sobota, 13 lutego 2021

Kurs na ulicę Szczęśliwą - Bartosz Gardocki, czyli nigdy nie wiesz kto wsiądzie i co usłyszysz

Na półkach robi się coraz ciaśniej, ale mimo że sporo tytułów od razu po przeczytaniu wędruje na wymianki, wszystko od Dowodów na istnienie, na razie staram się sobie gromadzić, mając wrażenie, że to takie książki, do których może będę sobie powracał. I nie mówię tylko o klasyce reportażu, o ukochanym cyklu czeskim, ale i o serii reporterskiej gdzie obok starych wyjadaczy jak Tochman, ukazują się teksty młodych, czasem nawet debiutujących autorów. Co prawda delikatna zmiana szaty graficznej sprawia, że teraz nie mogą stać one obok siebie, mam jednak nadzieję, że książka Gardockiego doczeka się jakiego towarzystwa obok siebie.
"Kurs na ulicę Szczęśliwą" powiedziałbym, że kojarzy mi się trochę z tym co robi Mariusz Szczygieł - tyle, że tu forma jest jeszcze krótsza, chwilami przypominająca fragment felietonu. Wychodząc od spotkania, od jednego zdania lub dłuższej opowieści, czasem by się chciało więcej i więcej, a tu właśnie Bartosz Gardocki zostawia nas z tym ulotnym wrażeniem, które trzeba sobie samemu obejrzeć z różnych stron. Bo on już nie ma zamiaru dopytywać, drążyć. On zapisuje. To też jakiś pomysł na reportaż. Na pewno - mimo sporej różnorodności tematów - całość jest bardzo spójna.
Po kilku latach w korporacji autor porzucił pracę, która jak poczuł mocno go wypalała i postanowił zostać... kierowcą taksówki. Tu sam sobie jest szefem i panem. Wozi znanych i lubianych, ale nie buduje wokół nich jakiejś bańki ekscytacji, stara się nam ich pokazać podobnie jak innych pasażerów jego samochodu - jako ludzi, których próbuje uchwycić w danym momencie z ich emocjami, przemyśleniami, sprawami jakimi żyją. Nie próbując ciągnąć za język, po prostu pozwalając im, jeżeli mają ochotę, na to by się sami otworzyli.
Notuje więc różne mniej lub bardziej zabawne scenki z taksówki, ale chyba najciekawsze są tu właśnie te fragmenty z rozmowami, gdy udaje mu się zanotować jakieś przemyślenia swoich pasażerów na temat życia. Intymność spotkania, chwila towarzyszenia komuś przez moment, a nie sensacyjność, jakieś katastrofy i awantury. Codzienność. Czasem pełna nerwowości, ale być może właśnie ta chwila daje podróży daje okazję na wytchnienie. A czasem można spytać o to czym jest szczęście - szczególnie jeżeli ktoś mieszka na ulicy Szczęśliwej i właśnie tam jest zamawiany kurs.

Niby proste, ale fragmentami bardzo ciekawe. Czuje się w tym dużo empatii i ciekawości ludzi, bez irytującej konieczności ich oceniania. 

1 komentarz:

  1. Ciekawy tytuł i intrygująca fabuła. Książka barwna i niezwykle wciągająca. Mogę ją polecić.

    OdpowiedzUsuń