Nie czas umierać, czyli ale jednak pora odejść

Pożegnanie z Danielem Craigiem wyobrażałem sobie trochę inaczej, ale cóż, zmienia się publiczność, zmienia się świat, to i Bond się zmienia. Nie sądziłem, że będzie aż tak ckliwy, sentymentalny i pozbawiony dawanego cynizmu, takie widać mamy czasy. Żegnamy się z pewnym pomysłem na ten cykl, bo nie ma co ukrywać, że choć wskrzeszono go w ładnym stylu, to już czuć było pewne znużenie. Pytanie co dalej? Kobieta jako agent 007? To już widzimy w Nie czas umierać i świat się nie wali, choć towarzyszy jej jeszcze Craig jako agent na emeryturze, wciągnięty w sprawę natychmiast gdy słyszy, że chodzi o Spectre. Czy może znajdzie się jednak inny pomysł na Bonda? Oby nie w takim stylu jak ten ostatni.
Wybaczam dużo, bo i tak tyle czekaliśmy na ten film, mimo wszystko ma sporo fajnych momentów, miłego nawiązywania do poprzednich odsłon cyklu, mam jednak trochę w sobie żalu. Nie tylko ze względu na to, że to pożegnanie, ale też i na to, że w takim trochę sentymentalnym i mało bondowskim stylu. Ckliwość najwyraźniej dotknęła tu nawet czarny charakter, który zachowuje się irracjonalnie.
Oglądać więc czy nie? Jeżeli lubicie Bondy, to oczywiście oglądać. Cieszyć się tak jak ja scenami z Rzymu, z Kuby, przymykać oczy na niedociągnięcia i otrzeć łezkę na koniec niczym po Wołodyjowskim. Co nam więcej zostaje?
Mam wrażenie, że tak rozbudowywany wątek potężnej organizacji, teraz zbyt szybko przekreślono, w efekcie trudno mówić o utrzymaniu napięcia w prawie 3 godzinnej produkcji, mamy więc początek i finał, a godzinkę spokojnie można przespać, niewiele tracąc, bo ktoś nam ją streści w 30 sekund. No, może dla kilku żartów warto rzucić okiem budząc się z drzemki. Kto wie, może to rzeczywiście ostatni taki Bond i innego już po prostu nie będzie... Zdecydowanie więc wybierzcie się na ten film, choćby po to, by jeszcze rzutem na taśmę nabić trochę kasy kinom zanim znowu je zamkną...