Przydałby się jedynie miesiąc na bezludnej wyspie, by filmy nie kusiły, a stosy z książkami udało się trochę zmniejszyć.
Trzy spektakle (a już lada dzień kolejny), jedna książka i cała masa dobrych filmów do opisania. Luty więc zapowiada się ciekawie.
Ale dziś znowu jedynie parę zdań. "Potwór" mimo że lubię kryminalne i skandynawskie klimaty, wcale bowiem nie zachwycił. Czułem się tak, jakby twórcy wzięli sobie parę wątków z innych produkcji i postanowili wkleić je w swoją historię. Postawili na tajemnicę i na widoczki. Trochę zbyt mało, żeby wzbudzić nasze emocje.
To co się rzuca w oczy to na pewno cudne zimowe plenery - góry, niewielkie wioski nad zatoką, lasy i masa śniegu. Bohaterowie jeżdżą w tę i z powrotem, za każdym razem oglądamy kilkadziesiąt sekund takich obrazków i mimo tego że są ładne, mamy już dość. Ktoś mógłby zadbać trochę o spójność fabuły i budowanie napięcia, a nie jedynie o obrazki. W tej mroźnej scenerii dwójka młodych policjantów pod okiem swojego starszego kolegi prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia dziewczyny. Przy okazji powraca sprawa zniknięcia matki detektyw zaangażowanej w tą sprawę - wróciła do domu, by pozbierać się po różnych traumach i wpadła w kolejne skomplikowane i dołujące dochodzenie. Jej partner też ma swoje za uszami, zresztą tu prawie każdy coś ukrywa, dlatego wcale nietrudno pogubić się w tej plątaninie relacji i spraw, z których niewiele dla samego śledztwa wynika. Potwór, czyli seryjny morderca grasujący w okolicy może być tak naprawdę kimś kogo mijają na co dzień - w końcu to mała społeczność.
Obejrzałem do końca, ale szczerze: raczej odradzam. No chyba, że ktoś na tyle lubi Norwegię, że poplątana, pełna tajemnic fabuła mu nie będzie przeszkadzać, bo do szczęścia wystarczą mu plenery, klimat w jakim ci ludzie funkcjonują.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz