M wraca do pisania więc doklejam jej wpis nt. A planety szaleją, które z małej sceny przeszły teraz na dużą w Teatrze Współczesnym i niedługo od niej jeszcze jeden, a potem jeszcze dwa dialogowane.
***
Po drodze mi z Jarosławem Tumidajskim i jego sposobem prowadzenia narracji sztuk teatralnych. Lubię jego dbałość o wszystko co się dzieje na scenie, sposób prowadzenia aktorów, czy choćby oprawę muzyczną, której sam dokonuje. Nie dziwi więc, że i ten spektakl Teatru Współczesnego - w moim mniemaniu - jest „całkowity” i bardzo dobry. Dotyka tematu molestowania i przemocy seksualnej wobec kobiet, który w niedalekiej przeszłości przybrał formę międzynarodowej, głośnej akcji Me Too. Autorka sztuki, Carey Crim, była jedną z pierwszych, które nagłośniły ten temat, jednocześnie pokazując i analizując wszystkie aspekty powstałej akcji. Minęło od niej kilka lat i już wiemy, że pod jej szyldem działy się sprawy, których być nie powinno, choć tych prawdziwych, potwierdzonych faktami było zdecydowanie więcej. Jednakże zdarzały się oskarżenia zupełnie bezpodstawne, powodowane złością, zazdrością, zemstą, lecz również chęcią zaistnienia, zwrócenia na siebie uwagi, które powodowały natychmiastowe i bardzo dotkliwe skutki dla posądzonych a hałas wywoływany przez media biegnące za sensacją powodował, że zasada „domniemanej niewinności” przestawała funkcjonować. I co wówczas?
 |
| fot. Karolina Jóźwiak za stroną Teatru |
Czwórka przyjaciół świętuje udaną premierę przedstawienia szkolnego „Romeo i Julia”, którą reżyserował Tom, nauczyciel z powołania i z misją. Uwielbiany przez uczniów, szanowany przez grono pedagogiczne. Ten miły wieczór przerywa telefon od dyrektorki szkoły…
To spektakl o wielu aspektach zaufania.
Żona Toma, Leigh, usiłuje przywrócić utracony świat, jednak teraz nic już nie jest proste. Zaufanie do męża jest nadszarpnięte, a brzemię zbyt trudne do niesienia. To oskarżenie/pomówienie już na zawsze będzie dramatem oskarżonego i jego rodziny. Powracające pytanie „czy on to zrobił?” będzie dotyczyło wszystkich wokół niego: sąsiadów, przyjaciół, rodziny. I na dobrą sprawę nikt z nich sobie z tym pytaniem nie radzi. I kolejne pytanie: czy można to odpokutować? Jak? Jak odpokutować coś czego się nie zrobiło? A może jednak zrobiło?
Spektakl pełen niuansów, cudownie zagrany przez piątkę aktorów. Wszyscy przechodzą skrajne emocje od zaufania do całkowitego braku. Każdy z nich jest poraniony w inny sposób.
Żona (w tej roli Katarzyna Dąbrowska) stoi murem przy mężu. Czy to niezaprzeczalna wiara w niewinność męża czy tylko poza? Ona po prostu chce wierzyć! Od tej wiary zależy przyszłość jej rodziny. Szymon Mysłakowski w roli Toma jest na wskroś wiarygodny. Oskarżony – słusznie czy niesłusznie – zdaje sobie sprawę, że to jego postawa jest zarzewiem całego dramatu. Trudno mu zrozumieć, że empatia, chęć pomocy i zrozumienia uczniów, teraz nie jest atutem i w jednej chwili obraca się przeciwko niemu. Murem za Tomem stoi Bruce (Szymon Roszak) pięknie grając prawdziwego przyjaciela, takiego który pójdzie za Tomem na zwarcie z każdym. Dla niego niewinność Toma to pewnik. Może dlatego, że on zna dobrze oskarżonego a na co dzień obcuje z nastolatkami i widzi więcej niż pozostali. Na przeciwnym biegunie jest żona Bruce’a, - Jayne (wyśmienita w tej roli Monika Pikuła). Ona jest niby dalej przyjacielska, ale każdą niejednoznaczną sytuacje będzie odczytywała tak, by oskarżyć Toma. Wszystko w niej krzyczy: „on to zrobił!”. Dla niej domniemanie niewinności – nie istnieje. I najmłodszy z bohaterów – Nicholas, syn Toma, który nie radzi sobie z tą sytuacją i ucieka w narkotyki. Z fajnego, radosnego dzieciaka w krótkim czasie zmienia się we wściekłego, zbuntowanego ćpuna. Rewelacyjnie zagrał to Maciej Bisiorek.
Mocny temat, gęsta atmosfera i niezaprzeczalny kunszt aktorski a dodatkowo staranna scenografia i świetna muzyka – czego można chcieć więcej.
Polecam.
MaGa
fot. Karolina Jóźwiak
Teatr Współczesny – 23 i pół godziny - więcej o spektaklu tu
· Autorka: Carey Crim
· Reżyseria, opracowanie muzyczne: Jarosław Tumidajski
· Tłumaczenie: Bogusława Plisz-Góral
· Scenografia: Katarzyna Kornelia Kowalczyk
· Kostiumy: Krystian Szymczak
· Reżyseria świateł: Katarzyna Łuszczyk
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz