Rdzanek zdaje się pokusił się na coś podobnego co napisał Szamałek, czyli dość rozbudowaną i bogatą w różne wątki trylogię, w której poza trzymającą w napięciu akcją, stara się też ostrzegać przed różnymi zagrożeniami. Tyle że Ukryta sieć była czymś w rodzaju thrillera kryminalnego, a w trylogii Rdzanka tempo jest szybsze, przeskakujemy z jednej lokacji do kolejnej, a co do ostrzeżeń chwilami ma się wrażenie, że fantazja trochę autora poniosła. A może to tylko moje wrażenie?
Generalnie czyta się to fajnie, choć chwilami mam wrażenie że można by było dopracować sceny i dialogi, żeby nie były tak sztuczne. O pierwszym tomie pisałem tak. Dzieje się sporo, intryga jest gęsta, a nawet jeżeli coś wydaje nam się mało prawdopodobne lub naciągane, zrzućmy to prostu na pewną konwencję gatunkową. W końcu nie od dziś zagrożenia i ich źródło w literaturze sensacyjnej jest trochę wyolbrzymiane - to z jednej strony ostrzeżenie, ale i pewnego rodzaju demonizacja, by "nasi" wypadli bardziej bohatersko. Kupuję też wykorzystywanie odwołań do tego co napisali inni, zwłaszcza że jest to świadoma gra - w końcu postacie też czytają i mogą się porównywać z jakimiś postaciami (Lisbeth Salander).
Powracają postacie z tomu pierwszego, ale autor zbudował wszystko tak, że to niezależna powieść. Niby lepiej czytać po kolei, to jednak oddzielne historie. Kapitan ABW Zygmunt Fiszer zajmujący się cyberzagrożeniami, Ewa Dzik z Policji, która ma pomaga, zaprzyjaźnieni z nimi od poprzedniej historii znany adwokat, jego miłość i uzdolniona artystka, czy uzdolniony informatyk, czy jego była dziewczyna, pracująca również w kancelarii adwokackiej, powrócą w mniejszych lub większych fragmentach, by pomóc w rozwiązaniu sprawy.
Nawet czarny charakter powróci, choć tym razem jest to trochę przekombinowane, bo zagrożenie ma pochodzić z innego źródła i nie wiadomo jak miałby z nim być powiązany wywiad Korei Ludowej.
Rdzanek tym razem łączy cyberterroryzm z dziwnym pomysłem broni opartej na muzyce barokowej - odpowiednie wykorzystanie drgań i tonacji ma być zabójcze dla ludzi, a że często obecnie wykorzystujemy słuchawki, staje się to groźną bronią. Chyba nie zdradzam zbyt wiele, bo tego akurat możemy domyślić się dość szybko. Gorzej jest z rozszyfrowaniem logiki w stawianych żądaniach, tu jednak nie będę pisał zbyt wiele, niech każdy sam oceni jak mu się to klei. Dywagacje na temat zagrożenia ze strony sztucznej inteligencji i prac nad jej wdrażaniem, mam wrażenie że trochę zostały sprowadzone do najprostszych haseł przeciwników i temat nie został do końca wykorzystany.
Szpiedzy, politycy i wszystkie siły rzucone do walki z nieznanym zagrożeniem. Niby to już było i to nie raz, czyta się jednak bardzo fajnie. Przeniesienie na nasze realia, sympatyczni bohaterowie, sprawiają że to nie tylko wciąga, ale i wydaje się dość świeże.
Jestem ciekaw trzeciego tomu i pewnie niedługo się za niego zabiorę :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz