niedziela, 1 listopada 2026

Święty Franciszek - Maciej Rajfur, czyli tylko nie mów o nim Biedaczyna z Asyżu

Dziś Wszystkich Świętych, więc to dobra okazja do tego, by napisać o najnowszej książce Macieja Rajfura. Znowu rozmowy, znowu ludzie związani z Kościołem i znowu niebanalnie. Łatwo bowiem opowiadając o Franciszku, chyba najbardziej znanym świętym Kościoła Katolickiego, popaść w banały. Wokół niego narosło tak wiele jakichś dziwnych mitów, że czasem trudno oddzielić prawdę od jakiejś legendy. A przecież mamy nie tylko jakieś jego pisma, ale i owoce, które zostawił, regułę którą potem przez wieki starało się realizować tylu po nim. Niby proste wskazówki, a czasem tak trudne do wdrażania, bo człowiek przecież bywa słaby i nawet próbując realizować dobro, potrafi zapędzić się w jakieś dziwne sytuacje. Zapatrzeni we Franciszka, musimy przede wszystkim zdawać sobie sprawę skąd on sam czerpał siłę, bo przecież sam nie uważał się za świętego. Pamiętamy więc o jego ubóstwie, o pokorze, o tym jak rozmawiał ze zwierzętami, ale czy to nie uproszczenie duchowości, którą starał się przekazać? Całe jego życie, wskazówki które chciał przekazać pokazywały na Boga jako tego, który nas otacza miłością i zachwyceni tym nie powinniśmy przestawać go wielbić i przekazywać to przesłanie innym.  

Nie miał w sobie więc jakichś ciągot buntownika, nie dokonywał rewolucji ani w religii, ani w w postrzeganiu zwierząt. Patron ekologii i wegetarianizmu? Przecież mimo iż kochał zwierzęta i przyrodę jako cuda stworzone ręką Boga, na pewno nie próbował stawiać znaku równości między ludźmi i innymi stworzeniami. Ten który pokazał co to znaczy być kapłanem? Przecież Franciszek nigdy nie złożył ślubów i księdzem nie był. 

Z takimi wyobrażeniami i jak się okazuje również niekoniecznie prawdziwymi przekonaniami o św. Franciszku stara się zmierzyć w tej książce Maciej Rajfur. Jako rozmówców wziął trzech franciszkanów: Leonarda Bieleckiego OFM, Andrzeja Zająca OFMConv i Tomasza Grabca OFMCap. I to też jest ciekawe, bo przy okazji możemy dowiedzieć się trochę o różnicach pomiędzy tymi trzema franciszkańskimi gałęziami. Czy to inne perspektywy? I tak i nie. Być może trochę inne akcenty w duchowości i formacji, różne drogi ale przecież prowadzące do tego by służyć Bogu i opowiadać ludziom o Jego miłości. Przyglądamy się w tych rozmowach nie tylko samemu Franciszkowi i etykietom jakie popkultura mu przykleiła, ale i wspólnie możemy zastanowić się nad tym czy jego słowa wnoszą coś żywego we współczesny świat, czy mogą być atrakcyjne. Nie tylko dla kapłanów, ale dla wszystkich. W czasach gdy rozwarstwienie społeczne jest jeszcze większe niż w średniowieczu, a problemy takie jak cierpienie, samotność, bieda, głód, lęk przed śmiercią, wojny, wcale nie zniknęły. 

Czemu wciąż fascynuje i przyciąga swoim przykładem, co pokazuje jego źródło radości i szczęścia? 

I nawet jeżeli nie udało się uniknąć w trzech rozmowach pewnych powtórzeń, nie przeszkadza to jakoś w lekturze. Formuła dialogu sprawia że to wszystko nie nuży, że nasza ciekawość wciąż jest pobudzana, a jednocześnie sporo tu fragmentów przy których warto na chwilę się zatrzymać albo cofnąć żeby raz jeszcze się nad nimi pochylić.  

To nie jest biografia ani laurka, to raczej próba odpowiedzi, czy postać św. Franciszka po 800 latach wciąż może czegoś nas nauczyć. Tak żeby słowa Pokój i dobro, były nie tylko pozdrowieniem, życzeniem, ale wyzwaniem i drogą w naszym życiu, by ich szukać, by nimi żyć na co dzień. 

2 komentarze:

  1. Mój ulubiony Święty. Byłam w Asyżu, byłam w Jego domu, w przepięknej bazylice Świętego Franciszka z freskami Giotta i grobem Franciszka, w bazylice Matki Bożej Anielskiej z Porcjunkulą. Chętnie przeczytam książkę, dzięki za ten wpis. Barbara

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Chyba również dla mnie jedna z najbardziej inspirujących postaci świętych. Asyż wciąż w planach :) Może kiedyś pieszo?
      Robert

      Usuń