tylko ileż razy można pokazywać tą samą sztuczkę i spodziewać się wciąż tak wielkiego entuzjazmu?
Mamy więc matkę, która niby ma udane życie, wciąż jednak żyje w pewnym niepokoju. Nawet nie o dorastające dzieci, że coś się może im stać. Ona bardziej boi się tego, że jedno z nich może być...
No właśnie. Kim? Przecież nie przyzna się sama przed sobą że potworem. Jednak od lat obserwuje syna i mimo iż pozornie jest idealny, świetnie się uczy, przystojny, grzeczny, ambitny, inteligentny, elokwentny, ona boi się że jest zdolny do tego by kogoś skrzywdzić, a cały jego urok to świetna maska i sposób na manipulację potencjalnych ofiar.
I oto wydarzyło się coś, przez co ich rodzina stanęła w obliczu ogromnego kryzysu. W okolicy zaginęła dziewczyna, którą jak się okazuje jej syn widział jako ostatni, a w szkole wiedziano że nastolatka się w nim podkochuje. By bronić swoje dziecko zrobisz wszystko - wynajmiesz najlepszych prawników, będziesz chronić przed obmową i oskarżeniami, ale jeżeli to w twojej głowie jest przekonanie że naprawdę mógł coś zrobić, przyznajcie że nie jest dobrze.
Na tym schemacie zagrała sprawnie McFadden - uczuciach matki, które są po prostu w kompletnej rozsypce, rozdarciu pomiędzy miłością, a obawami że jej własne dziecko może nosić w sobie zło...
Całkiem niezłe, choć w mojej ocenie od pewnego momentu rozwiązanie dość przewidywalne.
Czy sięgnę po kolejną książkę autorki? Pewnie tak. Ale nie czuję też jakiejś wielkiej presji i ciekawości jak przy książkach Chmielarza czy Siembiedy.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz